Hikayeler

Yüksek tavanlı, ışıl ışıl salonda, Elif’in nefesi boğazında düğümlenmişti. Kalabalık, şık giyimli insanlar etrafta kahkahalar atıyor, kadehler şıngırdıyor, ama Elif’in kulaklarında sadece tek bir ses yankılanıyordu: Tanıdık bir ses. Sahnedeki kadın, tekerlekli sandalyesinde, mikrofonu tutarken bir an duraksadı ve gözlerini kalabalıkta gezdirdi. Elif, nefesini tuttu. Bu bir kâbus olmalıydı. Geçmişinin en karanlık gölgesi, bu pırıltılı

Aylin’in elindeki eskiz defteri, Cihangir’in ara sokaklarındaki apartman dairesinin penceresinden sızan solgun sabah ışığına aldırış etmeden titriyordu. Yeni işindeki ilk günüydü ve bu, sadece bir iş değil, ailesinin yıllardır omuzlarında taşıdığı tüm beklentilerin ve hayallerin ağırlığıydı. Mimarlık fakültesinden birincilikle mezun olmak yetmemişti; gerçek dünya bambaşka bir haritayla geliyordu. CV’sindeki stajlar ve ödüller, Boğaziçi’nin yamaçlarına kurulmuş

Her sabah, taze demlenmiş çayın kokusuyla uyanmak yerine, genzine keskin bir vicdan kokusu doluyordu Selim’in. Yıllardır süren bu rutine alışmıştı; her şafak, bir gün batımının gölgelerini taşıyor, güneş bile geçmişin karartısından tam sıyrılamıyordu. Yine de her şeye rağmen, dışarıdan bakıldığında, Selim ellili yaşlarının başında, başarılı bir müteahhit, sevgi dolu bir eş ve ilgili bir baba

Demir, elli birinci kattan, şehrin altında uzanan ışıltılı denizi seyrederken, eli otomatik olarak gömleğinin cebindeki telefonuna gitti. Akşam yemeği için Aylin’le konuşacaktı. Eşi. Hayatının demirbaşı. Sekiz yaşındaki kızları Elifsu’yu okuldan alıp annesine bırakacaktı. Mükemmel bir düzen. Akış Mimarlık’ın en genç ortağı olmanın getirdiği prestij, boğaz hattında, şehrin gürültüsünden uzak, yeşillikler içindeki müstakil evi, haftasonu kaçamakları…

Zeynep, parmağındaki pırlantanın ışığına dalmış, gözlerini ufuk çizgisine sabitlemişti. Önümüzdeki üç ay içinde evlenecek olmanın tatlı telaşı içindeydi. Evin her köşesinde Kemal’le olan fotoğrafları, nişan yüzükleri, düğün dergileri… Her şey geleceğe dair bir masal fısıldıyordu. Ancak bu masal, Zeynep’in odasında, eski bir sandığın dibinde bulduğu yıpranmış bir zarfla ansızın bozulacaktı. Sandık, annesi Ayşe’nin gençlik anılarıyla

Elif, gürültülü bir kahkahanın ortasında bile, kalbindeki boşluğun buz gibi soğukluğunu hissediyordu. Boğaz Köprüsü’nün pırıltılı ışıklarının altındaki lüks restoranda, iş ortaklarıyla kutlama yemeğindeydi. Masadaki şampanya kadehleri tokuşturulurken, Elif’in aklı, yıllar önce Anadolu’nun küçük bir kasabasında, ardında bıraktığı o küçük, kahverengi gözlü kıza gidiyordu. Gözleri yaşlı annesine sarılan Ayşe, o gece, Elif’in ruhuna hiç kapanmayacak bir

Emre’nin eli, yirmi yıllık bir alışkanlıkla karısının saçlarına uzandı, ama dokunmadı. Gözleri pencereden dışarıdaki İstanbul silüetine kilitlenmişti; yükselen kuleler, pırıl pırıl ışıklar… Her katı bir zafer anıtı gibi yükselttiği bu şehrin ortasında, dünyanın en şanslı adamı olması gerekiyordu. Oysa göğsünde, yıllar geçse de uyuşmayan, zonklayan bir boşluk vardı. Boşluk değil, bir ağırlık; eski, küflü bir

Elif, mutfak penceresinden sokağa bakarken elindeki fincanın buharı yüzünü okşuyordu. Gri bulutlar İstanbul’un üzerine bir yorgan gibi çökmüş, şehrin silüetini belirsizleştirmişti. Yıllardır oturduğu bu küçük, mütevazı daire, hayatının tüm sessizliğini ve düzenini yansıtıyordu. Raflarda özenle dizilmiş kitaplar, duvardaki eski bir deniz manzarası tablosu ve sehpanın üzerindeki solmuş ama hala canlı duran kuru çiçekler… Her şey

Ayşe, mutfak penceresinden içeri sızan sonbahar güneşinin ılık dokunuşunu hissetti. Elinde tuttuğu demli çay bardağının buğusu, İzmir’in erken saatlerinin hafif serinliğini dağıtırken, karşı apartmanın çatısındaki güvercinlerin kanat çırpışlarını izliyordu. On beş yıllık evliliğin, oturdukları bu apartman dairesi gibi sağlam ve köklü olduğuna inanırdı. Murat’la her şeyi el ele, dişlerini tırnaklarına takarak başarmışlardı. O, küçük bir

Zaman, o sabah, Elif için damarlarında donmuş kan gibi yavaş akıyordu. Beyaz önlüklü hemşirenin elindeki zarf, sadece bir kağıt parçası değil, yedi yıllık evliliklerinin, sayısız umudun ve yıpratıcı tedavilerin nihai sonucunu taşıyordu. Deniz, yanındaki sandalyede, eli Elif’in sımsıkı kenetlediği elini nazikçe kavramış, o da aynı sessiz bekleyişin esiri olmuştu. Elif, kocasının avcundaki nemi hissedebiliyor, gözlerinde