Hikayeler

Elif, yirmi yıl önce bugün, minik Ömer’ini kaybettiğinde, dünya nefes almayı kesmişti. Otobüs terminalindeki o kalabalıkta, elini bir saniyeliğine bıraktığı an, hayatının en uzun, en acı saniyesine dönüşmüştü. O günden sonra güneş her battığında, Elif’in yüreğine bir kor daha düşüyor, her sabah doğan güneşle birlikte sönen umutlarının külleri daha da dağılıyordu. Yirmi yıl… Her gün

Elif, elindeki kırmızı şarap kadehini havaya kaldırdığında, restoranın loş ışıklarında parlayan “Yeşil Vadi Projesi” maketine doğru baktı. Umut Mimarlık. Kendi şirketleri. Çocukluk arkadaşı Mert ile kurdukları, bin bir emekle büyüttükleri, her bir tuğlasında alın terleri olan bu yuva, nihayet muradına eriyordu. Yıllarca hayalini kurdukları o devasa kentsel dönüşüm projesinin mimarisi onlara verilmişti. Elif’in tasarladığı, kalbini

Ramazan Bayramı’nın ilk günüydü. Ayşe, pencereden süzülen ılık bahar güneşinin mutfak masasına düşen altın rengi ışınlarını izlerken derin bir nefes aldı. Mutfakta mis gibi sarma ve baklava kokusu birbirine karışıyor, çocukluğunun en güzel anılarını canlandırıyordu. Masada pırıl pırıl parlayan gümüş çatal-bıçaklar, en küçük bir kusuru bile affetmeyen gözlerinin önünden bir kez daha geçti. Her şey

Selim’in kokusu, yastığına sinmiş o eski parfüm, her sabah beni boğmaya devam ediyordu; ama bir sabah, o kokunun arasına başka bir şey karıştı: Can’ın omuzumda bıraktığı şefkatli bir elin sıcaklığı. Bir yıl geçmişti Selim gideli. Bir yıl… Sanki koca bir asır ve dün aynı anda yaşanmış gibiydi. Cem ve Ayşe’nin babalarının yokluğunu fark etmeleri, sorular

Can’ın son zamanlardaki suskunluğu, evlerinin duvarlarını saran yeni bir sessizlik gibiydi; altında neyin saklandığını kimse bilmiyordu, Ayşe bile. Mimarlık ofisinde geçirdiği uzun saatler, eve getirdiği yorgunluk, her geçen gün daha da ağırlaşan omuzları… Ayşe, bunları iş hayatının kaçınılmaz bir parçası sanıyordu. Oysa o sessizliğin, içinde günden güne büyüyen bir yalanın ağırlığı olduğunu anlayalı çok geç

Aylin, her bir kuruşun hikayesini ezbere bilirdi. Masif meşe komodinin üzerindeki o eski, el yapımı seramik kumbaranın içinde sadece para değil, aynı zamanda Caner’le ördükleri “Ortak Hayaller” yatıyordu. Her ek ders sonrası, her hafta sonu çocukların ödevlerini kontrol etmenin yorgunluğuyla eve döndüğünde, parmakları nazikçe o kumbarayı okşar, içine günün yorgunluğunu, biriktirdiği umutları ve Caner’e olan

O gece, Emre elindeki eskiz defterine bir kez daha baktı. Sayfalardaki çizgiler tanıdık, ama bu kez her biri farklı bir ağırlık taşıyordu. Gözlerinin önünde yükselen o görkemli silüet, sadece bir yapı değil, kariyerinin dönüm noktası, ailesine verdiği sözlerin bir yansımasıydı. Demirhanlar Holding’in Bebek’teki malikanesine eklenecek yeni misafir kanadı projesi. Yıllardır Kâğıthane’deki küçük, mütevazı dairelerinde, üniversite

Parmakları arasından kayıp giden her renk damlası, Elif’in tuvalinde yeni bir hayata dönüşürken, duvarın ardındaki gerçekler usulca nefes alıp veriyordu. Yirmi yaşındaydı Elif; genç, dinamik ve ruhu renklerle yıkanmış bir sanat öğrencisiydi. Güzel Sanatlar Fakültesi’nin en yetenekli öğrencilerinden biri olarak gösteriliyordu. Atölye onun mabedi, fırçaları ise ruhunun uzantısıydı. Hayali, bir gün kendi sergisini açmak, tablolarıyla

Can, elindeki kahve kupasının sıcaklığını avucunda hissederken, devasa cam duvarın ardındaki İstanbul’un siluetine dalmıştı. Tamamen modern, mimarinin son harikası denebilecek bu ofis binasının 30. katından, şehir adeta ayaklarının altına seriliyordu. Bulunduğu yerden, Boğaz’ın lacivert suları, Tarihi Yarımada’nın silik çizgileri ve şehrin hiç dinmeyen uğultusu, onun yaşamının bir parçası gibiydi. Kırklı yaşlarının sonlarına merdiven dayamış, saçları

Elif, pencereden dışarı bakarken elindeki soğumuş kahve fincanını sıktı. Takvimde Cem’in ölümünün üzerinden tam iki yıl geçmişti. İki yıl… Sanki dünmüş gibi taze, sanki bir ömürmüş gibi uzun. Evin her köşesi, duvarlara sinmiş kokusu, kitapların arasındaki ayracın ucu, sehpanın üzerindeki kumanda; hepsi Cem’in hayaletiyle doluydu. O gölge, Elif’in her adımını takip ediyor, her nefesini kontrol