Hikayeler

Ankara ayazı, Elif’in ciğerlerine her nefeste, kalbine ise her Cem’in adı anıldığında işleyen bir bıçak gibiydi. Kızılay’ın kalabalık ara sokaklarından birinde, üst katı dikiş atölyesi, alt katı kumaş mağazası olan eski binanın üçüncü katındaki küçük dairelerinin penceresinden dışarı bakarken, şehrin buz kesmiş siluetine yayılan sarı ışıklar, Elif’in içindeki dipsiz boşluğu aydınlatmaya yetmiyordu. Elinde yarım kalmış

Zeynep, Kadıköy’ün ara sokaklarına saklanmış, rutubetli ve iki odalı öğrenci evinin penceresinden dışarı bakarken, camın buğusuna parmağıyla bir daire çizdi. Çizdiği dairenin ortasına, uzakta, şehrin ışıltılı siluetinde yükselen o cam ve çelik kuleleri yerleştirdi. “Soylu Kuleleri,” diye fısıldadı kendi kendine. “İstanbul’un yeni incileri.” Kendi çizdiği dairenin dışındaki dünya ile içindeki dünya arasında derin bir uçurum

Elif, pencereden İstanbul’un gece siluetine bakarken, Cem’in arkadan sarılışını hissetti. Şehrin ışıkları Boğaz’a dökülüyor, onların Kadıköy’deki küçük ama şirin dairelerinin salonunu usulca aydınlatıyordu. “Yakında bu manzarayı geniş bir terastan izleyeceğiz, değil mi?” dedi Cem, saçlarına bir öpücük kondurarak. Elif gülümsedi. O da bu hayalle yaşıyordu. Yıllardır bankada finans uzmanı olarak çalışan Elif, titiz bir birikimle,

Elif, yılların yıprattığı, zamana direnen ahşap bir kapının eskizini çiziyordu. Parmakları kalemin üzerinde adeta dans ediyor, her çizgiye geçmişin ve geleceğin ağırlığını yüklüyordu. Ofisi, İstanbul’un telaşlı ruhuna inat, Boğaz’ın serin esintisiyle huzur bulan, tarihi bir apartmanın dördüncü katındaydı. Mimarlık, onun için sadece binaları şekillendirmek değil, aynı zamanda hayatının düzensiz parçalarını bir araya getirme biçimiydi. Düzgün

Elif, o sabah da, pencereden içeri sızan ilk güneş ışıklarıyla değil, annesinin mutfaktan gelen tencere sesleriyle uyandı. Yirmi dört yaşındaydı ama ruhu, taşıdığı yükler altında çoktan kırklı yaşlarını devirmişti. İzmir’in Karşıyaka semtindeki eski apartman daireleri, babasının vefatından sonra kalan borçlar ve bitmek bilmeyen yaşam mücadelesiyle her geçen gün daha da ağırlaşıyordu. Yatağında doğrulup esnerken, karşı

Cem’le onuncu evlilik yıl dönümümüze on gün kala, her sabah olduğu gibi balkonda oturmuş kahvemi yudumlarken, aklımdan geçen tek şey, bu kadar kusursuz bir hayatı nasıl hak ettiğimdi. Güneş, İstanbul’un gri beton yığınlarını altın rengine boyamaya başlamış, boğazın pırıltısı, kalbime ince bir huzur salıyordu. Cem, mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu; klasikleşmiş bir pazar sabahı ritüeliydi bu. Birazdan

Ayhan, masasının başında, yeni projenin maketine son bir rötuş yaparken, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatın mimarıydı. Herkes onu soğukkanlı, başarılı, prensiplerine bağlı bir iş insanı olarak tanırdı. Şehrin silüetini değiştiren, modern tasarımlarla dolu pek çok binanın altında onun imzası vardı. Evinde, eşi Elif’le kurduğu sıcak yuva, üniversiteye başlayan kızı Zeynep’in parlak geleceği… Her şey olması

Emre’nin Boğaz manzaralı terasında kadehler tokuşturulurken, Ayşe elindeki soğuk içecekle, her zamanki gibi kalabalığın dışındaydı. Kardeşinin mimarlık şirketindeki son terfisi, aile için büyük bir gurur kaynağıydı. Etrafta yankılanan kahkahalar, tebrik sözleri ve Emre’nin kendinden emin, parıldayan gözleri… Ayşe, tüm bu coşkunun içinde, bir anlığına kendisinin de parıldadığı, gençlik hayallerinin gökyüzüne uzandığı o eski anları hatırladı.

Elif, parmak uçlarında yürür gibiydi, sanki zeminin camdan bir tavan olduğunu ve altındaki kalabalığın her an dağılabileceğini biliyordu. Sergi salonunun buzlu beyaz duvarlarında asılı, kardeşi Deniz’in parlak, cesur renklerle bezenmiş tablolarına, bir zamanlar kendi hayallerine baktığı gibi bakıyordu. Burası, her fırça darbesinin, her renk patlamasının Elif’in rafa kaldırılmış hayatından bir parça taşıdığı bir tapınaktı. Salon,

Elif’in hayatı, porselen bir fincanın içinde donup kalmış demli bir çay gibiydi; rengi güzel, kokusu tanıdık ama bir yudum dahi alınamıyordu. Kocasının, Volkan’ın sağlam ve güvenli kollarında bir kaleydi evi, ama bu kale aynı zamanda bir kafesti. Üç yıllık evliliklerinde Volkan ona her şeyi sunmuştu; saygı, rahat bir yaşam, toplumda gıpta edilen bir yer. Eksik