Hikayeler

Elif, yıllardır aynı ritimde atan kalbinin sesini dinlemeyi bırakalı çok olmuştu. Boğaz manzaralı, yüksek tavanlı, minimalist döşenmiş evlerinde her şey düzenli, her şey olması gerektiği gibiydi. Eşi Emre, başarılı bir mühendis, kariyerine tutkuyla bağlı, nazik bir adamdı. Yıllar geçtikçe aralarındaki tutku, sessiz bir alışkanlığa, sarsılmaz bir dostluğa dönüşmüştü. Elif, bu durumu kabullenmişti; aşkın her zaman

Elif Kaya, İstanbul’un nefes kesen siluetine her sabah ofis camından bakarken, kendi kurduğu düzenin sağlamlığından emindi. Her bir çizginin, her bir detayın özenle planlandığı, kusursuz bir mimari esere benziyordu hayatı. Kırklı yaşlarının başında, sektörde adı anılan bir mimar olarak, artık kendini kimseye ispatlama derdinde değildi. Yıllar önce dağılan evliliğinin enkazından dimdik kalkmış, işine ve kişisel

Emre’nin eli, Londra’daki dairesinin penceresinden görünen Thames Nehri’nin puslu siluetine doğru uzanmıştı. Uzaktan gelen siren sesleri, şehrin bitmek bilmeyen temposunu fısıldıyordu. Gözlerini kapadı. On yıl. Tam on yıl olmuştu. On yıl önce bu siren sesleri, kalbindeki boşluğu dolduran, geleceğe dair bir umudu çağrıştıran bir senfoninin parçası gibi gelirdi ona. Şimdi ise sadece bir gürültüydü, kendi

Ayşe, kadehini usulca masaya bırakırken, pürüzsüz yüzeyde yansıyan kendi silüetine baktı. Gözlerinin kenarındaki ince çizgiler, hayatının her anını titizlikle planlamış, her şeyi olması gerektiği gibi yaşamış bir kadının yorgunluğunu fısıldıyordu. Bugün kırk yaşına giriyordu ve bu, her zamankinden daha ağır bir şekilde hissettiği bir boşluğun yıl dönümü gibiydi. Selim’in ailesi ve kendi ailesinin katıldığı, kalabalık

Defne, kırklı yaşlarının başında, İstanbul’un gri gökdelenleri arasında, kendi yarattığı mükemmel ama hissiz dünyasında nefes alıp veriyordu. Nişan yüzüğü parmağında ağır bir yük gibiydi, nişanlısı Can’ın kendisini ne kadar sevdiğini bilse de, kalbindeki boşluk her geçen gün büyüyordu. İç mimar olarak çalıştığı firmanın toplantı odasında, parlak cam masanın üzerinde yansıyan yüzünde, gençliğinin canlılığına dair tek

Ayşe Hanım, yetmişinci yaş gününün şatafatlı kutlamasından artakalan pırıltılarla dolu evin salonunda oturuyordu. Dizlerinin üzerindeki ipek şalı, yaşının tüm ağırlığını zarafetle taşıyan omuzlarına usulca yayılmıştı. Yüzünde, derin çizgilerin arasına ustaca gizlenmiş, belli belirsiz bir hüzün vardı. Torunu Elif, köşe koltuktan onu gözlüyordu. Herkesin “kusursuz” diye tanımladığı anneannesi, bugün her zamankinden daha kırılgan, sanki ince bir

Cansu’nun yurtdışındaki prestijli üniversiteden kabul mektubu, Kadir’in ellerinde sadece bir kağıt parçası değil, yılların sessiz yeminlerinin, uykusuz gecelerinin ve dudaklarından hiç dökülmemiş dualarının elle tutulur bir ispatıydı. Mektubun köşesindeki o küçük, kırmızı mühür, Kadir’in küçücük ayakkabı tamircisi dükkanında, paslı aletlerin ve kösele kokusunun arasında bir anlığına pırıldadı. O an, Kadir için hayat, küçük bir dükkanın

Rahmi Bey’in vefatından bir hafta sonra, aile hukuk bürosunun kasvetli, ceviz ağacından masası etrafında toplandığında, havada yasın ötesinde bir gerilim asılıydı. Her biri, hayatlarını babalarının titiz düzenine göre şekillendirmiş bu üç kardeş ve anneleri Ayşe Hanım, şimdi o düzenin son kalıntısı olan vasiyetin okunmasını bekliyordu. En büyükleri Murat, babasının işlerini devralmış, omuzlarında görünmez bir ağırlıkla

Elif’in hayatı, yıllarca okuduğu bir şiirin mısraları gibi akıp gidiyordu; düzenli, ölçülü ve her dizesi bir öncekinin devamıymış gibi kusursuz. Eşi Murat’la olan on yıllık evlilikleri, dışarıdan bakıldığında dingin bir göl yüzeyi gibiydi. Murat, tanınmış bir mimarlık firmasında kıdemli bir müdürdü; sakin, mantıklı, ayakları yere basan ve her zaman güven veren bir adam. Elif ise

O gün, sadece bir projeyi değil, tüm hayallerimizi Alper’in eline vereceğimizi bilmiyorduk. Emre, küçük ofisimizin tozlu camından Haliç’in puslu sularına bakarken, “Bu bizim şansımız Defne, hissediyorum,” demişti, sesi titrek ama umut doluydu. Karşımızdaki masada duran, ‘Haliç Kıyı Şeridi Yeniden Canlandırma Projesi’ dosyası, sadece kalın bir evrak yığını değil, yıllardır omuz omuza kurduğumuz bir geleceğin somutlaşmış