Yitirilen Geçmişin Yankısı

Cem’le onuncu evlilik yıl dönümümüze on gün kala, her sabah olduğu gibi balkonda oturmuş kahvemi yudumlarken, aklımdan geçen tek şey, bu kadar kusursuz bir hayatı nasıl hak ettiğimdi. Güneş, İstanbul’un gri beton yığınlarını altın rengine boyamaya başlamış, boğazın pırıltısı, kalbime ince bir huzur salıyordu. Cem, mutfakta kahvaltıyı hazırlıyordu; klasikleşmiş bir pazar sabahı ritüeliydi bu. Birazdan Zeynep de arardı, her hafta olduğu gibi brunch planları yapardık. Zeynep, benim üniversite yıllarından beri en yakın arkadaşımdı, Cem’le de üniversite son sınıfta benim aracılığımla tanışmışlardı. Üçümüz bir yumak gibiydik, ayrı düşmez, her sırrımızı paylaşırdık. Hayatım, bu iki güçlü direk üzerinde yükselen sağlam bir yapı gibiydi.

“Elif, portakal suyunu sıkayım mı?” Cem’in sesi, düşüncelerimin o narin perdesini araladı. Başımı çevirip gülümsedim. Otuz dokuz yaşındaydı ama hala üniversitedeki o meraklı, gözleri parlayan genç adamın izlerini taşıyordu. Gözlerinin kenarındaki çizgiler, yılların değil, daha çok tecrübelerin, belki de omuzlarındaki görünmez bir yükün eseri gibiydi.

“Sık canım, ellerine sağlık,” dedim. İçimdeki tatlı huzurla fincanıma uzandım. Her şey o kadar olması gerektiği gibiydi ki, bir şeylerin ters gidebileceği fikri, akımın güçlü bir dalgasına kapılmış çelimsiz bir yaprak misali zihnime dahi uğramıyordu. Ta ki iki gün sonra, o ‘proje’ çıkana kadar.

Cem, haftalardır yeni bir yazılım projesi üzerinde çalıştığını söylüyordu. Evdeki çalışma odasına kapanıyor, saatlerce klavye başında tıkırtılar çıkarıyordu. “Çok hassas bir proje, Elif’im, henüz paylaşamam,” demişti bir akşam. Saygı duymuştum; mesleki etik ve gizlilik onun için önemliydi. Odayı temizlerken, masanın çekmecesinde duran eski bir USB belleğe gözüm takıldı. Üzerinde sadece ‘PROJE Z’ yazıyordu. Cem genellikle yedeklemelerini bulut sistemine yapardı, bu eski usul bellek dikkatimi çekti. Acaba önemli bir dosya unutmuş muydu? Belki de son yedeklemesiydi. Bilgisayara takıp bakma gereği hissettim, sadece düzenli bir arşivci içgüdüsüyle.

Ekran açıldığında, içimdeki o masum merak, yerini buz gibi bir ürpertiye bıraktı. Klasörlerin arasında dolaşırken, gözüm “Anılar” başlıklı bir dosyaya takıldı. Projeyle ne alakası olabilirdi ki? Tıkladım. İçinde Zeynep’le Cem’in üniversite yıllarına ait fotoğraflar vardı. Çoğunu biliyordum, üçümüzün beraber çekildiği karelerdi. Ama bazıları… bazıları daha farklıydı. Omuz omuza, göz göze, sadece ikisinin olduğu anlar. Elif’in kadraja girmediği, hatta girmediği varsayılan anlar. Bir kamp gezisinden kareler. Hani şu benim son anda hastalanıp gidemediğim gezi. Zeynep, Cem’in kazağını giymiş, ocağın başında bir şeyler karıştırırken Cem arkadan ona sarılmıştı. Samimi bir sarılış. Bir anlık bir fotoğraf, bir dostluk karesi miydi? O zaman öyle düşünmüştüm. Ama şimdi, o karedeki bakışlar… Cem’in Zeynep’e, Zeynep’in de Cem’e kaçamakça, derin bir anlamla bakışı… midemi burktu.

Devam ettim. Bir sonraki klasör “Mektuplar”. Titrek bir parmakla açtım. Tarihlerine baktım. Üniversite dördüncü sınıf. Cem’le benim tanışmamızdan kısa bir süre sonrasına denk gelen tarihler. Zeynep’in Cem’e yazdığı bir mektup: “Cem’im, Elif’le aranızda bir şeyler filizlenirken bile sana olan hislerim değişmiyor. Onu kırmak istemem ama sensiz yapamıyorum. Bu gizli cennetimiz, benim için nefes almak gibi. Birlikte kurduğumuz hayaller…” Ellerim buz kesti. Nefesim daraldı. “Birlikte kurduğumuz hayaller”? Hangi hayaller? Benimle kurduğu hayaller nerede o zaman?

Devamındaki mektup Cem’den Zeynep’e: “Zeynep’im, bu kadar yakın olup, aynı gökyüzünün altında ayrı rüyalar görmek ne kadar zor. Elif’e haksızlık ediyorum ama seni kaybetmek düşüncesi beni delirtiyor. Aramızdaki bu bağ, bir sır perdesi altında da olsa, benim için çok değerli. Benimle kal, ne olursa olsun.”

Okuduğum her kelime, tenimi yakan bir kor gibi içime işliyordu. On yıldır evli olduğum adam, en yakın arkadaşım… Onlar, benimle tanıştıktan sonra bile gizlice birlikte olmuşlardı. Evliliğimizin ilk yılları, üniversite sonrası yoğun iş hayatı, hatta belki de benim hayatımın her anı, bu gizli perdenin arkasında oynanan bir oyundan ibaretti. Bir an gözlerimi kapattım. Hatıralar bir film şeridi gibi akmaya başladı. Cem’in bana aldığı o ilk çiçekler, evlenme teklifi ederkenki titrek sesi, balayımızda el ele yürüdüğümüz sahiller… Hepsinin arkasında Zeynep mi vardı? Bana gülümserken, gözleri Zeynep’i mi arıyordu?

Beynim, bu çelişkiyi, bu acı gerçeği bir türlü kaldıramıyordu. Kalktım, odadan çıktım. Salonun ortasında öylece durdum. Ev, bir anda yabancılaştı. Duvarlar, mobilyalar, hatta tavan bile bana acıyla fısıldıyor gibiydi. Yere çöktüm. Gözlerimden yaşlar boşalıyordu ama sesim çıkmıyordu. Boğazım düğümlenmişti. Kalbim, göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atıyordu. Bu, sadece bir aldatma değildi; bu, benim geçmişimin, tüm anılarımın, varoluşumun baştan sona bir yalan üzerine kurulu olduğunun ispatıydı. En güvendiğim iki insanın, on yıl boyunca gözümün içine bakarak beni kandırmasıydı.

Cem akşam eve geldiğinde, her zamanki gibi neşeyle “Elif’im, nasılsın?” diye sordu. Yüzündeki o samimi ifade, içimdeki öfke ateşini daha da körükledi. Gözlerine baktım. Ne görüyordu acaba? Benim dağılmış ruhumu mu, yoksa on yıl boyunca başarıyla oynadığı rolün bir devamını mı?

“İyiyim,” dedim kuru bir sesle. “Sen nasılsın, Cem?”

Omuzlarını silkti, “Yorucu bir gündü. Proje ilerliyor.” dedi.

“Hangi proje?” diye sordum, sesimin tonundaki soğukluğu gizlemeye çalışarak.

Gözleri bir an dondu. “Şirket projesi, biliyorsun. Gizli.”

“PROJE Z mi?” diye sordum, USB belleği sehpanın üzerine bırakırken.

Cem’in rengi bir anda attı. Yüzündeki tüm kan çekilmiş, yerini kireç beyazı bir ifadeye bırakmıştı. Yutkundu. “N-nereden buldun bunu?”

“Odandaki çekmeceden,” dedim. “Merak etme, çok özel dosyaların var içinde. ‘Anılar’, ‘Mektuplar’… oldukça detaylı. Sanırım gizli kalması gereken başka şeyler de vardı.”

Sustu. Gözleri yere indi. Sanki o an, karşımda duran adam on yıldır tanıdığım Cem değil, bambaşka, tanımadığım bir yabancıydı. Kendi ihanetinin ağırlığı altında ezilen, çökmüş bir adam.

“Elif, ben… açıklayabilirim,” diye fısıldadı. Sesi titriyordu.

“Ne açıklayabilirsin Cem?” diye bağırdım, sesim titremenin eşiğindeydi. “On yıldır bana oynadığınız bu tiyatroyu mu? Üniversite yıllarından beri Zeynep’le aranızda bir şeyler olduğunu, benimle evlenirken bile ona aşık olduğunu mu? Yoksa bu on yıl boyunca beni her gün kandırdığınızı mı?”

“Hayır! Başka türlüydü… O zamanlar… gençtik, karışıktık. Sonra bitti sandım. Sana aşık oldum, Elif. Gerçekten oldum.”

“Aşık mı oldun? Aşka ihanet sığar mı Cem? En yakın arkadaşımla yatakta olmaya sığar mı? O mektuplar, o fotoğraflar… her şey bitti sandığınız bir ilişkiyi mi anlatıyor? Yoksa benim varlığıma rağmen devam eden, benim bile bile görmezden geldiğim, görmezden gelmek istediğim bir ilişkiyi mi?” Sesim yükseliyordu, artık kendimi tutamıyordum. Yılların birikmiş öfkesi, acısı, hayal kırıklığı bir lav gibi patlıyordu.

Cem, elleriyle yüzünü kapattı. “Çok pişmanım Elif. Ne kadar hata ettiğimi anlıyorum. Zeynep… Zeynep de pişman.”

Zeynep. O an hatırladım. Benim omuzlarında ağladığım, sırlarımı paylaştığım, kız kardeş bildiğim kadın. Hani bana sürekli “Siz Cem’le birbiriniz için yaratılmışsınız,” diyen, düğünümde en içten alkışları tutan, çocuk sahibi olamadığımda yanımda olup beni teselli eden Zeynep. O da bu oyunun bir parçasıydı. Ve daha da kötüsü, o benim en yakın arkadaşımdı. Bana ihaneti Cem’inkinden daha ağır geldi. O, benim sırlarımın bekçisi, ruhumun aynasıydı. Ve o ayna, aslında sadece bir illüzyondu.

Telefonum çaldı. Ekranda Zeynep’in ismi. Kalbime bir yumruk daha indi. Cevap vermedim. Cem’in gözlerinin içine baktım. “Bu kadar acımasız olmayı nasıl başardınız? Bana her sabah gülümserken, Zeynep’le birbirinize yazdığınız mektuplar mı canlanıyordu gözünüzde? Hangi ara birbirinize dokundunuz, hangi ara benim masum güvenimi yerle bir ettiniz?”

Cem başını kaldırdı. Gözleri yaşlıydı. “Konuştuk, bitirmeye çalıştık ama olmadı. Ailelerimiz, dostluğumuz… her şey çok karmaşıktı. Seni kaybetmekten korktum.”

“Beni çoktan kaybettiniz, Cem,” dedim. Sesim artık sakinleşmiş, tüm acı ve öfke yerini soğuk bir kararlılığa bırakmıştı. “Siz benimle sadece bir yuva değil, bir geçmiş inşa ettiniz. Ve o geçmişin her tuğlasının çürük olduğunu anladım. Benim için en zoru, sadece şu anı değil, geriye dönüp her anıyı sorgulamak. İlk tanıştığımız o kafe, ilk öpüşmemiz, ailelerimizin tanışması… her şey bir yalanın gölgesinde miydi? Benim hayatım, sizin gizli aşkınızın bir perdesi miydi?”

O gece Cem’le aynı yatakta yatmadık. Ben misafir odasında, sabaha kadar tavana baktım. Gözümden tek damla yaş gelmedi. Artık hissettiğim tek şey, boşluktu. Büyük, karanlık bir boşluk. İçimdeki her şey sökülüp alınmış gibiydi.

Ertesi sabah, Zeynep kapıdaydı. Gözleri şiş, yüzü bembeyazdı. “Elif, lütfen beni dinle. Konuşmamız lazım.”

Kapıyı sonuna kadar açtım. “Dinliyorum, Zeynep. Ne dinlemek istersin? On yıldır sakladığın sırrı mı, yoksa bana olan pişmanlığını mı? Bilirsin, ben hep seninle sırlarını paylaştım. Tek bir sırrımı bile saklamadım senden. Sen de bana aynısını yaptın sandım.”

Zeynep hıçkırarak ağlamaya başladı. “Çok pişmanım. Biliyorum, affedilmez bir şey yaptım. Ama seni o kadar seviyorum ki. Seni kaybetme düşüncesi beni öldürüyor.”

“Sevmek mi?” diye sordum, kaşlarımı kaldırarak. “Senin sevgi tanımın bu mu, Zeynep? Benim kocama dokunmak, benim sırtımdan iş çevirmek mi? Bu mu arkadaşlık? Ben sana Cem’le ilk tanıştığımızda gelip ‘Birbirinize çok yakışıyorsunuz, onunla tanıştığıma sevindim,’ dediğimi hatırlıyorum. O zamanlar bile o kadar iyi bir oyuncuymuşsun ki, asla şüphelenmedim. Hatta sana güvenerek Cem’le aramızdaki sorunları bile anlattım. Sen ise, her fırsatta onunla olmanın yollarını mı aradın?”

Zeynep yere çöktü. “Kendimi affedemiyorum. Sen benim en değerlimsin. Ne yaptım ben?”

“Sen benim yirmi yıllık arkadaşlığımı, on yıllık evliliğimi hiçe saydın Zeynep,” dedim. Sesim buz gibiydi. “Görüyorsun, ne kadar pişman olsan da, ne kadar ağlasan da, bazı şeyler geri gelmez. Benim sana olan güvenim, Cem’e olan aşkım, her şey bitti. İçimde bir şey kırıldı ve tamir edilemez.”

Kapıyı yüzüne kapattım. Ardından gelen hıçkırık sesleri içime işlemedi bile. O an, sadece kendimi düşünüyordum. Nasıl devam edecektim? Bu kadar büyük bir yalanın üzerine yeni bir hayat nasıl inşa edilebilirdi?

Günler haftaları kovaladı. Boşanma süreci başladı. Cem, suçluluk duygusuyla bana karşı son derece anlayışlıydı. Tüm mal varlığımızı eşit şekilde bölüştük. O, evden taşındı. Ben ise o eve veda etmekte zorlandım. Her köşesinde Cem’le, Zeynep’le olan anılarım vardı. Her ne kadar artık acı verseler de, onlar benim geçmişimdi.

Bir akşam, eşyalarımı toplarken, eski bir fotoğraf albümü elime geçti. Üniversite yılları. Cem, Zeynep ve ben. Üçümüz bir bankta oturmuş, geleceğe dair hayaller kuruyorduk. Zeynep, “Ben mutlaka yurt dışında yüksek lisans yapacağım,” diyordu. Cem, “Ben de kendi yazılım şirketimi kuracağım,” diye ekliyordu. Ben ise gülümseyerek, “Ben de ikinizin evini çizeceğim, mimar olarak,” demiştim. O an, o masum anın bile bir yalanın gölgesinde olduğunu bilmek canımı acıttı. Ama sonra, başka bir duygu filizlendi içimde. Öfke değil, kırgınlık değil, daha çok bir özgürleşme hissi.

Benim geleceğim, artık sadece benim hayallerimle şekillenecekti. O iki kişi olmadan. Onların gölgesinde değil, tamamen kendi ışığımda. Boşanma evrakları imzalandığında, Cem’e baktım. Yüzünde derin çizgiler oluşmuş, o parlak gözleri sönmüştü. Zeynep’i ise bir daha hiç görmedim. Ortak arkadaşlarımız da dağılmıştı. Bazıları bana hak verdi, bazıları Cem’i savundu, bazıları Zeynep’e acıdı. Ama benim için artık bunların önemi yoktu. Benim yolum, yalnız ama güçlü bir yoldu.

Eski evden çıkarken, kapıyı son bir kez arkamda bıraktım. Artık sırtımda ağır bir yük yoktu. Gözlerim boğazın mavisinde, dudaklarımda hafif bir tebessümle yürüdüm. Benim yirmi yıllık arkadaşlığım ve on yıllık evliliğim, büyük bir yalan üzerine kuruluymuş. Ama ben o yalanı yıktım. Şimdi önümde, kendi ellerimle, gerçek bir hayat inşa etme fırsatı vardı. Ve bu sefer, her tuğlasını tek başıma, sapasağlam örecektim. Yitirilen geçmişin yankısı içimde hep kalacaktı belki, ama o yankı artık acı değil, yeni bir başlangıcın cesur şarkısı olacaktı. Hayatımın yeni perdesi, benim kalemimden yazılıyordu. Ve bu sefer, başrol sadece bana aitti.