Hikayeler

Elif, mutfak penceresinden bahçeye vuran akşam güneşini izlerken, tenceredeki yemeği yavaşça karıştırıyordu. Arkadan gelen neşeli çocuk sesleri, günün en huzurlu anlarından birini işaret ediyordu. Kızı Ayşe, salondaki sehpanın etrafında Can Amcası’yla oyun oynuyor, kahkahaları evin sessizliğini dağıtıyordu. Bu manzara, Elif’in içinde hem sıcak bir huzur hem de isimsiz, derinden bir acı uyandırıyordu. Bugün Mert’in üçüncü

Ayşe, pencereden sızan sabah güneşinin kızı Defne’nin saçlarına vuruşunu izlerken, içindeki yaralı kuşun çırpınışlarını duyuyordu. Her gün aynı saatte uyanır, aynı özenle kahvaltıyı hazırlar, aynı sıcak gülümsemeyi takınırdı. Ama içindeki o kuş, her zaman kanat çırpardı. Yirmi yedi yıldır, her yeni gün bir öncekinden daha ağırdı; sırrı büyüdükçe, gölgesi de uzuyordu. Defne, neşeli sesiyle “Anne,

Ayşe, yatağın soğuk tarafına kayarken, Mert’in yıllardır üzerlerinde duran sessiz gölgesini ilk kez bu kadar net hissetti. O gölge şimdi, yanaklarını okşayan ılık meltemle değil, pencerenin pervazında çatlamış bir cam gibi, ruhunun derinliklerine sızan keskin bir soğuklukla kendini belli ediyordu. Dışarıdan bakıldığında, onların hayatı bir kartpostal kadar kusursuzdu. Modern bir apartman dairesi, neşeli iki çocuk,

Parmak uçlarında yükselen hayallere asılmıştı Selin, her fırça darbesinde, her eskizde Can’la kurdukları ortak geleceğin resmini çiziyordu. Gece yarılarına kadar süren bu tatlı mesai, zihninde “Kök” adını verdiği tasarım stüdyosunun somutlaşan formlarıydı. Kök; sadece mobilya ya da iç mekan tasarımı değil, insanların aidiyet hissini, geçmişle bağlarını, sürdürülebilir bir geleceği yansıtan her şeyi kapsayan bir felsefenin

O sabah, kahve kokusundan çok, geleceğinin taptaze umuduyla uyanmıştı Elif. Ankara’nın soğuk ama berrak havası, penceresinden içeri süzülen güneşle birlikte odasına doluyordu. Kırklarına merdiven dayamış, başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş, kusursuz bir hayatın öznesiydi Elif. Eşi Can’ın mutfaktan gelen neşeli sesi, her zamanki gibi güne güzel bir başlangıç vadediyordu. Kahvaltı masasında, Can’ın iş

Can, cam masanın üzerindeki paslı anahtarlığa gözlerini dikmişti. Yirmi yıllık karısından boşanırken, Elif’in kapısına bırakıp gittiği anahtarlık bu. Üzerindeki minik kelebek figürü, Zeynep’in henüz altı yaşındayken anaokulunda yaptığı bir çizimdi. O kelebek, Can’ın o günkü hayatından uçup giden tek şey değildi; yirmi yıllık evliliğin, sıcak bir yuvanın, her akşam evde bekleyen minik bir kızın da

Selim, penceresinden İstanbul’un ışıklarını seyrederken, elindeki buzlu viskinin ağırlığını değil, omzundaki görünmez yükün acısını hissediyordu. Uzun yıllar önce, bu ışıkların çok uzağında, küçük bir Anadolu şehrinde başlayan hikayesi, onu buraya, Boğaz manzaralı lüks dairesine ve sağlam sandığı koltuğuna taşımıştı. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo: başarılı bir iş hayatı, sevgi dolu bir eş, Zeynep, ve gözbebeği,

Eski sandığın kapağı aralandığında, içeriden yükselen küf kokusuyla beraber yılların suskunluğu da havaya karıştı. Elif, annesi Ayşe’nin zoraki bir gülümsemeyle uzattığı tozlu bir örtüyü alırken, içten içe bu temizlik operasyonunun hiç bitmemesini diliyordu. Yirmili yaşlarının sonlarındaki Elif için, annesinin her bahar giriştiği bu “sandık temizliği”, her seferinde aynı eski eşyaları bir elden geçirip tekrar yerleştirmekten

Elif, annesinin ölümünden sonra geçen dört ayın, bir ömürden daha uzun hissettirdiğini düşündü. Her sabah uyandığında ilk hissettiği şey, yatağın diğer yarısında, Ayşe’nin sıcaklığının, kokusunun, varlığının yokluğu oluyordu. Anneler Günü’ne birkaç gün kala, Ayşe’nin eşyalarını düzenleme fikri, Elif’in zihnine çivi gibi çakıldı. Babası Cem, “Henüz çok erken kızım, bırak kalsın öyle,” dese de, Elif bu

Selim, şehrin ışıkları altında parlayan gökdelenin en üst katındaki ofisinden, İstanbul’un boğazına nazır manzarasına bakıyordu. Elinde ılık çay bardağı, zihninde geçmişten gelen soğuk bir anı. Kendi kurduğu bu imparatorluğun her tuğlasında, her birinde alın teri ve kurnazlık kadar, vicdanına ağır gelen bir gölgenin izi vardı. Yirmi yıl önce, o gölgeyi görmezden gelmek, gençliğin hırsıyla kör