Hikayeler

Elif’in hayatı, dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir bahar sabahı gibiydi; ta ki o bahar sabahına gölge düşüren beklenmedik bir yüzle karşılaşana dek. İstanbul’un kalabalık, telaşlı sokaklarında kendine huzurlu bir köşe bulmuş, hayatını özenle, ilmek ilmek dokumuştu. On beş yıldır Murat’la evliydi, on bir yaşındaki biricik kızı Defne, evlerinin neşesiydi. Kendi kurduğu butik çiçekçi dükkânı, “Papatya Bahçesi”,

Elif, yıllarca ilmek ilmek ördüğü huzurun bir gün avuçlarından kayıp gideceğinden korkmuyordu; o korku, zaten her hücreye işlemiş, sessiz bir yoldaş olmuştu. Beyaz yakalı dünyasının şatafatlı ofislerinde, modern mimarinin son örneklerini tasarlarken, ya da Etiler’deki bahçeli evinde kocası Demir ve kızı Ada ile kahvaltı ederken bile, içindeki o küçük, soğuk düğüm hep oradaydı. Sakin bir

Murat, bilgisayar ekranının loş ışığında son detayları incelerken, dışarıda İstanbul’un kış soğuğu pencereleri tırmalıyordu. Mesai saati çoktan bitmiş, ofis boşalmıştı ama Murat için ‘Ekol Mimarlık’ın bu projesi, sadece bir iş değildi; adeta nefes alıp veren, kâğıt üzerinde can bulan bir hayaldi. “Anadolu Kültür Merkezi.” Boğaz’ın Anadolu yakasında, yeşille mavinin kucaklaştığı bir tepede yükselmesi planlanan bu

Kaan, Boğaz’a nazır ofisinin devasa camından dışarıyı seyrederken, elindeki eskiz defterine göz gezdirdi. Çizdiği çizgiler, katı, keskin ve tavizsizdi; tıpkı inşa ettiği binalar ve dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen hayatı gibi. Otuzlu yaşlarının sonlarında, ülkenin en başarılı genç mimarlarından biriydi. Adını taşıyan imzalarla yükselen gökdelenler, prestijli konut projeleri… Her biri başarı hikâyesinin birer parçasıydı. Üstelik bu

Elif, kampüsün loş koridorlarında, elindeki paspasla usulca ilerlerken, gündüzleri taktığı akademik gözlüklerini çıkarmış, yüzündeki yorgun ifadeyi silmeye çalışıyordu. On dokuz yaşındaydı ve Türkiye’nin en iyi hukuk fakültelerinden birinde burslu okuyordu. Ama ders kitaplarının sayfaları kadar tanıdıktı ona deterjan kokusu, yerdeki inatçı lekeler ve gıcırdayan temizlik arabası tekerleklerinin sesi. Gündüzleri parlak bir gelecek hayal eden, geceleri

Telefon çaldığında, Elif hayatının en büyük projesi sanrısına gömülmüş, şehrin uğultusunu kulaklarına tıkamıştı. Gelen haber, inşa ettiği her şeyi bir anda yerle bir edecekti. Annesinin fısıltısı, “Baban çok kötü Elif, doktorlar umut vermiyor,” dediğinde, İstanbul’un ışıkları bile solmuş, boğazında düğümlenen acı, yutkunmasını imkansız kılmıştı. Kaçmak için can attığı o küçük kasaba, şimdi onu mıknatıs gibi

Elif’in kalbi, o sabah gelen e-postanın ekindeki isim listesinde Demir Kaya adını gördüğünde, tam anlamıyla durdu. Masasının üzerindeki titrek elini izledi, sanki o an sadece bir isim değil, tüm geçmişi, tüm gömülü acıları ve tüm yarım kalmış hayalleri yeniden canlanmıştı. Demir. Bu isim Elif’in lügatından, hayatından, kalbinden yıllar önce kazınması gereken bir mürekkep lekesiydi. Ama

Elif, kristal bardakların şık şıngırtısı ve salonu dolduran kısık piyano müziğinin arasında, kocası Can’ın kolunda hafifçe gülümsüyordu. Üzerindeki gece mavisi ipek elbise, ona ikinci bir ten gibi oturmuş, boynundaki pırlanta kolye, aldığı tebriklerin ışıltısıyla yarışıyordu. Bu, İstanbul’un en prestijli mimarlık ödüllerinden birinin verildiği geceydi ve kendi firması “E-Design” yılın en inovatif projesi ödülünü kucaklamıştı. Her

Elif, mutfak penceresinden dışarıya, gri kış gününe bakarken elindeki emlak kataloğunu biraz daha sıktı. Sayfada, hayallerindeki ev vardı: bahçeli, geniş pencereli, ışık alan bir ev. Can’la tam beş yıldır bunun hayalini kuruyorlardı. Küçük birikimleri, Can’ın primleri ve Elif’in ek işlerinden gelen paralar… Her kuruşu titizlikle biriktirmişlerdi. Bu bahar, o evin tapusunu eline almayı planlıyorlardı. “Biraz

Aylin, o sabah penceresinden İstanbul’a bakarken, şehrin griliğine inat içini ısıtan bir huzurla doluydu. Kızı Elif’in okul şarkısını mırıldandığını duyuyor, mutfaktan gelen kahve kokusunu içine çekiyordu. Her şey yerli yerindeydi. Kocası Can, bankacılık kariyerinde emin adımlarla ilerlemiş, evlerinin düzeni, Elif’in geleceği, her şey titizlikle planlanmıştı. Mimarlık bürosundaki yoğunluğu ve kendi hayatındaki başarılarına rağmen, en büyük