Hikayeler

Başarı, Emre Aksoy için adeta bir ikinci deri gibiydi; ona sıkıca yapışmış, parlak ve kusursuz görünüyordu, ta ki o eski, paslı ad yeniden kulaklarında çınlayana dek. Otuzlu yaşlarının sonlarında, İstanbul’un en prestijli mimarlık ofislerinden birinin sahibi, karısı Ayşe ve biricik kızı Zeynep ile tamamlanmış bir tablo gibi duruyordu hayatı. Şehrin en gözde projeleri onun imzasını

Selin’in hayatı, boğazdaki yalısının cilalı ahşap zeminleri kadar pürüzsüzdü; her köşesi özenle döşenmiş, her detayı titizlikle düşünülmüş, dışarıdan bakan her gözü kamaştıran bir tabloydu. Mimar olarak İstanbul’un en prestijli projelerine imza atmış, adını sektörde bir markaya dönüştürmüştü. Eşi Can, iş hayatında başarılı, sevgi dolu ve anlayışlı bir adamdı. Yedi yaşındaki kızları Elif, pırıl pırıl gözleriyle

İsmet Demir’in hayatı, pazar akşamları sofrada toplanan ailesinin kahkahalarıyla örülüydü, ta ki o gece kapı çalana dek. Yıllardır süren, ritüel haline gelmiş bu buluşmalar, ona varoluşunun huzurlu kanıtı gibi gelirdi. Kızı Elif, damadı Murat, torunları Caner ve Ece, bir de oğlu Can, her hafta gelip masayı şenlendirirdi. Leyla, karısı, her zamanki gibi mutfakta son rötuşları

Çelik kahve fincanının kenarına çarpan parmak boğumu, Selim’in içindeki on yıl önceki o soğuk ameliyathane sesini aniden diriltti. Bir anlığına, burnuna iyot kokusu geldi, ellerinde eldivenlerin o gergin hissini duydu. Gözlerini kıptı, etrafına bakındı. Burası, Kadıköy’deki, loş ışıklı, eski kitap kokan küçük bir sahaf dükkanıydı. O ise, sıradan bir tezgahtar, rafları düzeltmekle, toz almakla meşgul,

Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen akşam güneşinin, eşi Mert’in gülümseyen yüzüne vuruşunu izlerken, hayatının bir fotoğraf karesi kadar kusursuz olduğunu düşündü. Yirmi yıllık evlilikleri, birlikte kurdukları düzen, üniversitede okuyan kızları Defne… Her şey olması gerektiği gibiydi, belki de daha iyi. Mert, gençlik aşkıydı; dürüst, çalışkan ve her zaman kendisini güvende hissettiren bir adam. Gözlerinde ne

Elif, ayna karşısında duran gelinliğe bakarken, içindeki boşluğun her zamankinden daha derin bir çukur açtığını hissetti. Beyaz tüllerin ve zarif dantellerin ardında, pırıltılı bir gelecek onu bekliyordu: başarılı bir mimarlık kariyeri, sevgili nişanlısı Murat ve örnek bir evlilik. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha fazlası. Ama yine de eksikti. Tıpkı bir yapbozun en önemli

Gözler, kelimelerden daha fazlasını söylerdi; hele ki Hakan, Defne’nin gözlerindeki o gizli korkuyu her gördüğünde, kendi dünyasının nasıl karardığını hissederdi. On altı yaşındaki Defne, yaşıtları gibiydi; canlı, zeki, espri dolu. Ama Elif ve Hakan için, Defne’nin parlak bakışlarının ardında gizlenen şey, yavaş yavaş kararan bir gölgeydi. Defne, retinitis pigmentosa denilen nadir, ilerleyici bir göz hastalığıyla

Ayşe, mutfak penceresinden sokağa boş gözlerle bakarken, şehrin tanıdık gürültüsü bile ruhundaki sessizliği bozamıyordu. Çaydanlıktan yükselen buhar, aynadaki soluk yansımasını daha da sisli kılıyordu. Elli iki yaşındaydı ve hayatını kusursuz bir düzen içinde sürdürmeyi başarmıştı; o kadar kusursuz ki, kimse duvarların ardındaki derin, çürümüş bir sırrı tahmin edemezdi. Ta ki kapı çalana kadar. Sıradan bir

Elif, sabahın erken saatlerinde dükkanının demir kepenklerini yukarı çekerken, içinden yükselen o tanıdık boşluk hissiyle yüzleşti. “Yeşil Bahçe” adını verdiği çiçekçi dükkanı, onun için sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda hayatın acımasız gerçeklerinden kaçış noktasıydı. Oysa bu kaçış bile, artık bir rutine dönüşmüştü. On beş yıldır Serkan ile evliydi. Serkan iyi bir adamdı; çalışkan,

Elif, annesi Ayşe’nin sessiz gözyaşlarına bakarken, mutfak perdesinin arkasından süzülen soluk öğle güneşinin mutfak masasına vurduğunu fark etti. Tam otuz yıldır bu sahne, evlerinin demirbaşı gibiydi. Her 27 Mart’ta, Ayşe mutfağın köşesine çekilir, yıpranmış bir fotoğraf albümünden titrek parmaklarıyla bembeyaz bir bebek tulumunu okşar ve adını bir kez olsun duymadığı, varlığına dair sadece bu ritüelle