Gözlerden Saklanan Dünya

Gözler, kelimelerden daha fazlasını söylerdi; hele ki Hakan, Defne’nin gözlerindeki o gizli korkuyu her gördüğünde, kendi dünyasının nasıl karardığını hissederdi. On altı yaşındaki Defne, yaşıtları gibiydi; canlı, zeki, espri dolu. Ama Elif ve Hakan için, Defne’nin parlak bakışlarının ardında gizlenen şey, yavaş yavaş kararan bir gölgeydi. Defne, retinitis pigmentosa denilen nadir, ilerleyici bir göz hastalığıyla doğmuştu. Doktorlar ilk teşhisi koyduğunda, Defne henüz dört yaşındaydı. “Zamanla görme yetisini tamamen kaybedecek,” demişti doktor, sesinde acıma saklı. O günden sonra Hakan ve Elif’in hayatı, kızlarının sonlu görme süresine sığdırmak istedikleri “normal” bir çocukluk hayaliyle, bir sır perdesi arkasında geçmeye başladı.

Elif, evlerinin salonunda, güneşin batışıyla turuncuya boyanmış duvarları seyrederken iç çekti. Hakan, koltukta uyukluyordu. Son zamanlarda hep yorgundu, eve iş getiriyor, gece yarılarına kadar çalışıyordu. “Kızımıza iyi bir gelecek sunmalıyız,” derdi her fırsatta, ama Elif biliyordu, o “iyi gelecek” dedikçe, aslında Defne’nin karanlığa gömülen geleceğini telafi etmeye çalışıyordu. Defne, odasında, elinde bir fırçayla tuvaline renk katmaya çalışıyordu. Resim, onun her şeyiydi. Görmese de hissettiği renkleri, ışığı, gölgeleri fırçasına taşırdı. Son birkaç aydır, fırça darbeleri eskisi kadar net değildi. Küçük detayları kaçırıyor, renkleri karıştırıyordu. “Anne, bu kırmızı mı, yoksa koyu turuncu mu?” diye sormuştu dün, Elif’in yüreğine bir hançer saplayarak. Elif, “Kırmızı, bebeğim. En sevdiğin kan kırmızısı,” demişti, sesi titrememeye çalışarak.

Akşam yemeği masasında, her zamanki gibi günlük sohbetler dönüyordu. Defne, okulda yeni başladıkları edebiyat kulübünden bahsediyordu. “Hakan öğretmen, geçen hafta bir yazarın ‘Gözleri Açan Karanlık’ diye bir kitabını önerdi. Çok merak ettim,” dedi. Hakan’ın çatalı tabağına düştü. Küçük bir şıkırtı, sessizliği böldü. Elif, Hakan’a anlamlı bir bakış attı. “Babacığın yorulmuş olmalı, canım,” dedi, konuyu değiştirmek istercesine. Ama Defne, annesinin gözlerindeki kaygıyı yakalamıştı. “Baba, iyi misin? Sanki biraz dalgınsın.” Hakan, zoraki bir gülümsemeyle başını salladı. “İyiyim, kızım. Sadece işler biraz yoğun.” Defne, kafa salladı ama ikna olmamıştı. Son zamanlarda babası hep böyleydi. Sanki bir şeylerden kaçıyordu, ya da bir şeyleri ondan saklıyordu.

Günler, haftaları kovaladı. Defne’nin gözlerindeki bulanıklık, artık sadece kendi bildiği bir sır olmaktan çıkmıştı. Koridorlarda eşyalara takılmaya başlamış, merdivenleri inerken adımları tereddütlü hale gelmişti. Resim yapmaktan vazgeçmişti; fırça, ellerinde sadece bir yük gibiydi. Okul notları düşmüştü. Öğretmenleri, endişeyle arayıp Elif’e durumunu sormuşlardı. Elif, her seferinde “strese bağlı, geçecek” dese de, kalbi her an paramparça olmaya hazırdı.

Bir akşamüstü, Defne odasında ders çalışırken, okuduğu metinler, harfleri birbirine karışmaya başladı. Başını kaldırıp pencereye baktı. Karşı apartmanın ışıkları, puslu birer leke gibiydi. Gözlerini ovuşturdu, tekrar baktı. Değişen hiçbir şey yoktu. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Bu, basit bir yorgunluk değildi. Bu, hissettiği o korkunç, soğuk gerçekti. Yıllardır annesinin ve babasının “geçecek, iyileşeceksin, korkma” dediği şeyin bir yalan olduğunu anlamıştı. Yavaşça yatağından kalktı, ayakları yere basmıyordu sanki. Odasındaki komodinin çekmecesini açtı. Geçen hafta annesinin aceleyle içine koyduğu bir zarf görmüştü. Elif, onu görmediğini sanıyordu. Zarftan, üzerinde “GÖZ SAĞLIĞI MERKEZİ” yazan bir kağıt çıktı. Altında ise, Defne’nin ismi, doğum tarihi ve bir dizi tıbbi terim… “Retinitis Pigmentosa – İlerlemiş Evre – Görsel Alan Daralması – Gece Körlüğü…” Harflere, kelimelere baktı. Bulanık görse de, beyninde o kelimeler net bir şekilde yankılandı. Gözleri doldu, görüşü tamamen bulanıklaştı. Hıçkırıklarını içine çekmeye çalıştı ama boğazından acı bir feryat koptu. O feryat, Elif ve Hakan’ın yüreğine işledi.

Elif, mutfakta Hakan’la fısıldaşarak konuşuyordu. Yeni bir tedavi umudu doğmuştu, yurt dışında geliştirilen deneysel bir yöntem. Ama maliyeti, hayal güçlerinin ötesindeydi. “Evi satsak bile yetmez, Hakan! Nasıl yapacağız? Defne’ye ne diyeceğiz?” Hakan, saçlarını çekiştirerek oturduğu sandalyeden kalktı. “Bilmiyorum Elif. Bilmiyorum. Her şey üst üste geliyor. Kızımıza bu acıyı yaşatmaya nasıl dayanacağız? Bir de bu sırrı…” Tam o sırada Defne, odasından çıktı. Yüzü mosmordu, gözleri kızarmış, yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Elinde buruşmuş bir kağıt parçası vardı. “Bu ne?” dedi, sesi titriyordu. “Bu ne demek? Neden bana yalan söylediniz?”

Elif ve Hakan donup kaldılar. Yıllarca ilmek ilmek ördükleri sır perdesi, bir anda yırtılıp atmıştı. Hakan, kızının çaresizliğine bakarken, tüm gücü tükenmiş gibiydi. Elif, Defne’ye doğru birkaç adım attı, kolları onu sarmak istiyordu ama Defne geri çekildi. “Bana dokunma! Neden? Neden benden sakladınız bu kadar önemli bir şeyi? Ne zamandan beri biliyordunuz? Ben… Ben kör mü olacağım?” Son kelime, odada yankılandı, keskin bir bıçak gibi ikisinin de kalbine saplandı. Elif’in gözünden yaşlar sicim gibi akmaya başladı. “Defne’m, güzel kızım…”

Hakan, yavaşça Defne’ye yaklaştı. Yere diz çöktü, kızının ellerini kendi ellerinin arasına aldı. Elleri titriyordu. “Biliyoruz, kızım. Çok uzun zamandan beri biliyoruz. Biliyorum, sana yalan söylemek… affedilemez bir şey. Ama biz… biz seni korumak istedik. Sana normal bir çocukluk yaşatmak istedik. Her şeyden habersiz, mutlu olmanı istedik. O lanet teşhis konulduğunda sen küçücüktün, anlamazdın. Sonra büyüdükçe, sana nasıl söyleyeceğimizi bilemedik. Her gün, her an bu yükle yaşadık. Her sabah gözlerini açtığında, ‘Bugün mü fark edecek?’ diye düşündük.” Sesi hıçkırıklara karıştı. “Biz seni çok seviyoruz, bir tanem. Çok… Biz seni kaybetmekten o kadar çok korktuk ki, bu yalanın arkasına sığındık.”

Defne, babasının gözlerinin içine baktı. Gördüğü bulanık bir silüet olsa da, hissettiği acı ve çaresizlik gerçekti. Annesi de gelmiş, yanlarına diz çökmüştü. Üçü, o an, o mutfağın zemininde, birbirlerine sarıldılar. Defne’nin yıllarca içinde biriken korku, annesinin ve babasının yıllardır taşıdığı suçluluk, o an eriyip gitti. Yerini, saf, yıpratıcı bir acıya ve ardından gelen derin bir sevgiye bıraktı. “Peki şimdi ne olacak?” diye sordu Defne, sesi boğuktu. “Artık ne yapacağız?”

Elif, kızının saçlarını okşadı. “Şimdi,” dedi, sesi kararlılıkla doluydu, “şimdi her şeyi birlikte yapacağız. Bir daha hiçbir şeyi senden saklamayacağız. Senin için bir tedavi umudu var, Defne. Yurt dışında deneysel bir tedavi. Zor olacak, çok zor. Belki evimizi satmak zorunda kalacağız, belki her şeyimizi feda edeceğiz. Ama biliyor musun, hiçbiri senin bir gülümsemene, bir bakışına değmez. Ne olursa olsun, biz seninleyiz.”

Hakan, başını kaldırdı, gözleri kızının gözlerinde. “Belki bu tedavi de işe yaramaz, belki görmen tamamen geri gelmez. Ama deneyeceğiz, kızım. Pes etmeyeceğiz. Artık o korkuyu tek başına taşımayacaksın. Biz bir aileyiz ve her şeyi birlikte aşacağız. Karanlık ne kadar derin olursa olsun, biz ışığımızı birlikte bulacağız.”

Defne, gözleri kapalı, annesinin ve babasının kollarının arasında kendini güvende hissetti. Görmediği bir dünya, artık gözlerinden saklanmıyordu. Önünde belirsiz, korkutucu bir yolculuk vardı. Ama ilk defa, bu yolculukta yalnız değildi. Ailesiyle birlikte, her şeye rağmen, yepyeni bir başlangıcın eşiğindeydi. Ve bu, tüm karanlığa rağmen, en parlak umuttu.