Hikayeler

Can, balkonundan İstanbul’un sonsuz ışıklarına bakarken, yutkunmaktan öteye geçmeyen bir boşluk hissediyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeye sahipti: prestijli bir mimarlık firmasında yönetici pozisyonu, boğaz manzaralı bir daire, yıllarını paylaştığı, sakin ve anlayışlı bir eş, Zeynep. Ama içindeki o sessiz, derinden gelen homurtu, uzun zamandır süren bir çoraklığı fısıldıyordu kulağına. Sanki bir tiyatro oyununun başrolündeydi, ezberlediği

Elif’in içini kavuran pişmanlık, yıllardır ruhunun derinliklerine saplanmış paslı bir hançer gibiydi. Her gün, her nefes alışında, o hançerin soğuk ucu kalbine batıyor, çektiği acının taptaze olduğunu hatırlatıyordu. Telefon çaldığında, ekranda beliren “Mert” ismiyle önce duraksadı, sonra hızla yükselen nabzının sesi kulaklarında uğuldadı. Mert, tam on iki yıldır sadece Defne’nin velayetiyle ilgili resmi yazışmalarda veya

Ela, elindeki fincandan yükselen buharı izlerken, mutfak camından içeri sızan sonbahar güneşinin ılık dokunuşunu hissetti. Beş yaşındaki oğlu Can, oturma odasında, en sevdiği oyuncak arabalarını zeminde yarıştırırken çıkardığı neşeli seslerle evin huzurlu ritmini bozuyordu. Duvara asılı, gülümseyen aile fotoğrafına baktı. Mert’le tanıştığından beri hayatının nasıl da rayına oturduğunu düşündü. Yedi yıllık evlilikleri, çoğu zaman küçük

Selim, masanın üzerindeki mumun titreyen ışığında Elif’in yüzüne bakarken, karısının ona olan derin sevgisini bir bıçak gibi kalbinde hissetti. Oysa bakışları, her zamanki gibi, masanın diğer ucunda oturan Zeynep’e kaymıştı bile. Elif’in en yakın arkadaşı, Zeynep. Selim’in hayatına sinsice sızan, her daim gülümseyen, koca, kirli bir sır. Bu akşam yemeği, rutinleşmiş pazar ritüellerinden biriydi. Elif,

Ayhan, direksiyonu sımsıkı tutarken, yağmurun cama vuran ritmik sesinin, içindeki fırtınayı bastıramadığını fark etti. Her damla, kafasının içinde yankılanan ‘eskimiş’, ‘verimsiz’, ‘değişim’ kelimelerini daha da güçlendiriyordu. Yirmi yıldır bu köklü ailenin direksiyonunda, babasından devraldığı koltukta oturuyordu. Babası Rıza da ondan önce yirmi beş yıl, dedesi ise otuz yıl bu ailenin “şoförü” olmuştu. Bu, sadece bir

Telefon sesi, Elif’in huzurlu uykusunu acımasızca yırtarken, gecenin bir yarısı kalbine korkunç bir his saplandı. Komodinin üzerindeki saatin ışığı, 02:47’yi gösteriyordu. Bilinmeyen bir numara. Kötü bir şey olmalıydı. Eli titreyerek açtı telefonu. Karşıdaki ses, genç ve telaşlı bir hemşireye aitti. “Elif Hanım, iyi geceler. Ben Ankara Şehir Hastanesi’nden arıyorum. Kızınız Deniz…” Gerisi, bulanık bir uğultuya

Elif, sabah güneşinin vurduğu mutfak masasında Demir’in kahve fincanını doldururken, hayatın bu kadar kusursuz olabileceğine dair içten bir şükran duydu. Beş yıllık evlilikleri, her geçen gün daha da perçinlenen, sıcacık bir limandı. Demir, elindeki gazetenin arkasından gülümseyerek “Günaydın, dünyalar güzeli karım,” dediğinde, Elif’in kalbi her zamanki gibi yerinden hopladı. Bu küçük ritüeller, onların sağlam ilişkisinin

Esra, pürüzsüz ipek kumaşın tenine değen soğukluğunu hissettiğinde, aynadaki yansımasına, yabancı bir siluete bakar gibiydi. Beyazın en saf tonu, omuzlarından süzülüyor, beli sımsıkı kavrıyor, kendisini tıpkı kalbi gibi sıkışmış hissetmesine neden oluyordu. Düğün salonunun loş ışıkları altında pırıltılar saçan işlemeler, gelinliğin her detayını kusursuz kılıyordu. Oysa Esra’nın içinde, pırıltılardan uzak, gri bir boşluk vardı. “Harika

Ayşe, elindeki kartvizitin pürüzsüz yüzeyini başparmağıyla okşarken, içindeki düğümün sıkıştığını hissetti. Emre’nin yeni açtığı sanat galerisinin ismini taşıyan, parlak, modern tasarımlı bir kartvizitti bu. “EMRE YILMAZ – Sanat Direktörü.” Sanki bir zaman tünelinden gelmiş gibiydi; bir tarafta bu çağdaş, ışıltılı kart, diğer tarafta ise bulaşık suyuyla tahriş olmuş, tırnakları kırık, yüzük parmağında sadece ince bir

Esin, parmaklarının ucunda ezberlediği karanfilin kadifemsi yapraklarına dokundu. Her demette, her açan goncada, yirmi yıl önce, İzmir’in kalabalık bir parkında ellerinden kayıp giden küçük kızı Deniz’in hayaletini görüyordu. Çiçekçi dükkânının loş ışığında, sabahın ilk demleriyle birlikte kestiği güllerin kokusu bile içindeki o tarifsiz boşluğu dolduramıyordu. O boşluk, Deniz’in kaybolduğu günden beri Esin’in kalbinde açılmış, yirmi