Hikayeler

Ayşe, mutfak penceresinden içeri süzülen soluk İzmir güneşiyle karışık, naftalin ve kurumuş gül yaprakları kokusunu ciğerlerine çekti. Annesinin, Fatma Hanım’ın eski ahşap evindeydi yine. Her pazar olduğu gibi, haftalık aile yemeği telaşı sarıyordu dört bir yanı. Ancak bu pazar, boğazında biriken o tanıdık düğüm, her zamankinden daha sıkıydı. Kırk dört yaşındaydı Ayşe, hayatı boyunca annesinin

Elif, yıllardır alışageldiği monotonluğun içinde, ruhunun çürümeye yüz tuttuğunu hissettiği bir öğleden sonra, “Kadıköy Sanat Atölyeleri” tabelasının önünde durdu. Eşi Can’ın ona doğum gününde hediye ettiği dijital fotoğraf makinesi, kutusundan hiç çıkmamıştı. Hediye, Elif’in bir zamanlar tutkuyla bağlı olduğu fotoğrafçılık hevesine bir geri dönüş daveti miydi, yoksa Can’ın giderek uzaklaşan ilişkilerinde aradığı bir bahane miydi,

Demir Yılmaz, İstanbul siluetinin ayaklarının altına serildiği lüks rezidansının 40. katındaki geniş camdan dışarıyı seyrediyordu. Kentin ışıkları bir elmas gerdanlık gibi boynuna dolanmış, her gece aynı ihtişamla parlıyordu. Oysa bu parıltı, Demir’in içindeki boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Kırklı yaşlarının ortasında, işinde zirve yapmış, adını sektörde bir marka haline getirmişti. Ancak bu başarı, yalnızlığını daha da belirginleştiriyordu.

Zeynep’in ruhu, her sabah aynı saatte çalan çalar saatin tik taklarıyla değil, yıllar önce susturduğu bir şipşak sesiyle uyanırdı. Pencereden süzülen soluk ışık, masanın üzerindeki çerçevesiz, sararmış fotoğrafı aydınlatırdı; genç, ışıl ışıl gözlü bir kızın, elinde eski bir Zenith fotoğraf makinesiyle gülümsediği bir an. O kız, şimdi karşısındaki ayna gibi soğuk ve boş bakışlı kadının

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan Adana’ya inat, gecenin geç saatlerine kadar süren bir sessizliğin ardından yorgun gözlerle bilgisayar ekranına baktı. Sayılar, tablolar, muhasebe kayıtları… Hayatı, sanki kendisi de bir rakammış gibi düzenli, öngörülebilir ve çoğu zaman tekdüzeydi. Otuz iki yaşındaydı ve hayatının en büyük heyecanı, her ay düzenli birikim yaptığı banka hesabındaki meblağın biraz daha

Ayşe, mutfak penceresinden Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, Murat’ın sessizliğinin o sabahki kahvaltılarını yutan okyanus kadar derin olduğunu düşündü. Bir süredir aralarındaki görünmez duvar büyüyor, kelimeler fısıltılara, dokunuşlar mesafeye dönüşüyordu. Beş yıllık evlilikleri, özenle inşa ettikleri, her köşesinde anıların ve hayallerin nakış nakış işlendiği bir kaleydi. Ama o kale, şimdi içten içe kemirilen bir yapı gibi,

Elif, İstanbul’un Çukurcuma sokaklarında, taş duvarlarla çevrili, yılların yorgunluğunu zarifçe taşıyan atölyesinin yüksek tavanlarına bakarken derin bir nefes aldı. Büyük pencerelerden sızan akşam güneşi, toz bulutlarını dans ettiriyor, eski ahşap masaların üzerindeki modern mimari maketlere sıcak bir ışık düşürüyordu. Kırk sekiz yaşındaydı Elif; başarılı, tanınmış bir mimar, kendi adını taşıyan bir firmanın kurucusu. Hayatının her

Zeynep, yüksek camlı binaların silüetini seyreden otobüsün penceresinden dışarıyı izlerken, avuç içindeki terlemeyi bastırmak için parmaklarını sıktı. Fatih’in dar sokaklarından, her biri ayrı bir hikaye fısıldayan eski ahşap evlerin arasından yükselip gelmişti buraya. Şişli’nin göbeğindeki “Örnek Mimarlık”ın kapısı, onun için sadece bir işyeri değil, annesinin ellerindeki nasırların, gece gündüz demeden süpürdüğü koridorların, tek başına verdiği

Telefonun acımasız titremesi, Elif’in elindeki porselen kupayı kucağına düşürüp tuzla buz ettiğinde, dünyası da sanki aynı hızla parçalanıyordu. Karşıdan gelen ses, önce boğuktu, sonra uğultuya dönüştü, en sonunda da her kelimesi zihnine bir hançer gibi saplandı: “Deniz… kaza… hastane…” Elif ne nefes alabildi ne de ağlayabildi. Sadece yerdeki kupa parçalarına bakakaldı, beyaz porselenin mavi desenlerle

Elif’in hayatı, boğazın iki yakasını birleştiren o narin köprüler gibiydi; estetik, güçlü ve kusursuz bir dengeyle kurulu. Her biri titizlikle planlanmış projelerini hayata geçirirken hissettiği gurur, şimdi koltuğunun altında duran o derginin parlak sayfalarına yansımıştı. Türkiye’nin en başarılı genç mimarlarından biri olarak gösteriliyordu. Mert’le olan evliliği de aynı özenle örülmüştü; sevgi, saygı ve ortak hayallerle