Hikayeler

Elif, aynaya baktığında kusursuz bir yansıma görüyordu: Uzun, zarif boynu, her zaman şık kesimlerle taçlanan koyu renk saçları ve modanın son trendlerini yakalayan kıyafetleri. Ama o sabah, gözlerinin ardında saklanan yorgunluğun ve burukluğun maskesi çatlamak üzereydi. Yirmi yıllık evliliğinin yirminci yıl dönümüydü ve kocası Volkan’ın masaya bıraktığı, üzerinde “En güzel yirmi yılım” yazan elmas küpeler,

Elif’in hayatı, boşluğun tuvaline çizilmiş bir resimdi; renkleri canlı, fırça darbeleri sağlamdı ama ortasında hep bir eksiklik, on sekiz yıl önce yırtılıp koparılmış bir parça vardı. Kimi zaman bu boşluk, boğazına düğümlenen bir yumru olurdu; kimi zaman ise gece yastığa düştüğünde sessizce akıp giden gözyaşları. On sekiz yıl. Tam on sekiz yıl boyunca o boşlukla

Yılların biriktirdiği yalnızlık, Elif’in başarılı kariyerini pırıl pırıl bir zırh gibi sarmış, ama içindeki boşluğu doldurmaya yetmemişti. Otuzlu yaşlarının sonlarına merdiven dayamış, İstanbul’un en gözde mimarlarından biriydi. Her projesi, şehrin dokusuna attığı estetik bir imza gibiydi; modernle gelenekseli ustaca harmanlıyor, her binaya adeta bir ruh katıyordu. Ancak kendi ruhu, yıllardır mühürlü bir kasa gibi kapalıydı.

Elif, dükkânın kepenklerini indirirken, loşlaşan sokağa son bir kez baktı. Gözleri, ilerideki simitçinin vitrinindeki yansımasına takıldı. Otuz sekiz yaşının çizgileri, zamanla yüzüne ince ince işlenmiş, gözlerinin etrafına hüzünlü bir bilgelik katmıştı. Telefonu titredi. Ekranda Ayşe’den gelen bir bildirim vardı: “Defne’mizin Boğaziçi’ni kazanmasını kutladık! Teyzesi, inanamıyorum zaman ne çabuk geçiyor! Senin de desteğinle buradayız hepimiz, kocaman

Harun, babasının mezar taşının önünde dururken, rüzgarın uğultusu kulaklarında bir fısıltı gibi yankılanıyordu. “Harun, sen daha olgunsun. İşleri sen toparlarsın.” Bu sözler, yirmi yıldır beyninde dönüp duran, paslı bir çivi gibi her düşünceye saplanan bir hayaletti. Babası Mevlüt Bey, o bilge, babacan adam, hayatının son demlerinde yatağında halsiz yatarken, işlerin emanetini adeta onun parmaklarına dolamıştı.

Emine, mutfak penceresinden dışarıyı seyrederken, kalbindeki boşluğun mutfak lavabosundaki kirli bulaşık yığınından farksız olduğunu düşündü. Yığın gitgide büyüyor, tepesinde ise artık kurumaya yüz tutmuş, sarı sünger ruhu gibi pasif bir şekilde duruyordu. Hayatındaki her şey gibi, bu bulaşıklar da onu bekliyordu; bitmeyen, bıkkın bir döngü. Evliliği de öyleydi; Hakan, dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir eşti.

Elif, İstanbul’un ışıklarını seyretmek için balkona çıktığında, Kaan’ın nişan yüzüğünü parmağında taşıdığı gerçeği, Boğaz’ın dondurucu rüzgarı gibi yüzüne çarptı. Bir buçuk yıl önce, uzak bir şehirde, yeni bir hayat kurma umuduyla bu şehirden kaçarken ardında bıraktığı her şey, şimdi tam karşısındaydı; Kaan’ın babasıyla annesinin evliliğinden doğan karmaşık aile yapısının merkezinde, kendisini bir gölge gibi hissettiği

Elif’in hayatı, o öğleden sonra, Moda Sahili’ndeki çay bahçesinin gürültüsünde, bir çığlıkla paramparça oldu. Minik Can’ı, henüz beş yaşındaki hayatının neşe kaynağını, gözünün önünden ayırdığı sadece birkaç saniyeliğine dönmüştü masasına, telefonun çınlamasına cevap vermek için. Geri döndüğünde, kırmızı salıncağın boşluğa sallanışını görmüştü. O an, zaman durmuş, nefes kesilmiş, tüm sesler boğazına düğümlenmişti. “Can! Can nerede?”

Büyükannenin ölümü, ardında sadece bir boşluk değil, yıllardır toprağın altına gizlenmiş bir sırrın kapısını da aralamıştı. Emine Nine, doksan iki yıllık ömrünün son demlerinde bile dimdik duran, sözü dinlenen bir çınardı. Şimdi ise o çınar devrilmiş, ardında Ayşe, Murat ve Zeynep adında üç yetişkin evlat ve açıklanmayı bekleyen bir vasiyet bırakmıştı. Cenaze kalabalık, hüzünlü ve

Elif’in hayatı, 8 yıl önce Ayşe’nin sesiyle birlikte yanan o evle küle dönmüştü. Yangının dumanı sadece duvarları değil, Elif’in ruhunu da karartmış, geleceğe dair tüm umutlarını yutmuştu. O gün, küçük Ayşe’sinin ateşi yükseldiğinde, Elif sadece birkaç dakikalığına, kapı komşusundan ilaç almak için evden ayrılmıştı. Geri döndüğünde, eski elektrik sobasından çıkan kıvılcımlarla cehenneme dönmüş bir daire