Hikayeler

Elif’in parmakları, eski ahşap masanın üzerindeki toz tabakasını ağır ağır sildi. Gözleri, pencereden içeri sızan ve toz zerreciklerini havada asılı bırakan cılız İstanbul güneşiyle buluştu. Umut Eller Kadın Destek Derneği’nin bu küçük ofisi, onun için bir sığınak, bir tapınak gibiydi. Kırk dört yaşındaydı, yüzünde hayatın yorgun çizgileri, gözlerinde ise kimseye anlatamadığı, derin bir hüzün vardı.

Yüksek tavanlı, loş ışıklarla aydınlatılmış restoranın köşesinde, ipek bir elbisenin içinde Ayşe, kadehini zarifçe kaldırırken gümüşi kahkahalarla sohbete katılıyordu. Başarı, onun her hareketine sinmişti; yıllarca süren azim ve akılcı kararların ürünüydü bu ışıltılı hayat. Ancak içindeki o küçük, rahatsız edici boşluk, o anlık bir sessizlikte bile kendini hatırlatıyordu. Bir an, gürültünün arasında, çocukluğunun tozlu kokusunu,

İnce bir bahar yağmuru, Emre’nin yüzüne vurup geçerken, içindeki soğukluk iliklerine kadar işliyordu. Elindeki termosun buharı, gece bekçisi kulübesinin penceresinden dışarı süzülen şehir ışıklarıyla dans ediyordu. Emre, kırk sekiz yaşındaydı ama aynadaki yansıması çok daha yaşlı görünüyordu. Gözlerinin altındaki mor halkalar, geçmişin uykusuz gecelerini fısıldıyor, dudaklarındaki acı çizgi ise yutkunamadığı pişmanlıkları haykırıyordu. Sekiz yıl olmuştu.

Ayşe’nin elleri, akşam güneşinin vurduğu dikiş makinesinin başında her zamankinden daha hızlıydı. Kumaşlar, makinenin ritmik sesiyle birleşerek hışırtılar çıkarıyordu. Pencereden gelen hafif rüzgar, perdenin uçlarını oynatırken, Ayşe’nin alnındaki ter damlacıklarını serinletiyordu. Yirmi metrekarelik bu küçük atölye-ev, hem onun mabedi hem de yorgunluğunun şahidiydi. Duvarları saran küf kokusu, rutubetin ve yılların yorgunluğunu fısıldarken, Ayşe’nin zihninde yankılanan

Yirmi yıl. Bir ömrün üçte biri. Leyla, bu yirmi yılın her bir gününü, yüreğinin ortasına yerleşmiş o görünmez boşlukla yaşamıştı. İstanbul’un kalabalık caddelerinde yürürken, Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, başarılı bir tasarımcı olarak katıldığı gösterişli davetlerde kadeh kaldırırken bile o boşluk oradaydı; soluk bir hayalet gibi varlığını sürdürüyordu. Her sabah aynaya baktığında, kendi gözlerinde gördüğü, aslında

Emre’nin nasırlı parmakları, eski taşın soğuk, işlenmiş yüzeyinde gezinirken, bir zamanlar burayı inşa eden usta ellerin fısıltılarını duyar gibi olurdu. Gece yarısını çoktan geçmişti. Şantiyenin lambaları, Nâzım Bey Konağı’nın kubbeli, oymalı tavanını kısmi bir gölge oyununa hapsediyor, Emre ise tavana uzanan iskelenin en tepesinde, elindeki iskarpela ile nazikçe çalışıyordu. Yirmi beş yaşındaydı ve hayatının son

Elif, şampanya kadehini Kenan’ınkine vurduğunda, salonun çınlayan alkışları arasında, hayatında her şeyin yerli yerine oturduğunu hissetti. Hayal Atölyesi’nin beşinci yılıydı. Çocukluk hayallerinin somutlaşmış hali, iki genç ruhun ortak eseri. “Daha nice beş yıllara Kenan,” dedi, gözlerinde parlayan gururla. Kenan, her zamanki o çekici, muzip gülümsemesiyle karşılık verdi. “Seninle her şeye varım Elif, biliyorsun.” Elif ve

Elif, göğsüne bastırdığı minicik bedenin her nefesiyle yaşayan bir mucizeye sarılır gibi tutuyordu Can’ı. Gözleri kapalı, başını kocasının omzuna yaslamış, otobüsün motor sesinin hipnotik ritmiyle uykuya dalmak üzereydi. Mert’in eli, onun elini sımsıkı kavramıştı, parmaklarının arasında Can’ın küçücük elinin sıcaklığı… Bir sahil kasabasına doğru ilerliyorlardı, hayatlarının en güzel yaz tatiline. Can henüz altı aylıktı, her

Yükselen her gökdelen, Emre’nin çocukluğunun üzerine yeni bir mezar taşı gibi dikiliyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kulakları delen beton kırıcıların sesi, sadece duvarları değil, anılarını da tuzla buz ediyordu. Fikirtepe, bir zamanlar sıcak, samimi komşulukların yaşandığı küçük sokaklardan ibaretken, şimdi devasa inşaat projelerinin ve yıkım tehdidinin gölgesinde bir savaş alanıydı. Emre, yirmi sekiz yaşında, geleceği

O gün, sadece annesinin eski eşyalarını toplamak üzere gittiği bir pazar öğleden sonrası olmaktan çok, tüm hayatının altını üstüne getirecek bir zaman tünelinin eşiğiydi Barış için. Elif’le düğünlerine sayılı günler kalmıştı. Evlilik telaşı, tatlı bir yorgunlukla sarıyordu ikisini. Ayşe Hanım’ın, yani Barış’ın annesinin, yıllardır biriktirdiği eski püskül eşyaları tavan arasından indirip bir kısmını atmak, bir