Yarım Kalmış Renkler

Emine, mutfak penceresinden dışarıyı seyrederken, kalbindeki boşluğun mutfak lavabosundaki kirli bulaşık yığınından farksız olduğunu düşündü. Yığın gitgide büyüyor, tepesinde ise artık kurumaya yüz tutmuş, sarı sünger ruhu gibi pasif bir şekilde duruyordu. Hayatındaki her şey gibi, bu bulaşıklar da onu bekliyordu; bitmeyen, bıkkın bir döngü. Evliliği de öyleydi; Hakan, dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir eşti. İyi bir işi, gösterişli bir evi, akıllı ve güzel bir kızı vardı. Ama Emine’ye göre, Hakan, bir evin duvarlarını ören usta gibiydi; sağlam, işlevsel ama ruhsuz. Kalbinden geçenlere, ruhundaki arayışlara sağır ve dilsizdi. Emine’nin yegâne dayanağı, her sabah gözlerinin içi gülerek uyanan yedi yaşındaki kızı Defne’ydi. Defne’nin kahkahaları, bu koca evin soğuk koridorlarında yankılanan tek sıcak sesti.

Bugün pazartesiydi ve Hakan her zamanki gibi işine erkenden gitmişti. Emine, Defne’yi okula bıraktıktan sonra eve dönmüş, kendini kanepenin bir köşesine bırakmıştı. Elinde tuttuğu, mahalledeki kültür merkezinin broşürü, birkaç gündür gözüne takılıyordu: “Yetişkinler İçin Temel Resim Atölyesi.” İçindeki bir ses, yıllardır susturulan, bastırılan, unutulmaya yüz tutmuş bir arzu fısıldıyordu: “Dene.” Gençliğinde resme olan tutkusu, evliliğin getirdiği sorumluluklar ve Hakan’ın “boş işler” diye tabir ettiği hobiler yüzünden rafa kalkmıştı. Bu broşür, sanki bir zaman kapsülünden fırlamış, eski Emine’ye ait bir parçayı geri getirmişti. Tereddüt etti, sonra birden kalkıp kayıt için gerekli evrakları hazırlamaya koyuldu. Belki de bu, küçücük bir kaçamak, kendi için ayırdığı iki saatlik bir soluklanma olurdu.

İlk ders günü, Emine’nin kalbi, tıpkı Defne’nin ilk okul günündeki gibi çarpıyordu. Boya kokusu, tuvalin boş beyazlığı, etraftaki diğer insanlar… Her şey o kadar yeniydi ki. Atölyenin hocası, kırklı yaşlarının ortalarında, ince, uzun boylu, bakışlarında hüzün taşıyan ama gülümsemesiyle iç ısıtan bir adamdı: Mert. Resim üzerine verdiği teknik bilgilerin yanı sıra, sanatın ruhuna dair söyledikleri Emine’nin içindeki paslı kapıları aralamaya başlamıştı. Mert, “Renkler sadece gözle değil, kalple de görülür,” dediğinde, Emine yutkundu. Yıllardır kalbiyle değil, gözleriyle, daha doğrusu başkalarının gözleriyle yaşamaya çalıştığını düşündü.

Dersler ilerledikçe, Emine tuvalin başında kendini bulmaya başladı. Fırçasının her darbesiyle, yıllardır içine attığı duygular, gölgelenmiş anılar renk renk akıyordu. Mert’in rehberliği altında, içindeki sanatçı uyanıyor, Emine’nin ruhundaki boşluklar yavaş yavaş doluyordu. Mert, Emine’nin çalışmalarına özel bir ilgi gösteriyordu. Onun tablolarındaki melankoliyi, derinliği ve gizli tutkuyu fark etmişti. Bir gün, Emine’nin yarım kalmış bir deniz manzarasına bakarken, Mert fısıldadı: “Bu deniz, dalgalarıyla boğuşan bir ruhun fırtınasını anlatıyor gibi. İçinde çok şey saklıyorsunuz, değil mi Emine Hanım?” Emine, bu kadar içten bir gözlem karşısında afallamıştı. Kimse, hele Hakan, onun iç dünyasını bu kadar derinden görmemişti. İlk kez birisi onu sadece bir anne, bir eş ya da bir ev hanımı olarak değil, bir insan olarak görüyordu.

Atölye sonrası kahve molaları, Mert ve Emine için adeta terapi seanslarına dönüşmüştü. Mert de evliydi, karısının adı Ayşe’ydi. Konuşmalarından anladığı kadarıyla, Mert de Emine gibi bir tür yalnızlık yaşıyordu. Ayşe, sosyal ve hareketli bir kadın olmasına rağmen, Mert’in sanatına ve iç dünyasına pek ilgi göstermiyordu. Mert, Emine’ye, “Ayşe için hayat bir tiyatro sahnesi, her şeyin mükemmel görünmesi önemli,” demişti. Emine gülümsedi acı bir şekilde, “Bizim evlilik de bir galeride sergilenen boş bir tablo gibi. Dışarıdan bakınca güzel ama içinde hiçbir şey yok.” Bu ortak yalnızlık, aralarında görünmez bir bağ kurmuştu.

Bir akşam, atölye çıkışı yağmur bastırdığında, Mert Emine’yi arabasına davet etti. Emine tereddüt etti ama soğuk ve ıslak havada başka bir çaresi yoktu. Arabada, sessizliği bozan tek ses yağmurun cama vuruşuydu. Radyoda çalan hüzünlü bir melodi, aralarındaki gergin ama tatlı atmosferi daha da yoğunlaştırdı. Mert, Emine’nin evinin sokağına girerken, “Emine Hanım, biliyorum çok saçma gelebilir ama sizinle konuşmak… benim için çok değerli,” dedi. Emine, kalbinin göğüs kafesini zorladığını hissetti. “Benim için de Mert Bey,” diye fısıldadı. Mert’in elini uzatıp, Emine’nin elini nazikçe tuttuğu an, zaman durdu sanki. Elektrik akımı gibi bir his, parmak uçlarından tüm bedenine yayıldı. Bakışları buluştu; uzun, anlamlı ve yasak bir bakış. Sonra Mert, elini çekti, derin bir nefes aldı ve kapıyı açtı. Emine, arabadan inip yağmurun altında yürürken, Mert’in bakışlarının sırtında olduğunu hissediyordu. İçine girdiği ev, daha önce hiç bu kadar yabancı gelmemişti.

Bu el tutuşun ardından, aralarındaki ilişki bambaşka bir boyuta taşındı. Her hafta atölyede buluşmak, her sohbet, her bakış, yasak bir lezzetin tadı gibiydi; tatlı ama içten içe yakan. Bazen atölye bitiminde, sadece bir saatliğine, mahallenin tenha bir kafesinde buluşup, çocuklarından, hayallerinden, kırgınlıklarından bahsederlerdi. Bu gizli anlar, Emine’nin nefes almasını sağlıyordu. Mert’in yanında kendini ilk kez tam hissediyordu, olduğu gibi kabul edildiğini. Sanki yıllardır kurak toprakta yaşayan bir çiçek, ilk kez suya kavuşmuştu.

Hakan, Emine’nin bu değişimini fark etmeye başlamıştı. Emine daha canlı, daha gülümser olmuştu. Hakan, bunu önce iyiye yordu, belki de evde daha mutlu oluyordu. Ama Emine’nin bazen dalgınlaşması, telefonuna gelen bildirimlere daha dikkatli bakması, tuval başında geçirdiği sürenin artması, Hakan’ın içindeki o tanıdık şüphe tohumlarını yeşertti. Bir akşam, Defne uyuduktan sonra Emine, atölyede yaptığı bir eskizi incelerken, Hakan yanına geldi. Eskizde, Emine’nin bir rüyasında gördüğü, yüzü belirsiz bir erkek figürü vardı. Aslında Mert’e benziyordu ama Emine bunu kendine bile itiraf edemiyordu. Hakan, eskizi eline aldı, kaşları çatıldı. “Bu kim?” diye sordu kuru bir sesle. Emine’nin kalbi güm güm atmaya başladı. “Sadece bir eskiz Hakan. Hayalimden bir şey çizdim.” Hakan, eskizi Emine’ye geri uzatırken, gözlerinde anlam veremediği bir ifade vardı. “Sana garip şeyler oluyor Emine. Farkında mısın?”

Kısa süre sonra, Hakan’ın şüpheleri somut bir şeye dönüştü. Mert, Emine’ye, atölye için özel bir boya seti hediye etmişti. Setin içinde, Mert’in memleketinden getirdiği, nadir bulunan bir pigment vardı ve Mert, Emine’ye bu pigmentin anlamını, onun tablolarına katacağı eşsiz rengi uzun uzun anlatmıştı. Emine, seti dikkatle saklıyordu ama bir akşam, Defne’nin resim ödevine yardım ederken, yanlışlıkla o özel pigmenti kullanmış ve seti mutfak masasında unutmuştu. Hakan, o gece geç saatte döndüğünde, masadaki yeni ve pahalı boya setini gördü. Bir de kutunun içine düşmüş, Emine’nin defterinden yırtılmış, üzerinde Mert’in el yazısıyla bir not: “Bu renklerin senin fırçanla buluştuğunda yaratacağı mucizeyi görmek için sabırsızlanıyorum. Mert.”

O gece, Hakan’ın sessizliği, Emine’yi yatağında uykusuz bırakan en ağır gürültü olmuştu. Ertesi sabah, Hakan evdeydi. Emine, Hakan’ın yüzündeki donuk ifadeyi görünce, her şeyi anladı. Hakan, masadaki boya setini ve notu işaret etti. Sesi, bıçak gibi keskin ve soğuktu. “Bunu açıklayacak mısın Emine?” Emine’nin boğazı düğümlenmişti. Söyleyecek hiçbir şeyi yoktu. İnkar edemezdi. Gözleri doldu, titreyen sesiyle “Hakan, ben…” diyebildi sadece. Hakan, sakin ama yıkıcı bir ses tonuyla, “Ne Emine? Ne oldu? Hangi ara bu hale geldin?” diye sordu. Konuşma, tartışmaya dönüşmedi. Hakan’ın soruları ve Emine’nin sessizliği, aralarındaki uçurumu daha da derinleştirdi. Hakan, kapıyı çarpıp çıkarken, Emine olduğu yerde çöküp kaldı. Dünya, başına yıkılıyordu. Defne’nin okuldan geleceği saati düşündü. Bu evin duvarları arasındaki sessizlik, şimdiye kadar hiç bu kadar acı vermemişti.

Emine, Mert ile yüzleşti. Kafedeki sessizlik, ağır ve boğucuydu. Emine, Mert’in yüzündeki hüznü gördü. “Hakan her şeyi öğrendi Mert,” dedi titreyen bir sesle. Mert’in yüzü bembeyaz oldu. “Ben çok üzgünüm Emine. Ben…” Emine, elini kaldırarak onu susturdu. “Üzgün olman bir şeyi değiştirmiyor. Ne yapacağız şimdi Mert? Defne… Benim kızım var. Onun hayatını mahvetmeye hakkım yok.” Mert, çaresizce başını eğdi. “Ben de çok korkuyorum Emine. Ayşe de öğrenirse…”

O an, Emine için bir aydınlanma yaşandı. Yasak aşkın büyüsü, korkunç gerçekle yer değiştirmişti. Bu ilişki, ona nefes aldırmıştı evet, ama aynı zamanda yeni bir kafes yaratmıştı. Gizlilik, korku ve suçluluk kafesi. Özgürlük sandığı şey, aslında kendisini ve başkalarını daha da derin bir esarete sürüklüyordu. Mert’in de kendisi gibi çaresiz, hatta belki de kendi sorunlarından kaçan bir adam olduğunu gördü. Ona baktığında, karşısında bir kurtarıcı değil, kendi yalnızlığının başka bir yansımasını görüyordu.

“Bitirmeliyiz Mert,” dedi, şaşırtıcı bir kararlılıkla. Sesi titremiyordu artık. Mert, başını kaldırdı, gözleri şaşkınlık ve acıyla doluydu. “Bunu diyemezsin Emine. Biz…” Emine gülümsedi acı acı. “Biz ne Mert? Biz sadece iki kaçaktık. Kendi mutsuzluklarımızdan kaçmaya çalışan iki kaçak. Ama artık kaçamam. Kızıma bunu yapamam. Kendime bunu yapamam. Benim bir hayatım var, düzeltmem gereken bir hayat.” Mert’in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Emine, uzanıp onun elini son bir kez sıktı. “Teşekkür ederim Mert. Bana unuttuğum renkleri hatırlattın. Ama o renkler, duvarı süsleyen tabloda değil, fırçamın ucunda olmalı. Benim fırçamın ucunda.”

Kafeden çıktıktan sonra, Emine bir an durdu. Arkasına bakmadı. Adımları ağır ama kararlıydı. Evine doğru yürürken, Hakan ile yüzleşmenin, Defne’ye bu durumu açıklamanın, belki de her şeyi baştan kurmanın zorluğunu hissediyordu. Ama ilk kez, kalbindeki boşluk eskisi gibi değildi. Bir hüzün vardı evet, büyük bir pişmanlık da. Ama aynı zamanda, Mert’in ona öğrettiği gibi, kendi içinde uyanan bir güç, kendi ruhunun renklerini yeniden bulma arzusu vardı. Yasak aşk, bir çıkış kapısı değil, kendini bulma yolculuğunda bir durak olmuştu. Emine, artık o soluk renklerden ibaret olmadığını biliyordu. Belki de hayatının tuvalindeki en güzel renkler, şimdi başlıyordu.