Hikayeler

Yirmi dört yıl, bir ömrün yarısından fazlasıydı, ama Ayşe için her sabah İzmit depreminin o uğultulu gecesinde takılı kalmış bir çalar saat gibiydi. Her gün aynı saatte uyanır, ekmeğini yoğurur, küçük fırınını açar, ama aklının bir köşesinde hep o karanlık gece, o sarsıntı, o toz bulutu ve o küçücük, avuç içinden kayıp giden Ege’nin sıcaklığı

Elif, hayatının her noktasında bir boşluğun gölgesini taşıdığını bilmeden yaşadı. Işık dolu, sıcak bir evde büyümüştü. Annesi Zeynep, her zaman şefkatli, babası Ahmet ise esprili ve destekleyiciydi. İzmir’in ışıltılı akşamlarında, Kordon’da yürürken, ailesinin el ele yürüyen mutlu üçlüsü olarak hafızasına kazınan sayısız anısı vardı. Ancak yirmi altı yaşına geldiğinde, bu kusursuz görünen tabloyu delip geçen,

Elif, aynadaki yorgun yüzüne baktı. Gözaltlarındaki morluklar, son birkaç yıldır uykuya hasret kaldığını ele veriyordu. Otuz beş yaşındaydı ama ruhu, mutfak camına inatla yapışıp kalmış, ömrünü tamamlamış bir sinek gibi vızıltılarla doluydu. Kocasından ayrılsa bile o ruhun canlanıp canlanmayacağından emin değildi. Can, kötü bir adam değildi; sadece… yoktu. Sabahları kahvaltı masasında gazetesine gömülü, akşamları televizyon

Elif, İstanbul’un kalabalık sokaklarında adımlarken, her gün cebinde taşıdığı kurşun kalemin ucunda bir dünya kuruyordu; ama o dünyanın kapıları, genellikle tuzu kuruların girdiği yerlerden değildi. Sabahın erken saatlerinde Esenler’den Marmaray’a binip Kadıköy’e geçişi, sadece coğrafi bir yer değiştirme değil, aynı zamanda ruhsal bir sıçramaydı. Evlerinin daracık salonunda, çizim masası olarak kullandığı ütü sehpasının üzerinde hayat

Cenk, geniş camlarından İstanbul silüetini izlerken, elindeki fincanın sıcaklığı avuçlarını yakıyordu. Sabahın erken saatleriydi ve şehir henüz uykudayken, o çoktan uyanmış, günün getireceği telaşa hazırlanıyordu. Ancak bugün, her zamankinden farklı bir telaş vardı içinde. Yıllardır zihninin kuytu köşelerine hapsettiği bir görüntü, uzak bir anı, bugünün berrak ışığında yüzeye çıkmaya zorluyordu kendini. Eski bir apartmanın çatısı,

Ayşe, mutfak penceresinden bahçeyi seyrederken, kalbindeki ince sızı yine kendini belli etmişti. Otuzlu yaşlarının başındaki kızı Zeynep, elindeki eskiz defteriyle güneşe sırtını dönmüş, yaseminlerin kokusuyla sarılmış sandalyede oturuyordu. Bir ressamın tuvaline bakarmış gibi dalmış, sanki dünyanın tüm renkleri parmaklarının ucunda toplanmış ama bir türlü kağıda dökülmeyi reddediyormuş gibiydi. Onun hemen yanında, bahçe masasında, oğlu Murat

Zeynep’in hayatı, kocasının kahvesini karıştırma ritüelinden ibaretti; her sabah tekrarlanan, yutkunamadığı acı bir hap gibi. Gülpınar, tipik bir Orta Anadolu kasabasıydı. Sabahları camiden yankılanan ezan sesiyle uyanılır, öğlenleri pazarın telaşesiyle dolup taşar, akşamları ise her evin ışığıyla birlikte kasabanın üzerine ağır bir sessizlik çökerdi. Zeynep, bu sessizliğin ve ritüelin tam ortasında, otuz beş yaşında, saygın

Elif’in parmağındaki pırlanta yüzük, bir aşk nişanesinden çok, üzerinde adı yazılı tapulu bir mülk gibi duruyordu. Nişanlısı Emre, yakışıklı, başarılı ve her genç kızın rüyalarını süsleyen bir adamdı. Aileleri köklü, işleri düzenliydi. Geleneksel Türk düğünlerinin tüm tantanası içinde, Elif’in kendi sesi giderek boğuluyordu. Herkes mutluydu; annesi Leyla Hanım, babası Kenan Bey, akrabaları, arkadaşları… Herkes, Elif

Ayşe’nin elleri, her sabah olduğu gibi, unlu tezgâhın üzerinde usulca dans ediyordu; parmak uçlarından yayılan tarçın ve vanilya kokusu, henüz günün ilk ışıklarının bile giremediği daracık sokağı dolduruyordu. Taksim’in arka sokaklarından birinde, mütevazı “Tatlı Rüya Pastanesi”nin sahibiydi Ayşe. İçerideki loş ışıklar, eski ahşap dolaplardaki renkli tatlıları ve duvarları süsleyen kurumuş çiçekleri aydınlatırken, aslında Ayşe’nin ruhundaki

Nefesi kesilerek uyandı Ayşe, yirmi yedi yıl önceki o soğuk geceyi bir kez daha yaşamıştı rüyasında. Kar tipi, titrek bir gaz lambasının ışığı, ahşap evin dondurucu soğuğu ve Zeliha Teyze’nin fısıltıları… “Kaderi bu kızım, toprağı bol olsun. Ama bak, bir de bir fırsat var, zengin bir aile onu evlat edinmek ister. Böylece en azından yaşamış