Hikayeler

Fatih’in dar sokaklarından birindeki üç katlı, cumbalı, eski ama sevimli evin en üst kat penceresinden şehrin gece silüetine bakarken, Emir’in gözleri loşluktan yorgun düşmüştü. Elindeki eskiz defteri açık, masanın üzerindeki mimari maket parçaları darmadağınık duruyordu. Annesi uyumuş, küçük kız kardeşi Ayşe, okul ödevlerini bitirip çoktan rüyalar âlemine dalmıştı. Bu gece yarısı saatleri, Emir’in kendisine ait

Yaşadığı hayatın mükemmel bir illüzyon olduğunu, pencereden süzülen güneşin bile gizli bir köşeyi aydınlatmaya yeltendiğini, ancak o gün anlayacaktı Elif. Bahar rüzgarının taşıdığı leylak kokusu, her zaman içini ferahlatan o alışıldık huzuru getirmemişti bu kez. Aksine, göğsünde belli belirsiz bir sıkışmayla uyanmıştı. Oysa her şey yolundaydı: Mimar olarak başarılı bir kariyer, Can’la altı yıllık, sevgi

Elif, o sabah penceresinden İstanbul’un uykulu silüetine bakarken, hayatının bir denge sanatı olduğunu düşünüyordu. Başarılı bir mimar, sevgi dolu bir aileye sahip, sakin ve düzenli bir yaşam… Her şey yerli yerindeydi, tıpkı mükemmel bir çizim gibi. O gün, annesi Ayşe Hanım ile babası Cenk Bey’in kırkıncı evlilik yıl dönümüydü ve ailece düzenlenecek öğle yemeği için

Elif, kalabalığın arasında, nefes alıp veren bir gölge gibiydi. Sahnedeki genç kadın, pırıl pırıl parlıyor, mimarlık dünyasının en prestijli ödüllerinden birini kucaklarken gürültülü alkışları topluyordu. Yeğeni Eylül. Yirmili yaşlarının sonlarında, kendinden emin, zeki ve hayallerini bir bir gerçekleştiren biri. Elif’in yüzünde gururlu bir gülümseme vardı; ama o gülümsemenin ardında, kimsenin göremediği, hafifçe burkulan bir kalp

Elif’in hayatı, titizlikle çizilmiş bir mimari projeye benziyordu; her detayı planlanmış, her köşesi hesaplanmış, dışarıdan bakıldığında kusursuz ve dingin. Ama içeride, o planların altında, duvarların ardında, nefes almakta zorlanan bir ruh vardı. Gece yarıları, Hakan’ın düzenli horultusu evin sessizliğini delerken, Elif oturma odasının loş ışığında, bitmemiş bir projenin eskizleri üzerinde parmaklarını gezdirirdi. Kalemi kâğıt üzerinde

Elif’in parmak uçları, soluk, tozlu camda gezinirken, içerideki mankenlerin üzerindeki gelinliklerin her biri, kalbine saplanmış binlerce iğneden biri gibiydi. Tam yirmi yedi yıl olmuştu. Yirmi yedi yıl, bir insanın gençliğini, umutlarını, hatta bazen hafızasını bile alıp götürebilirdi. Ama Elif’in hafızasından asla silinmeyen, aksine her geçen gün daha da keskinleşen bir görüntü vardı: Avuç içinden küçük,

Deniz kenarındaki o eski evde, her rüzgar esişinde, Elif’in yüreği usulca sızlardı; sanki rüzgar, yirmi yıl önce kaybolan küçük kardeşinin adını fısıldıyordu. Murat. Elif’in kendinden beş yaş küçük, gözleri hep muzip muzip gülen, hayat dolu kardeşi. O, henüz on beş yaşındayken, bir yaz gecesi, kimseye haber vermeden ortadan kaybolmuştu. Ardında sadece bir sessizlik ve anne

Elif, yirmi sekiz yıldır aynı gölgelerle, aynı bilinmezlikle yaşıyordu. Başarılı bir mimardı, İstanbul’un yükselen binalarına imzasını atıyordu ama ne kadar parlasa da içinde hep karanlık, tarif edemediği bir boşluk vardı. Sanki bir parçası eksikti, adını koyamadığı bir özlemle yaşayıp gidiyordu. Bu his, özellikle kış geceleri, şehrin ışıkları tek tek sönüp, Boğaz’ın soğuk rüzgarı penceresini tıkırdatırken

Elif’in İstanbul’a gelişi, sırtında sadece eski bir sırt çantasıyla değil, aynı zamanda ailesinin tüm umutlarıyla gerçekleşmişti. Anadolu’nun tozlu bir kasabasından, tütün tarlalarındaki yoksul ama onurlu bir hayatın içinden geliyordu. Üniversiteyi birincilikle bitirmiş, şehrin en prestijli reklam ajanslarından biri olan Kreatif Atölye’de stajyer olarak kabul edilmişti. Bu onun için sadece bir iş değil, bir kurtuluş, ailesine

Elif, mermer sehpasının üzerine titizlikle yerleştirdiği el yapımı seramik fincanından bir yudum alırken, Boğaz’ın lacivert sularına vuran güneşin pırıltısını izliyordu. Oturduğu lüks daire, kariyerinin ve evliliğinin mükemmel yansımasıydı. Her detayı özenle seçilmiş, her köşesi estetik bir uyumla döşenmişti. Yüksek mimarlık fakültesinden mezun olduğundan beri durmadan çalışmış, kendi iç mimarlık ofisini kurmuş ve İstanbul’un en gözde