Hikayeler

Elif, sabahın erken saatlerinde, penceresinden usulca sızan gri İstanbul ışığıyla uyandı. Boğaz’ın o ışıltılı, köşklerle dolu yamacına değil, daracık, birbirine yaslanmış apartmanların gölgesindeki kendi küçük dünyasına açılıyordu manzarası. Annesi mutfakta, günün ilk çayını demliyor, o bildik, hafif metalik sesiyle radyodan haberleri dinliyordu. Bir yanda mimarlık fakültesindeki maketleri, öte yanda küçük kardeşinin ders kitapları… Elif’in yatağı,

Elif, direksiyon başında terleyen avuçlarını ceketine sildi. Kayseri’den ayrılarak Kapadokya’nın girişindeki o küçük kasabaya giden yol, her virajda hafızasından bir toz bulutunu kaldırıyordu. On beş yıl. Tam on beş yıl geçmişti o dar, toprak yollardan son kez geçişinin üzerinden. Şimdi asfaltla kaplıydı çoğu yer, etraf binalarla dolmuştu ama yine de her taş, her ağaç gölgesi

Babamın kokusu, çalışma odasındaki her toza sinmişti sanki; eski kitapların, derinin ve henüz bitiremediği son çayının demli notaları… Defne, Hasan Bey’in vefatının üzerinden üç ay geçmiş olmasına rağmen, odaya her girdiğinde boğazına bir yumru oturuyordu. Annesini, Emine Hanım’ı ikna etmesi zor olmuştu ama sonunda buradaki eşyaları düzenlemeye gönüllü olmuştu. Her bir eşya, babasının yaşamının birer

Elif, o anı hiç unutmadı. Dr. Cenk’in sesindeki o tonu, kelimelerin havada donup kalışını, gökyüzünün bile grinin en kasvetli tonuna büründüğünü. “Böbrekleriniz iflas etmek üzere, Elif Hanım. Vakit kaybetmeden bir donör bulmamız gerekiyor.” Başarılı bir mimarın, her zaman kontrolü elinde tutan, planlı programlı Elif’in dünyası, o anda temelinden sarsıldı. Bir kartopu gibi yuvarlanıp büyüyen korku,

Elif, bahçelerindeki kiraz ağacının her bahar yeniden açan çiçeklerine baktıkça, içinde hiç sönmeyen bir özlemin acısıyla dolardı. Her bir beyaz, narin çiçek, açıp da meyveye dönüştüremediği, dalından düşen bir umut gibiydi. Kucağına alamadığı bir bebek. Burak, hayatının en büyük dayanağıydı. Yıllar süren kısırlık tedavileri, doktor kapılarında geçen sayısız saatler, boş çıkan gebelik testleri ve yüzlerce

Selim, avucundaki eskimiş, yer yer sıvaları dökülmüş, ahşap kapının oyma detaylarına baktı. Yüzünde, bir çocuğun bayram sabahı aldığı hediye karşısındaki saf sevinci vardı. Tarihi Konak Projesi. Yıllardır hayalini kurduğu, mesleki kariyerinin zirvesi olacağına inandığı bir işti bu. Kadıköy’ün dar, tarih kokan sokaklarından birinde, zamana meydan okumuş bu zarif yapı, sanki Selim’in dokunuşunu bekliyordu. “Yaptın Selim,

Elinin titremesini dindirmeye çalışarak zarfı açtı Elif. Sıradan bir salı sabahıydı; kahve kokusu mutfağı sarmış, güneş camdan süzülerek ahşap zemini aydınlatıyordu. Fakat elindeki bu bej renkli, antetli zarf, o sıradanlığın perdesini yırtıp atacaktı. Bir hukuk bürosundan geliyordu. Başlangıçta yanlışlık olduğunu düşündü; belki bir akrabasının mirasıydı, ama o hiçbir zaman yakından tanımadığı insanlarla ilişkilendirilmezdi. Zarfı yırtarcasına

O gün, Levent’in omuzunda, boğazın poyrazına karşı dururken, dünyanın en sağlam yeminini etmiş gibiydi Emre. Rüzgar, yüzlerine sertçe çarparak, “Köşe Kahve” tabelasının altındaki yeni boya kokusunu dağıtıyordu. İkisinin çocukluk hayali, gençlik ateşiyle beslenen, yıllarca kurulan bir düş, nihayet gerçeğe dönüşmüştü. Eski, köhne bir dükkanı elleriyle, geceli gündüzlü çalışarak, her köşesine kendi hikayelerinden bir parça yerleştirerek

Elif, mutfak penceresinden martıların çığlıklarına karışan şehir gürültüsünü dinlerken, elindeki demliğin sıcaklığına sarıldı. İstanbul’un şubat akşamları hep üzerine bir hüzün çökerdi. Sanki şehrin her köşesi, yirmi üç yıl önce koparılıp alınan o küçük nefesi fısıldıyordu. Bugün, onun doğum günü olacaktı. Hayatta olsaydı, yirmi üç yaşına basacak, belki de kendi hayatını kurmaya başlamış genç bir kadın

Elif, yılların yorgunluğunu mutfak masasına bırakırken, aslında hayatının en büyük fırtınasının kapıda olduğunu bilmiyordu. Can’ın ceketini asarken cebinden yere düşen, eski model, çiziklerle dolu bir telefon, ilk başta önemsiz bir detay gibiydi. Can, telefonunu unutmuş olmalıydı. Ama Elif, o telefonu eline aldığında, soğuk metalin avucunda bıraktığı ağırlığın, içini kemiren bir şüphenin habercisi olduğunu hemen hissetti.