Hikayeler

Selim’in elinde soğuk viski bardağı, pencereden İstanbul’un parıldayan ışıklarına bakarken, zihninde yankılanan tek ses otuz yıl öncesinden geliyordu: “Birlikte başaracağız, değil mi Selim?” Sesin sahibi Can’dı. Gençliğin verdiği saf inançla parlayan gözleri, Selim’in bu devasa, gökdelenlerle çevrili ofisinde asılı duran tablolar kadar canlıydı zihninde. Oysa şimdi, Selim bu kulelerin en tepesindeki lüks ofisinde oturuyor, şehrin

Emre, hayatının en büyük projesi olan Yükseliş Teknoloji’nin yönetim kurulu odasından boğaz köprüsünün ışıltılarına bakarken, Deniz’e olan güveni tüm bu ışıklardan daha parlak ve sarsılmaz görünüyordu. On beş yıllık bir dostluk, üniversite sıralarından bugüne taşınan bir kardeşlikti bu. Yükseliş Teknoloji, onların ortak hayaliydi; Emre’nin vizyonerliğiyle, Deniz’in titiz, hesapçı aklının birleşmesinden doğmuştu. Emre fikirleri uçurur, Deniz

Elif, Cihangir’deki lüks dairesinin salonundan, Boğaz’ın griye çalan sularına bakarken, geçen yıl biten evliliğinin ardından nihayet yakaladığını sandığı huzurun aslında ne kadar kırılgan olduğunu anladı. Şık mimari ofisinde kazandığı başarı, sosyal çevresindeki itibarı, dergi kapaklarını süsleyen tasarımları… Hepsi bir pırıltılar dünyasıydı; fakat o pırıltının altında, yıllardır görmezden geldiği, derine ittiği bir çatlak vardı. Kırklı yaşlarının

Telefonun titremesiyle irkildi Elif, ekranda beliren yabancı numarayı gördüğünde kalbi ağzına geldi. Hafta içi, iş çıkışı saatiydi ve bu saatte bilinmedik bir numaranın araması enderdi. İçinden “Kesin bir satış pazarlama” diye homurdandı ama bir anlık tereddüdün ardından yanıtladı. Karşıdan gelen ses, yorgun ve resmi, tüm hayatını tepetaklak edecek haberi fısıldadı: “Elif Hanım, babanız Murat Yılmaz…

Elif, sıcak bir yaz akşamında, kızı Deniz’in kahkahalarıyla yankılanan bahçede, kocasının tuttuğu mangaldan yükselen et kokularını içine çekerken, hayatının bu kadar kusursuz olmasından neredeyse utanıyordu. İki katlı, bahçeli evleri, sarmaşıklarla kaplı duvarları, içerideki modern ve zevkli dekorasyonuyla dergilerden fırlamış gibiydi. Murat’la on iki yıllık evlilikleri, tutkunun sakin bir sevgiye evrildiği huzurlu bir limandı. Yedi yaşındaki

Elif, yıllardır aynı bankta, aynı boş salıncağı izliyordu. İstanbul’un koşuşturmacası, parka doluşan çocuk sesleri, hiçbir şey Defne’nin yokluğunun yarattığı o sağır edici boşluğu dolduramıyordu. On beş yıl. Tam on beş yıl önce, Defne beş yaşındayken, hayatlarının baharı o parkta bir anda solmuştu. Elif’in elinden kayıp giden küçük, cıvıl cıvıl kızının anısı, ruhuna kazınmış bir acı

Elif, İstanbul Boğazı’na nazır, cam cepheli ofisinin tepesinden şehri seyrederken, elindeki çay bardağının ısısı bile içindeki buz kesmiş titremeyi dindiremiyordu. Az önce bitirdiği, şehrin siluetine yeni bir imza atacak kule projesi, kariyerinin zirvesiydi. Tebrikler, alkışlar, hayran bakışlar… Her şey kusursuzdu. Ama o biliyordu ki, pırıl pırıl parlayan bu cilalı yüzeyin altında, yıllardır özenle mühürlediği bir

Telefondaki ses, yılların sessizliğini yırtıp Elif’in kalbine bir hançer gibi saplandı. Deniz’di arayan, ortak arkadaşları. “Elif, Demir…” Cümlenin devamını getiremedi, sesi titriyordu. Elif’in avuçları terlemeye başladı. Demir. Yıllardır adını anmaya cesaret edemediği, zihninin en kuytu köşelerine hapsettiği adam. “Ne oldu Deniz? İyi mi?” diyebildi nihayet, nefesi kesilmişti. “Kaza geçirdi Elif. Çok ağır…” Telefon Elif’in elinden

Elif, soğuk betonun nemli kokusunu ciğerlerine çekerken, penceresinden görünen gri, üst üste yığılmış binaların her bir hücresinde kendi çıkmazını görüyordu. Esenler’deki iki odalı evleri, annesinin artan ilaç masrafları, üniversite taksitleri… O gri binaların her bir tuğlası, Elif’in omzundaki görünmez bir yüke dönüşmüştü. Gelecekte bir gün, o binaları yıkıp yerine insana değer veren, nefes alan yapılar

İstanbul’un gri göğü altında, eski bir konağın avlusuna süzülen nadir güneş ışınları, Elif’in yüzünde kısa bir an dans etti, sonra hemen kayboldu. Kireçli, eski duvarların kokusuyla harmanlanmış nemli hava ciğerlerine dolarken, odaya yayılan küf ve tarih kokusunu içine çekti. Burası onun için bir tapınaktı, gürültülü şehrin ortasında kendine bulduğu bir sığınak. Mimar olarak, bu türden