Hikayeler

O dosya masasına düştüğünde Can, hayatının akışının geri dönülmez biçimde değişeceğinden habersizdi; sadece bir başka müvekkil, bir başka çaresiz hikaye sanmıştı. İstanbul’un göbeğindeki, cam cephesi şehrin ışıklarını yansıtan modern hukuk ofisinde, Can yıllarca süren disiplinli çalışmanın ve vicdanlı kararların birikimiyle yükselmiş, adı dürüstlük ve yetkinlikle anılan genç bir avukattı. Masasındaki maun kaplamanın soğuk yüzeyi, onun

Elif, annesinin o keskin parfüm kokusuyla harmanlanmış, eskidikçe buram buram anı tüten çalışma odasına girdiğinde, her zaman hissettiği o hafif gerilimi yine hissetti. Odanın her köşesi, Ayşe Hanım’ın titizliğinin ve düzen takıntısının bir kanıtıydı; raflar mükemmel hizalanmış kitaplarla, masanın üzeri düzenli evrak yığınlarıyla doluydu. Kırkına merdiven dayamış bir mimar olarak Elif, annesinin bu disiplinli yaşam

Elif, İstanbul Boğazı’nın o bitmeyen, o hep canlı mavisini kucaklayan cam kulelerin birinden dışarı bakarken, hayatının kusursuz bir mimari eseri olduğunu düşündü. Her tuğlası, her kolon betonu, her pencere camı büyük bir özenle, geçmişin tozlu taşlarının üzerine inşa edilmişti. Önünde duran devasa projenin maketine kaydı bakışları; Haliç’in kıyısında yeşil bir cennet yaratma hayali. Şehrin kaosuna

Elif’in parmakları çamurun soğuk, ipeksi dokusunda ritmik bir vals çiziyordu. Atölyenin loş ışığında, seramik çarkının döngüsüyle beraber hem toprağa şekil veriyor hem de kendi iç dünyasının kırık parçalarını bir araya getirmeye çalışıyordu. Aradan geçen on yedi yıla rağmen, göğsünün sol tarafında kapanmayan bir yara taşıyordu. Rüya… Adını bile zar zor telaffuz ettiği, dünyaya geldiği gün

Ayşe, yıllardır ördüğü kusursuz hayatın iplerini parmak uçlarında hissederken, geleceğin değil, geçmişin ayak seslerini duydu. Pera’daki butiğinin loş ışıkları altında, kadife kumaşları nazikçe okşarken, kapının zili çaldığında sıçradı. Gelenin kim olduğunu görmek için başını kaldırdığında, gözleri tanıdık bir siluetle kesişti ve tüm o yılların sis perdesi aniden aralandı. Karşısında Deniz duruyordu. Zamanın ve yolların aşındıramadığı,

Ayşe, her sabah aynı saatte çalan alarmın acımasız sesine alışmıştı, ama bu sabah, penceresinden sızan gri ışıklar, içindeki yıllanmış boşluğu daha da belirginleştiriyordu. Kalktı, yatağını özenle topladı, aynı titizlikle askıya astığı ütülü gömleğini giydi. Siyah kalem etek, beyaz gömlek, topuklu ayakkabılar… Kurumsal hayatın tek tip üniforması, onun bir zamanlar rengârenk hayallerle dolu dünyasını griye boyayalı

Elif, o sabah uyandığında, kahve kokusunun bile bastıramadığı, adını koyamadığı bir endişenin gölgesini taşıyordu ruhunda. Boğaz Köprüsü’nün parlayan tellerinden süzülen güneş, yatak odasının her köşesine vursa da, Elif’in içindeki karanlık bir türlü dağılmıyordu. Kusursuz bir hayatı vardı aslında. Boğaz manzaralı dairesi, başarılı bir mimarlık kariyeri, ve en önemlisi, yanındaki adam: Can. Onunla her şey tamamlanmış,

Duvarların nefes aldığını hissederdi Emre, her taşın, her ahşap direğin fısıldadığını. Yılların yorgunluğunu, yaşanmış aşkları, yitirilmiş umutları… Onları dinler, sonra da kendi sessiz boşluğuna dönerdi. Oysa bir zamanlar bu mesleğe deli gibi âşıktı, tıpkı hayatına âşık olduğu gibi. Şimdi, 38 yaşında, başarılı bir mimar, güzel bir eş ve yedi yaşında zıpır bir kız çocuğu babası

Elif’in parmağındaki pırlanta yüzük, İstanbul’un ışıklarını yansıtırken, şehrin gürültüsü bile kalbinin ritmini değiştiremiyordu. Kırklarına merdiven dayamış, kariyerinde zirveye ulaşmış bir sanat restoratörüydü. Nişanlısı Can, hayatına kattığı sakin limandı; güvenli, anlayışlı ve her detayı düşünen biri. Düğün hazırlıkları neşeyle sürerken, Elif’in içindeki o kırık ayna, arada bir ansızın yansımalar gönderiyordu. Yıllardır kilitli tuttuğu, kimsenin bilmediği o

Elif’in hayatı, kederle işlenmiş ince bir kanaviçe gibiydi. Her ilmek, otuz yıl önce yitirdiği bir gülüşün, bir dokunuşun, bir nefesin anısıydı. İstanbul’un tarihi semtlerinden birinde, küçük bir atölyede, hat ve minyatür sanatının o büyülü dünyasına sığınmış, fırçasının her darbesine sessizliğini, özlemini ve bir günahın ağırlığını gizlemişti. Zaman, kırık bir saatti onun için; ne ileri gidiyor