Hikayeler

Yıllar, Elif’in duvarlarına sıva çektiği tüm pişmanlıkları birer birer çatlatıyordu. Şehrin gürültüsünden uzak, boğaz manzaralı lüks dairesinde, tasarım dergilerini süsleyen projelerinin dosyalarıyla çevrili otururken, içinde büyüyen boşluğu daha net hissediyordu. Başarı, beklediği huzuru getirmemişti. Her şey, bir zamanlar geride bıraktığı o küçük sahil kasabasında, gençliğinin naive rüyalarıyla birlikte kaybolmuştu sanki. Telefon çalınca, ekranda annesinin adını

Emre’nin ayağındaki eski, yıpranmış ayakkabılar, devasa holding binasının mermer zemininde yankılanan her adımda tuhaf bir tını çıkarıyordu. Sanki her adım, iki farklı dünyanın karşılaşmasından doğan görünmez bir gürültüydü. Gözleri, tepesinde parlayan kristal avizelere takılı kaldı. Bu ışık, memleketteki evlerinin tek ampulünün yaydığı cılız sarı ışıktan fersah fersah uzaktı. Yeni bir hayata adım atıyordu, ancak bu

Zeynep’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo gibiydi: Boğaz’a nazır ferah bir daire, iyi bir eğitimle elde ettiği prestijli mimarlık ofisindeki pozisyonu, uslu mu uslu, pırıl pırıl gözlü oğlu Can ve işinde başarılı, anlayışlı eşi Emre. Her sabah uyandığında, güneşe karşı uzanan köprülerin siluetine bakıp şükretmek için bir sebep bulurdu. Ancak bazen, o kusursuz tablonun

Duvarın dibine çökmüş, solgun ışığın vurduğu tozlu kutuyu karıştırırken Elif’in parmakları titriyordu. Kutunun içinden çıkan her parça, sadece bir eşya değil, yıllar önce donup kalmış bir hayalin, ıssız bir vadide yankılanan bir çığlığın sessiz kanıtıydı. Parmak uçları, kurumuş gül yapraklarının üzerindeki kadife hissi gibi, Milano’daki Sanat Tarihi Enstitüsü’nün antetli kağıdında durdu. Kabul mektubu. Hiç açılmayan

Elif, sunum tahtasındaki maketin üzerindeki parmaklarını gezdirdi. Gözleri pırıltılı bir ışıkla doluydu, sanki projesinin her bir detayını, her bir kıvrımını kendi elleriyle yoğurmuştu. Bu, bir yıl boyunca gecesini gündüzüne katıp, hayata geçirmeyi hayal ettiği “Kent Nefesi” projesiydi; metropolün ortasında, beton yığınlarının arasına serpilmiş, nefes alan, yeşile bürünmüş, modern bir vaha. Amacı sadece estetik bir yapı

Kahve fincanının buharı yüzünü okşarken, Elif’in zihni yıllardır mühürlü sandığı bir kutuyu zorlayan eski bir şarkıyla dağıldı. Radyoda çalan o tanıdık melodi, onu yirmi yıl öncesine, gençliğinin pervasız yazlarına götürdü. Göksu Nehri kıyısında, arkadaşlarla yapılan gizli kamp ateşlerinin, umursamaz kahkahaların ve o korkunç gecenin anısı, nane kokusuyla karışan kahve kokusuna rağmen genzini yakıyordu. Boğazına oturan

Deniz kenarındaki o eski evin anahtarı, Elif’in elinde yıllardır taşıdığı suçluluk gibi ağırdı; paslı metal, avucunu yakıyordu sanki. İstanbul’un parıltılı gökdelenlerinde yarattığı kusursuz cam ve çelik dünyasından kilometrelerce uzakta, Kuşadası’nın dar sokaklarından birinde, tozlu bir kapının önünde duruyordu. Yıllar önce bu kapıdan çıkıp gitmişti, arkasında sadece bir valiz ve kırık bir kalp bırakarak. Şimdi, kırık

Elif, yıllardır alışkanlığa dönüşmüş her sabah ritüelini sessizce tekrarlarken, parmak uçlarına vuran soğuk fayansın hissi bile içindeki donukluğu kıramıyordu. Pencereden süzülen soluk güneş ışığı, lüks apartman dairesinin tozsuz yüzeylerinde geziniyor, hayatın dışarıda cıvıl cıvıl aktığının narin bir ispatı gibiydi. Oysa onun dünyasında, her şey kusursuz bir düzen içinde, soğuk bir güzellikle asılı kalmıştı. Kocası Can,

Elif, hayatının her santimetrekaresini titizlikle planlamıştı; mimari projelerindeki hassasiyetini, özel yaşamına da taşımıştı. Otuz sekiz yıllık ömrünün son on yılını Murat’la kurduğu huzurlu düzene adamış, geçmişin gölgelerini arkasında bırakmayı başarmıştı – ya da öyle sanıyordu. Beyaz yakalı dünyasının şık ofisinde, masasının üzerindeki son proje çizimlerine eğilmişti. Büyük bir kentsel dönüşüm projesiydi bu; yıllardır atıl duran,

Elif, Balat’ın daracık sokaklarında, geçmişin ruhunu fısıldayan bir antika dükkânında, hayatının dikişlerini kendi elleriyle atmıştı. Her bir objenin hikayesini bilmek, onların sessiz tanıklıklarını dinlemek, kendi yaşamındaki kırıkları onarmasına yardımcı oluyordu sanki. Dükkânın loş ışığında, eski bir gramofondan yükselen hafif melodi, dışarıdaki İstanbul’un kaosuyla keskin bir tezat oluşturuyordu. Yedi yaşındaki kızı Zeynep, okuldan döndüğünde, kapının üzerindeki