Hikayeler

Eda’nın hayatı, vitrin camından seyredilen kusursuz bir mankenininki gibiydi; her detayı özenle yerleştirilmiş, en ufak bir kusur göze batmayacak şekilde gizlenmişti. Otuz iki yaşındaydı, büyük bir finans şirketinde genel müdür yardımcılığına terfi etmek üzereydi, yakışıklı ve başarılı nişanlısı Can’la üç ay sonra evlenecekti. Anne ve babası, Ayşe ve Ahmet Yılmaz, kızlarıyla duydukları tarifsiz gururu her

Bazen, Elif kendini, raflara dizilmiş tozlu bir kitaba benzetirdi; kapağı sağlam, içeriği okunmayı bekleyen ama kimsenin dönüp bakmadığı. Evliliğinin onuncu yılına girerken, hayatının sayfaları arasında gezinmek, eskiden hissettiği o heyecanı değil, sadece alışkanlığın gri gölgelerini getiriyordu. Kerem iyi bir adamdı; çalışkan, sorumluluk sahibi, ailesine düşkün. Ama Elif’in ruhunun derinliklerinde yankılanan o ince sızıya, o tarif

Zeynep’in parmakları, her sabah aynı saatte aynı ofis masasının soğuk yüzeyine değerken, ruhu başka bir yerde, tozlu bir çizim tahtasının başında, kâğıda hayat vermenin hayaliyle dolaşıyordu. Saat dokuzdu, gri bir Pazartesi. Pencereden görünen İstanbul’un tanıdık silüeti, her geçen gün biraz daha boğan, devasa bir kafes gibiydi ona. Gençliğinde bu şehre, hayallerini çizmek için gelmişti; şimdi

Zeynep, kırk yıldır kalbinde taşıdığı o paslı anahtarı, hayatının en mutlu anlarında bile ruhunun derinliklerinde hissettiği bir ağırlıkla taşıyordu. O anahtar, kimsenin bilmediği, kimseye açamadığı bir sandığın kapısını mühürlemişti. O sandıkta, sevgiyle kurduğu evliliğinin, gözbebeği kızı Deniz’in, Hasan’la geçirdiği huzurlu yılların üzerine düşen kara bir gölge vardı. Kimse bunu anlamazdı, anlamayacaktı da. Onlar için Zeynep,

Elif, yıllar önce kaybettiği aşkı Mert’i, şimdi kızının hayatının anahtarı olarak karşısında bulduğunda, zaman durdu. Hastane koridoru, beyaz önlüklü doktorlar, steril kokular… Her şey bir anda silinip gitti, yerini yutkunmakta zorlandığı kuru bir boğaza ve kalbinin göğüs kafesini parçalarcasına attığı o an’a bıraktı. Mert değişmişti. Daha olgun, çizgileri daha belirgin, bakışları daha keskin ama tanıdık

Elif’in hayatı, o yaz günü Kadıköy’deki büyük parkta güneşin en tepede olduğu, kahkahaların havada uçuştuğu öğleden sonra ikiye bölünmüştü. O anı, bir zaman çizelgesindeki yırtık bir sayfa gibi, tam ortadan ikiye ayrılmış bir kitap gibi hatırlıyordu. Öncesi ve sonrası. Öncesi, Can’ın dört yaşındaki gülüşünün güneşin her zerresini aydınlattığı, minik ellerinin onun parmağını sıkıca tuttuğu, pembe

Kahvaltı masasında, Murat’ın telefona gömülü parmaklarını izlerken, içimde ilk kez o tatsız, uğursuz his filizlendi. Sıradan bir salı sabahıydı. Güneş camdan süzülüyor, taze demlenmiş çayın kokusu havaya yayılıyordu. Ama masadaki bu tablo, her zamanki ahenginin dışındaydı. Murat, yıllardır alışık olduğum neşeli, gözleri parlayan adam değildi. Son zamanlarda, parmakları telefonundan ayrılmaz olmuş, gözleri ekrana sabitlenmiş, benimle

Selim, elinde pırıl pırıl parlayan, ahşap tabanlı kristal heykelciğiyle kalabalık salonun ortasında duruyordu. Alkışlar kulaklarını sağır ederken, gülümsemesi yüzünde donmuş bir maske gibiydi. Yılın Mimarı ödülünü almıştı; kariyerinin zirvesi, otuz yıllık emeğin, uykusuz gecelerin, cesur tasarımların taçlandığı an. Karısı Ayşe, ön sıralardan gururla ona bakıyor, kızı Deniz ise babasının başarısıyla parlayan gözleriyle cep telefonundan fotoğraflar

Deniz, bavulunu Elif’in gözlerinin içine bakmadan, sanki her bakışta bir ağırlık bulacakmış gibi kapatırken, ablasının sessizliğini her zamankinden daha derin hissetti. Üsküdar’dan kalkan vapura doğru yürürken, kolunda ablasının son dakikada sıkıştırdığı, özenle sarılmış börek paketi, zihninde ise Elif’in yüzündeki o tanıdık, usulca kabullenmiş ifade vardı. Deniz o zamanlar on sekiz yaşındaydı, geleceğe dair hayalleri pasaportundaki

Yıllar geçse de, bazı anılar, paslı bir anahtar gibi döndürüldüğünde, kilitli sandığın içinden sadece toz değil, çürümüş bir koku da çıkarırdı; Ayşe, bugün o kokuyu iliklerine kadar hissediyordu. Kış güneşi, İstanbul’un gri gökyüzüne inat, mutfak penceresinden sızmaya çalışıyor, ama içeriye sadece cılız bir ışık düşüyordu. Ayşe, fincandaki bitmek bilmeyen kahvesine bakarken, gözleri buğulanmıştı. Gözlerinin önünden