Hikayeler

İğnenin metal ucu Zeynep’in parmak ucuna battığında, acısı alışılmışın ötesindeydi. Belki de son zamanlardaki uykusuz gecelerin ve sırtında taşıdığı görünmez yüklerin biriken yorgunluğuydu. Küçük, loş atölyenin tek ışık kaynağı olan masanın üzerindeki lambanın altında, ipliklerle bezeli bir dünyada yaşıyordu Zeynep. Dışarıda, İstanbul’un arka sokaklarından birinin uğultusu, eski bir konfeksiyon atölyesinin cılız sesleriyle karışıyordu. Hayri Usta’nın

Telefon çaldığında, Zeynep’in içi bir an buz kesti; okuldan gelen her çağrı, sanki görünmez bir felaketin habercisiydi, özellikle de Ada’nın son zamanlardaki hali düşünülünce. Ekranda beliren “Ada’nın Okulu” yazısıyla kalbi göğüs kafesini zorladı. Titreyen eliyle telefonu açtığında, rehber öğretmenin panik yüklü sesi beyninde yankılandı: “Ada Hanım… durumu iyi değil. Lütfen acilen okula gelin.” Zeynep’in bacakları

Fadime’nin kalbi, o pazar sabahı da her zamanki gibi evin içinde yankılanan sessizliğin ve dışarıdaki şehrin uğultusunun arasında, iki farklı gerçekliğin kıskacında sıkışıp kalmıştı. Salonun ortasındaki eski, ceviz ağacından oyma yemek masası, her ne kadar özenle örtülmüş, porselen takımlarla süslenmiş olsa da, üzerindeki çiçekli desenden daha soluk görünen bir ağırlık taşıyordu. O ağırlık, konuşulmayanların, sorulamayanların

Elif, ofisindeki geniş camdan şehre bakarken, parmağındaki alyansa dokundu. Güneş batarken İstanbul’un silueti altın rengine bürünüyordu; tıpkı son on yılının parıltısı gibi. Masasındaki yeni ödül, “Yılın En İyi Kentsel Dönüşüm Projesi” plaketi, mimarlık kariyerinin zirvesini temsil ediyordu. Mimari Çizgi Ofisi, onun ve eşi Can’ın birlikte kurduğu, her tuğlasında aşk ve tutku olan bir hayaldi. Can,

Emre’nin motosikletinin egzoz sesi, İstanbul’un şafak vaktinde, Kadıköy’ün ara sokaklarından Bağdat Caddesi’nin lüks rezidanslarına doğru tırmanırken, hayatının her günü yeniden yazılan bir mücadele marşı gibiydi. Genç adam, kaskının içinden bu şehrin iki yüzünü, camın iki tarafındaki gibi net görüyordu: Bir yanda, her kuruşu dişinden tırnağından artırılan, her nefesi borçla ödenen, yoksulluğun ve umudun çeliştiği kendi

Doktorun buz gibi sesi, Ayhan’ın ömrünün sonbaharını müjdelediğinde, en büyük pişmanlığı çelik bir pençe gibi boğazına sarıldı: Elif. “İleri evre… Yapacak çok bir şeyimiz kalmadı, Ayhan Bey. Sadece süreci rahatlatabiliriz.” Sözler, çınlayan bir boşlukta asılı kaldı. Ayhan, camdan dışarı, gri İstanbul semalarına baktı. Hayatının çoğu, bu şehrin beton labirentinde kariyer basamaklarını tırmanmakla, para kazanmakla, “başarılı”

Elif, pencerelerin ardındaki gri İstanbul siluetine bakarken, ılık bir Nisan yağmuru gibi düşen o eski kokuyu ciğerlerine çekti. Kestane çiçekleri. Çocukluğunun kasabasında baharı müjdeleyen, acımsı ama bir o kadar da taze o koku. Yirmi yıl öncesine, yirmi yıl önce kalbine saplanan bir hançerin paslı ucuna götürdü onu. Elif kırklı yaşlarının ortasındaydı, başarılı bir mimardı. Ofisinde

Elif, mutfak masasına serdiği parlak dergiyi kaydırdı. Sayfadaki kusursuz gülümseyen ailenin fotoğrafına göz gezdirdi, sonra gözlerini yanındaki Mert’e çevirdi. Mert’in elindeki kahve fincanı, masif ahşap sehpa üzerinde hafifçe tıkırdıyordu. Pazar sabahıydı. İstanbul’un boğucu gürültüsü henüz tam anlamıyla başlamamış, cılız güneş ışıkları mutfak perdesini zorlukla geçip Elif’in yüzünü okşuyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi; huzurlu, düzenli,

Kemal Demir, pencerelerinden Boğaz’ın lacivert sularına nazır ofisinde, parmaklarını bir an durmadan ovalıyordu. Elleri, ülkenin en büyük inşaat firmalarından birinin sahibi olmanın getirdiği lüksle değil, yirmi yıldır zihninin kuytu köşelerine gömmeye çalıştığı bir anının paslı izleriyle pürüzlenmişti sanki. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir başarı öyküsüydü onunki: Anadolu’dan gelmiş, tırnaklarıyla kazıyarak yükselmiş, kararlı ve vizyoner bir iş

Elif, maketin önünde dururken, stüdyonun spot ışıkları altında parlayan minyatür şehir manzarasının içinde tanıdık bir yetersizlik ürpertisi hissetti. Dört duvar arasında, rüyalarını kağıda dökerken duyduğu o tarifsiz tatmin duygusunun aksine, gerçek dünya, özellikle de bu elit mimarlık ofisi, ona hep bir yabancılık hissi veriyordu. “Atölye Mimarlık” sektörde adil ve prensipli duruşuyla bilinen, ancak büyük balıklar