Hikayeler

Elif, kristal bardaklara yansıyan ışığın cılız oyununu izliyordu. İstanbul’un yeni cazibe merkezi olacak gökdelenin 20. katında, kendi eseri olan bu şaheserin açılış kokteylindeydi. Göz kamaştırıcı bir başarı hikayesiydi Elif’inki. Genç yaşına rağmen sektörün en aranan mimarlarından biri olmuş, adını sadece tasarımlarıyla değil, azmi ve zarafetiyle de duyurmuştu. Yanında, her zaman destekçisi olan eşi Can duruyordu.

Telefonu çaldığında, Elif’in kalbi, bir anlaşmanın kapanış heyecanıyla değil, tarifsiz bir korkuyla çarpıyordu; sezgileri, hayatının en sarsıcı gerçeğinin eşiğinde olduğunu fısıldıyordu. Ekranında beliren numara, ortağı ve dostu Can’a aitti. Can’ın sesi telefonda her zamankinden daha keskindi, endişe doluydu. “Elif, acilen konuşmalıyız. Büyük bir sorun var.” Elif, “Paradigma” adlı reklam ajansını kurduğundan beri yedi yıl geçmişti.

Elif’in hayatı, herkesin uzaktan hayranlıkla baktığı, kusursuzca düzenlenmiş bir tabloydu. Otuz sekiz yaşındaydı, şehrin en saygın mimarlık ofislerinden birinde ortak pozisyonundaydı ve kendine ait, zevkle döşenmiş, Boğaz manzaralı bir dairesi vardı. Eşi Can, iş hayatında başarılı, sakin ve anlayışlı bir adamdı. Çocukları yoktu, bunu ikisi de bilinçli bir tercih olarak görmüş, kariyerlerine ve birbirlerine odaklanmayı

Elif’in hayatı, İstanbul Boğazı’nın parlak suları gibi akıp gidiyordu. Yüksek tavanlı, minimalist dairesinin penceresinden martı sesleri yükselir, sabah kahvesinin kokusu modern mutfağını sarardı. Başarılı bir mimardı, adı projelerinde saygıyla anılıyor, işleri takdir topluyordu. Ve en önemlisi, kalbi doluydu. Can, hayatına güneş gibi doğan, edebiyat tutkunu, anlayışlı bir adamdı. Evlilik hazırlıkları son hızla devam ediyor, her

Ayşe, Eminönü’ndeki küçük dükkanının camekanından içeri süzülen yağmur damlalarını izliyordu. İstanbul’un o telaşlı, eski ruhlu dokusunda kendi kendine bir köşe kapmış, iplikler ve kumaşlar arasında geçen kırk beş yılın izlerini taşıyordu. Elindeki tığ, yılların alışkanlığıyla usulca ilerlerken, zihni çok daha uzaklara, her 29 Mayıs’ta sızlayan bir yaraya demir atmıştı. O gün, sadece Fatih Sultan Mehmet’in

Her sabah güneş doğmadan çok önce, İstanbul’un hareketli sokakları henüz uykudayken, Aylin küçük dükkânına giden Arnavut kaldırımlı yolda yürürdü. Adı “Lavanta Düşleri”ydi dükkânının. Morun en huzurlu tonlarına boyanmış duvarları, her köşesinde taze çiçeklerin ve lavanta keselerinin kokusunun karıştığı bir sığınak. Ancak bu huzur, Aylin’in kalbindeki on beş yıllık acıyı asla tamamen silemezdi. Her sabah kapıyı

Ela, elindeki kırmızı şarap kadehini hafifçe çevirirken, salonun sıcak ışıklarının Deniz’in profilinde nasıl yumuşak bir oyun oynadığını seyretti. Akşam yemeği yeni bitmişti; Deniz her zamanki gibi işinden bahsetmiş, o da gün içinde yaşadığı komik bir ofis anısını anlatmıştı. Huzurlu, rutin, kusursuz bir akşam. Tam on iki yıl, böyle akşamlarla örülü, sağlam bir evlilikleri vardı. Deniz,

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehrin soğuk ve acımasız yüzünü her gün olduğu gibi yine sırtında hissediyordu. Ege Apartmanı’ndaki küçük dairelerinden çıkıp, metrobüs durağına doğru adımlarken, kulağında annesinin hırıltılı öksürüğü ve küçük kardeşi Can’ın ders kitaplarının hışırtısı yankılanıyordu. Onlar için yapıyordu her şeyi. Onların daha iyi bir hayatı olsun, daha rahat bir nefes alsınlar diye,

Elif, her sabah aynı saatte uyanan, aynı fincandan kahve içen, aynı yoldan işe giden bir gölgeye dönüşmüştü. Hayatı, özenle döşenmiş, konforlu ama ruhsuz bir vitrin gibiydi. Can’la evlilikleri, on yedi yıl önce yanan parlak bir ateşti; şimdi ise sadece ılık bir kor, bazen varlığını bile unuttuğu sönük bir ısı bırakıyordu geride. Çocukları Defne, artık ergenliğin

Leyla, babasının vefatından sonra Hakan’ın annesiyle yalnızlaşan Cemil Bey’in çalışma odasındaki eşyaları düzenlerken, eski ahşap çekmecenin arkasına gizlenmiş zarfı bulduğunda, hayatının mükemmel kurgusunda ilk çatlağın sesini duymuştu. Zarfın içinde, el yazısıyla yazılmış soluk bir mektup ve sararmış, eski bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta, orta yaşlı, nazik bakışlı, yuvarlak yüzlü bir adam gülümsüyordu. Leyla, adamı tanımıyordu. Mektup