Hikayeler

Elif, Cem’in adının kazılı olduğu soğuk mermere dokunduğunda, parmak uçlarına sanki binlerce volt elektrik çarpmış gibi hissetti. Üç ay. Sadece üç ay olmuştu Cem’i toprağa vereli. Kalbi hâlâ inanamıyor, nefes borusu her zaman bir yumruyla tıkalı gibiydi. Mezarlık rüzgarı saçlarını uçururken, gözlerini yerden ayırmıyor, isminin altındaki tarihlere bakıyordu. Cem, kocasından çok daha fazlasıydı; çocukluk aşkı,

Elif, İstanbul’un gri, soğuk kış günlerinden birinde, ofisindeki dev cam pencereden Haliç’in puslu siluetine bakarken elindeki parlak davetiyeye takılıp kaldı. Mimarlar Odası’nın düzenlediği uluslararası bir konferansın açılış galasına davetti bu. Yıllardır başarı merdivenlerini tırmanmış, adını sektörde sağlam bir yere yazdırmış, ödüllü bir mimardı. Ama otuz sekiz yaşında, sahip olduğu her şeye rağmen, içindeki boşluk bazen

Zeynep, elindeki eskiz defterinin sayfalarına her zamankinden daha sıkı tutunuyordu. İstanbul’un göbeğinde, Boğaz’a nazır, yaşlı ama görkemli Arıkan yalısının ana salonunu yeniden tasarlama işi, sadece kariyerinde bir dönüm noktası değil, aynı zamanda ailesinin ona yüklediği tüm umutların somutlaşmış haliydi. Yıllarca dershanede ek dersler vererek, burslara sığınarak, uykusuz geceler geçirerek kazandığı mimarlık diplomasının ilk büyük meyvesi.

Can, torna tezgahının başından kalkıp pencereden dışarıya baktığında, İstanbul’un gri gökyüzü altındaki atölyesinin loş ışığında, ahşap talaşlarının havada dans edişini gördü. Her bir talaş, bir rüyanın, bir tutkunun, bir sözün parçasıydı. Yıllar önce, bu rüyayı kuran iki kişiydiler: O ve Mert. Çocukluklarından beri birbirlerinden ayrılmaz ikili, Kadıköy’ün ara sokaklarında koştururken dahi, ellerindeki dallarla hayali evler,

Elif, nişanlısı Mert’in elini tutarken, Boğaz’ın serin rüzgarı saçlarını okşuyordu. Tam da bu anlar için yaşamıştı sanki; parmağındaki pırlanta yüzük, geleceğe dair umutları, başarılı mimarlık kariyeri ve her zaman sırtını yasladığı o sarsılmaz aile yapısı… Mert’in ailesiyle ilk tanışmaları ne kadar gergin geçmiş olsa da, zamanla birbirlerine ısınmışlardı. Mert’in annesi Hatice Hanım, başta mesafeli dursa

Elif, pencereden dışarıyı seyrederken, yeni takılan klimanın uğultusu, içindeki fırtınanın sesini bastıramıyordu. Gözleri, karşıdaki inşaat halindeki lüks rezidanslara takıldı. Her bir kat yükseldikçe, Can’ın hayalleri de onunla birlikte yükseliyordu sanki. Elif’in parmakları, eski dantel perdenin yıpranmış kenarlarında gezindi. Otuz yedi yaşındaydı ve hayatı, bu perdenin desenleri gibi, tekrarlayan rutinlerin içinde, soluk renklerde akıp gidiyordu. Can

Elif, taze boya kokusunun sarmaladığı, Kadıköy’deki küçük atölyesinde, tuvalin üzerindeki son fırça darbesini atarken gülümsüyordu. Koyu lacivert gökyüzü, yıldızların parıltısıyla can bulmuştu. Bu, Anadolu’daki babaannesinin evinin damından gördüğü bir geceydi; çocukluğunun en huzurlu anılarından biri. O eski evin, küçücük bir sanat inziva merkezine dönüşeceği günü hayal ediyordu. Yazları orada kalacak, atölyeler düzenleyecek, ruhunu toprağın sesine

Onu o kahve dükkanının penceresinden, yağmurun bulanıklaştırdığı camın ardında gördüğümde, zaman sadece durmakla kalmadı, geriye sardı da. Yedi yıl. Yedi yılın acımasız silüeti, aniden bir gölge gibi üzerime çöktü. Elindeki siyah şemsiyeyi yavaşça kapatıp içeri girdi. Saçları hala o bildik dağınıklıkta, yüzünde hafif bir yorgunluk ama o gözler… O kehribar renkli gözler hala aynı yakıcı

Zeynep’in sesi, annesi Ayşe’nin yıllardır özenle ördüğü sessizliği bir anda yırtıverdi. “Anne! İnanamayacaksın! Kaan’ın ailesiyle tanışacağız! Beni bu hafta sonu yemeğe davet ettiler!” Mutfakta kurabiye hamurunu yoğuran Ayşe’nin elleri dondu. Bakışları, pencereden dışarıdaki yağmurlu İstanbul manzarasına takılı kaldı. O an, güneşli bir bahar günü bile olsa, Ayşe’nin içini bir anda buz kesti. Yutkundu. Yüzüne sahte

Ayşe Hanım’ın vefatıyla hayatlarının merkezinden kocaman bir parça kopmuştu; ama Elif, cenaze evinin telaşında bu boşluğu hissetmeye pek vakit bulamıyordu. Üç gün boyunca kapıları hiç kapanmayan evde, taziyeleri kabul etmek, gelenlere ikramda bulunmak, annesinin bıraktığı o düzeni son bir kez sürdürmek, Elif’in kendince yas tutma biçimiydi. Kardeşi Murat ise daha sessizdi. O, annesinin en sevdiği