Hikayeler

Elif’in elleri, her akşam olduğu gibi, plazanın 32. katındaki cilalı ahşap masayı narince siliyordu. Dışarıda İstanbul’un ışıkları bir gerdanlık gibi uzanıyor, şehrin zenginliği ve imkanları göz kamaştırıyordu. Oysa Elif’in dünyası, o camların çok gerisindeki yoksul mahallede, daracık sokaklarda ve iki küçük kardeşinin sorumluluğunda sıkışıp kalmıştı. Mimarlık fakültesinde burslu okuyordu, gündüzleri ders, akşamları bu devasa firmada

Elif, mutfak penceresinden sızan sabah güneşinin, özenle seçtiği bej perdelerin üzerinden dans edişini izliyordu. Yeni demlenmiş çayın kokusu, şehrin uyanış gürültüsünü bastırıyordu sanki. Kırkına merdiven dayamış, İstanbul’un yoğun temposuna alışkın bir mimar olarak hayatı düzenli, öngörülebilirdi. Cem’le on sekiz yıldır evliydi; bu süreye iki oda bir salondan dört katlı boğaz manzaralı bir eve uzanan bir

Elif, İstanbul’un gri göğüne bakan Boğaz manzaralı dairesinde, bir fincan soğumuş kahveyle oturuyordu. Elleri, fotoğraf makinesini tutmaktan yorulmuştu ama içindeki asıl yorgunluk, her zaman orada olan, adını koyamadığı o boşluktu. Başarılı bir fotoğrafçıydı, sergileri açılmış, adı duyulmuştu. Ancak çektiği her karede, özellikle de eski, terk edilmiş mekanlarda, o tanıdık, kemirici his peşini bırakmıyordu: Bir şey

Elif, İstanbul’un kalabalık caddelerinde adımlarken, içindeki boşluğun yirmi yıldır kapanmadığını her hücresiyle hissediyordu. Başarılı bir mimardı, parası vardı, hatta onu seven iyi bir kocası… Ama ruhunun derinliklerinde, daima eksik bir melodi çalardı. Sanki bir şarkının en güzel notası koparılıp alınmıştı. O nota, onun canından bir parçaydı. Vapurdan inip Beşiktaş iskelesindeki kalabalığa karıştı. Tam o sırada,

Elif, yılların yıprattığı, ama asla söndüremediği bir umut ışığıyla dolup taşan gözleriyle, solmuş bir fotoğrafı okşadı. Deniz’in gülen yüzü, sarı saçları ve yaramaz bakışları, tıpkı dün gibi hafızasındaydı. Oysa aradan on beş yıl geçmişti. On beş yıl. Bir ömür… Göz pınarlarında biriken yaşı, alışkın bir hareketle elinin tersiyle sildi. Zaman, bu acıyı dindirmemiş, sadece derine

Yirmi iki yıl. İnsan bir ömrü bu kadar zamana sığdırabilir miydi? Elif sığdırmıştı. Her şeyini, tüm pişmanlıklarını, yüreğinin en derin kuyusuna sakladığı o sırrı. Bahçedeki nergisleri budarken bile zihni, ince bir tül perdesi ardındaki geçmişe kayıyordu. Parmağını dikenine batırdığında, acının keskinliği anıların o sisli perdesini araladı. O perdenin arkasında genç bir Elif, korkmuş, çaresiz ve

Elif’in uykuları aylardır bölük pörçüktü. Geceleri tavan arasında biriken tozlar gibi zihnine çöken gölgeler, sabahları göz kapaklarının altında mor halkalar, ruhunda ise tarifsiz bir ağırlık bırakıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, şehrin en iyi mimarlık ofislerinden birinin ortaklarından, prestijli projelerin mimarıydı. Emre ile on beş yıllık, dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen bir evliliği vardı. Her şey yolundaydı, hayatı

Kapı çaldığında, Elif’in elindeki eski, solmuş fotoğraf çerçevesi titredi, adeta geçmişin soğuk rüzgarını hissediyordu. Bir an duraksadı, Can’ın içeri girip “Kim o Elif?” diye sormasını bekledi ama ses gelmedi. Defne’nin oyuncak bebeklerini toparlarken çıkardığı mırıldanmalardan başka ses yoktu evde. Derin bir nefes alıp çerçeveyi sehpanın üzerine bıraktı. Üzerinde hafif bulanık bir genç kız fotoğrafı vardı;

Deniz kokusu ciğerlerime dolduğunda, acı bir tebessüm yayıldı yüzüme. Yılların ağırlığı omuzlarıma, pişmanlık ruhuma sinmişti. Burası, her şeyin başladığı ve benim kendi ellerimle bitirdiğim yerdi. Güneşköy. Ege’nin mavi suları ile yeşil zeytin ağaçlarının kucaklaştığı bu kasabaya, annemin hastalığı nedeniyle dönmek zorunda kalmıştım. Ama biliyordum ki, bu dönüş sadece bir görevin ötesindeydi; geçmişle yüzleşmek, belki de

Elif, pencereden yağan yağmuru seyrederken, aslında ne kadar zamandır bu pencerenin önünde durduğunu, ne kadar zamandır hayatının sisli bir camın ardından baktığını düşünüyordu. On beş yıl olmuştu. On beş yıl… Bu kelime, zamanın acımasız akışını, yaranın kabuk bağlamasına rağmen asla iyileşmediğini haykırıyordu. Bir fincan soğumuş adaçayı fincanı elinde, diğer eliyle boynundaki gümüş kolyeyi okşadı. Küçük