Hikayeler

İki yakayı bir araya getirmek, Emre için ipek bir fular değil, her gün boğazına dolanan bir kementti. İstanbul’un boğucu beton ormanında, nefes almak bile bir lükstü onun için. Mimarlık fakültesini birincilikle bitirmiş, hayalleri Galata Kulesi’nden daha yükseğe uzanan bu genç adam, diplomayı eline aldığında sırtındaki yükün daha da ağırlaştığını hissetmişti. Annesi, babasının vefatından sonra belini

Elif, pencereden dışarı bakarken elindeki sıcak kahvenin buharı yüzünü okşuyordu. Şehrin karmaşası aşağıda uğulduyor, ama bu dairenin yüksek katından, her şey bir tablo gibi durağan görünüyordu. Mimar olarak kendi hayallerini inşa etmiş, Cem gibi sevgi dolu bir adamla evlenmiş, Defne gibi zeki ve pırıl pırıl bir genç kıza anne olmuştu. Hayatı, özenle döşediği bu lüks

Ayaz’ın elleri, köşe başındaki eski demirci atölyesinin paslı kapısını usulca okşadı. Parmak uçlarında yılların birikmiş yorgunluğu, avuç içlerinde ise şekil vermek istediği hayallerin sıcaklığı vardı. Burası, çocukluğundan beri ekmek kokusuyla, alın teriyle yoğrulmuş, mahallenin nefes aldığı yerlerden biriydi. Kendisi de bu nefesle büyümüştü; beton yığınlarının gölgesinde değil, hayatın içinden fışkıran cılız yeşilliklerin, yıkık dökük ama

O sabah, hayatlarının geri kalanını sonsuza dek değiştirecek o telefon çaldığında, İstanbul’un gri göğü bile bir yorgan gibi çökmüştü şehrin üzerine. Elif, elinde yarım kalmış kahvesiyle sunumuna hazırlanırken, annesi Ayşe’nin titrek sesi kulaklarında çınladı: “Baban… baban düştü kızım. İyi değil.” Kelimeler havada asılı kaldı, bir tokat gibi yüzüne çarptı. Kemal Bey, ailenin sarsılmaz direği, her

Nişan yüzüğü parmağında buz gibi dururken, Ayşe’nin kalbi ilk defa bir başkasının dokunuşuyla erimeye başlamıştı. Düğününe yalnızca haftalar kala, hayatının en önemli kararı çoktan verilmiş, yolu çoktan çizilmişti. Can, iyi bir adamdı. Kararlı, başarılı, ailesinin ve arkadaşlarının gözdesi. Ayşe’nin ailesinin “rüyaların damadı” diye tanımladığı, herkesin parmakla gösterdiği bir mühendis. Ama Ayşe’nin kalbi, Can’ın varlığıyla bile

Ayşe, Derya Pastanesi’nin camekânına yeni dizdiği fıstıklı baklavaların parlaklığına dalmışken, dışarıdan gelen bir uğultuyla irkildi. Güneşin ilk ışıkları dükkânın loş havasını aydınlatırken, kapı zilinin melodik sesi sabahın erken saatlerindeki huzuru bozdu. Kapıda, elinde bir gazete tomarıyla mahallenin genç bakkalı Can vardı. “Ayşe Abla, duydun mu?” dedi nefes nefese, “Cem Abi dönmüş! Dün akşam görmüşler Çamlıbel’de,

Aysel’in elleri, çatlaklarla dolu, buruşmuş ama yine de yorulmak bilmezdi. Soğuk kış günlerinde bile, mahalle fırınının az ötesindeki dükkanda yanan kömür sobasının ılık ateşi bile sızılarını dindirmeye yetmezdi. Önündeki derme çatma masada, bir kenarda bekleyen çaydanlığın ince buharı yükselirken, tığının ucunda şekil bulan her ilmek, sadece bir oyalı yazma değil, aynı zamanda gizli bir umudun,

Elif, mezar taşındaki isme dokundu. Cem. Üç harf, tüm bir hayatı özetleyen, artık sadece soğuk mermerde var olan bir yankı. Üç ay geçmişti Cem’i kaybedeli. Üç ay, sanki bir asır, sanki dün. Yanı başında dikilen Murat, sessizliğini bozmadan Elif’in omuzunda hissettiği ağır eliydi. Cem’in en yakın arkadaşıydı Murat, çocukluklarından beri ayrılmaz ikiliydiler. Şimdi Elif’in en

Can, o sabah yatağından kalktığında güneş, pencerelerinden süzülerek yatak odalarını altın rengine boyuyordu. Elif, yan tarafında mışıl mışıl uyuyor, saçları yastığına dağılmış, huzurlu bir tablo çiziyordu. Altı yaşındaki Zeynep’in odasından gelen hafif mırıltılar, çizgi film sesleri, bu kusursuz aile tablosunun tamamlayıcısıydı. Can’ın hayatı, dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir mimari şaheseri gibiydi: kariyerinde zirveye çıkmış, eşi

Zeynep’in avuçları, ekrandaki maili açtığı an titremeye başlamıştı. Başlıkta “Artemis Sanat Vakfı” yazıyordu ve hemen altında cesur harflerle “Staj Kabulü” ibaresi belirmişti. Soluk soluğa okudu satırları; staj programına seçildiğini, bir buçuk ay sonra başlaması gerektiğini ve özellikle ‘üstün yeteneği’ vurgulanarak bir bursla destekleneceğini. O an, küçük, boğucu apartman dairesi, mutfaktan gelen tencere sesleri, babasının o