Hikayeler

Emine’nin ruhunda yirmi sekiz yıldır dinmeyen bir rüzgar eserdi. Saçlarını savurur, yüzüne vurur, ama asla dindirmezdi içindeki o tarifsiz sızıyı. O rüzgar, baharın ilk günü toprakla buluşturduğu kızının ahıydı. Hayır, ahı değil, yokluğuydu. Köyün çorak toprağına, üzerine minicik bir taşı iliştirdiği o avuç büyüklüğündeki mezara her gittiğinde, kollarının bomboş kaldığını, sütünün boşa aktığını hissederdi. Yirmi

Elif, abisi Demir’in gözlerinin içine baktığında, her seferinde bir deniz fenerinin güven veren ışığını görürdü. O ışık, fırtınalı bir gecede kaybolmuş bir gemiye yol gösteren tek umut gibiydi, özellikle de babaları vefat ettiğinden beri. Demir, ondan yedi yaş büyüktü; anneleri de babalarından birkaç yıl sonra vefat ettiğinde, Elif’in dünyası tepetaklak olmuştu. Ama Demir, bir kaya

Elif, evin en yüksek basamağına, eskimiş sandalyenin üzerine çıkıp pencereden dışarı baktığında, karşısındaki harabeyi değil, gökyüzünü görüyordu. Oysa annesi Ayşe, o camdan her baktığında, bir yığın harabenin ortasına sıkışmış, yıpranmış evlerini, babası Mehmet’in tamir etmeye çalıştığı kırık dökük panjurları, kurumuş çiçeklerle dolu balkonu ve hiç bitmeyen yoksulluğu görüyordu. Elif’in gözleri ise bambaşkaydı; onlar her zaman

Elif’in hayatı, Boğaz’ın pırıl pırıl sularına vuran güneş gibi kusursuz görünüyordu. Yüksek tavanlı, ferah dairesi, özenle seçilmiş sanat eserleriyle bezenmiş duvarları, her sabah özenle hazırladığı kahvaltı sofrası… Mert’le on beş yıllık evlilikleri, iş hayatlarındaki başarıları, her geçen gün annesine daha da benzeyen on dört yaşındaki kızları Defne, bu kusursuz tablonun en parlak renkleriydi. Her şey

İstanbul, her sabah boğaza serilen sisle uyanırken, Elif için güneşin doğuşu, her zamanki gibi, Kadıköy’ün ara sokaklarına sinen kömür kokusuyla karışıktı. 26 yaşındaydı. Cebinde iyi bir üniversitenin edebiyat diploması, yüreğinde ise ailesini bu çıkmaz sokaktan çıkarma arzusu vardı. Ancak o diploma, son aylarda sadece iş başvurularının reddedildiği bir kâğıt parçasından ibaretti. Annesi Ayşe’nin romatizma ağrıları,

Elif’in elleri, otogarın uğultusunda, küçücük bir elin boşluğunu hissettiğinde, dünya durmuştu. Kulağında bir uğultu, gözlerinde bir pus. İstanbul, hayatlarında ilk kez geldikleri bu koca şehir, bir anda dev bir canavara dönüşmüş, dört yaşındaki oğulları Cem’i yutmuştu. Metin’in sesi uzaktan, boğuk geliyordu: “Cem! Cem nerede?!” Ama sesler, yüzler, telaşla koşan insanlar, hepsi anlamsız bir uğultuya karışıyordu.

Elif, şehrin en gösterişli iş merkezlerinden birinin 42. katına çıkan asansörde, daracık etekliğinin rahatsız edici kumaşını ve ütü izi bile belli olan gömleğini kontrol etti. Kalbi, asansörün yukarıya doğru tırmanışıyla birlikte hızlanıyor, sanki her kat, onun nefes alışını biraz daha zorlaştırıyordu. Demir Mimarlık’ın lobisi, içeri adım attığı an, tüm yoksul çocukluk anılarının üzerine serpilmiş ışıltılı

Elif, yıllardır kurduğu, ilmek ilmek ördüğü hayatına şöyle bir bakınca, kalbinde tatlı bir huzur yayılırdı. Kadıköy’ün ara sokaklarından birinde, küçük ama zevkli butiği, her sabah günün ilk ışıklarıyla birlikte tazelenen umutlara açılırdı. Akşamları ise, deniz kokan evlerine döner, eşi Deniz’in sıcak gülümsemesi ve küçük kızı Defne’nin şen kahkahalarıyla karşılanırdı. Her şey yerli yerindeydi; aşk, iş,

Can, hayatı boyunca taş üstüne taş koyarak, ilmek ilmek ördüğü hayallerinin doruğundaydı. Otuzlu yaşlarının sonlarında, İstanbul’un kalabalığından bir nebze olsun kaçabileceği, eşi Elif ve iki çocuğuyla huzur bulacağı o yazlık evi nihayet alabilecekti. Ege’nin serin rüzgarları, zeytin ağaçlarının gölgesi ve denizin o eşsiz kokusu… Bütün bunlar, yılların uykusuz gecelerinin, fedakarca yaptığı mesailerin ve kısılan harcamaların

Mutfak penceresinden sızan sabah güneşi, Aylin’in yüzündeki gülümsemeyi aydınlatıyordu; bu, yıllarca süren bir hayalin son adımıydı. Elinde sıcacık bir fincan bitki çayıyla, Levent’in gazete okurken çıkardığı o alışıldık hışırtıya kulak kabarttı. Onlar, otuzlu yaşlarının başında evlenmiş, kırklı yaşlarının sonlarına gelmiş, hayatın inişlerini ve çıkışlarını omuz omuza aşmış iki insandı. Birbirlerine olan derin sevgileri ve sarsılmaz