Hikayeler

Ayşe, babasının çalışma odasına girmeyeli yıllar olmuştu. Murat Bey, vefat ettiğinde geride düzenli bir yaşam, saygın bir miras ve eşiyle kızı için sarsılmaz bir sevgi bırakmıştı. Ancak Ayşe, bu kusursuz tablonun ardında hep bir boşluk hissetmişti. Sanki babası, son nefesini vermeden önce söylemek istediği bir sırrı da beraberinde götürmüştü. Bugün, annesinin “Belki baban gençliğinden kalma

Elif’in elleri, iğne ipliğin dans ettiği o küçük dünyada, gecenin geç saatlerine kadar huzur bulurdu. Kadife bir kumaşın üzerindeki inci işlemeyi tamamlarken, dükkanın dışındaki caddeden geçen son arabanın sesi, sanki başka bir hayata ait bir şarkı gibi geliyordu kulağına. Tophane’deki, rutubet kokan o daracık dükkan, onun hem sığınağı hem de hapsiydi. Üniversiteyi bırakalı üç yıl

Açılış tabelasına “Toprak Hikayeleri” yazılırken Can, Zeynep’in gözlerinde parlayan ateşi görmüştü ama altındaki buz gibi korkuyu fark edememişti. İki elin yedi yıldır yoğurduğu, şekil verdiği, her zerresine umut ektiği o rüya, şimdi Kadıköy’ün dar, hareketli bir sokağında nefes almaya hazırdı. Can, boya kokulu elleriyle Zeynep’in omzuna dokundu. “Başardık, Zeytin,” dedi, sesi çatallanmıştı. Zeynep gülümsedi ama

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehir kadınıydı. Beyazperdenin aralığından süzülen soluk İstanbul güneşi, modern döşenmiş yatak odasının minimalist çizgilerini aydınlatırken, o her sabah aynı ritüeli gerçekleştirirdi: esneme, derin bir nefes ve pencereden Boğaz’ın uzak siluetine kısa bir bakış. Kırklı yaşlarının başındaydı, şehrin en saygın mimarlarından biri, başarılı bir kariyerin ve Bora gibi sevgi dolu,

Yetimhanenin paslı demir kapısından her geçişinde, Zeynep sırtında görünmez bir yük taşıdığını hissederdi; doğduğu anla terk edildiği an arasına sıkışmış, anlatılmamış bir hikayenin ağırlığıydı bu. Yirmi sekiz yaşındaydı ve hayatının her köşesini o dipsiz boşluk doldurmuştu. Bir kitabevinde çalışıyor, okuduğu her hikayede kendi kayıp bölümünü arıyor, kurgusal karakterlerin acılarında tanıdık bir yankı bulmaya çalışıyordu. İstanbul’un

Elif, yılların emeği ve aşkla şekillenen ceviz ağacından sandalyenin pürüzsüz yüzeyinde parmaklarını gezdirdi. Atölyenin hafifçe talaş kokan, vernik ve kahve karışımı tüten havası ciğerlerine dolarken, kalbi gururla kabardı. Burası sadece bir iş yeri değil, Serkan’la birlikte ilmek ilmek ördükleri hayatlarının yansımasıydı. Her bir parça, ellerinden çıkan her bir tasarım, onların ortak düşlerinin, birbirlerine olan inançlarının

Elif’in hayatı, boğazın ışıkları gibi parıldıyordu. Her bir köşesi özenle tasarlanmış, dergilerden fırlamış gibi duran evinde, Hakan’ın omzuna yaslanmış, akşam yemeğinden sonraki huzurlu anların tadını çıkarıyordu. Beyoğlu’nun tarihi dokusuna modern dokunuşlar katan son projesiyle adından söz ettiren genç ve başarılı bir mimardı. Çevresindeki herkes onu şanslı, hırslı ve her zaman güler yüzlü bir kadın olarak

Can, üniversite diplomasını gururla havaya kaldırdığında, annesinin yorgun ellerindeki nasırları değil, kendi parlak geleceğini görüyordu. Alkışlar, tebrikler, hepsi onun içindi. Sahnenin en ucunda, sıradan, biraz solgun kıyafetleriyle, kimsenin dikkatini çekmeden oturan Ayşe ise, oğlunun o ışıltılı gülümsemesine bakarken, avuçlarındaki derin izlerin acısını hissediyordu. Bu izler, onun sessiz yeminiydi; oğlunun geleceği için dökülen her ter damlasının,

Elif, hayatının en büyük yarasının, yıllar sonra bir şantiye toplantısında yüzüne tokat gibi çarpacağını asla tahmin etmezdi. Yıllarını mimarlık mesleğine adamış, İstanbul’un çelik ve beton ormanında kendi imparatorluğunu kurmuş, başarılı ve bağımsız bir kadındı. Ancak ruhunun derinliklerinde, Ayvalık’ta bıraktığı gençlik aşkının neden olduğu kapanmamış bir boşluk vardı. Boşluktu çünkü Kerem, hiçbir açıklama yapmadan, sadece birkaç

Deniz, yıllardır ustaca ördüğü kusursuz hayat ağının bir anda çözülmeye başladığını, o sabah, o eski fotoğraf eline tutuşturulduğunda anladı. Ofisteki asistanı genç kız, masasına usulca bıraktığı zarfı açıklarken Deniz’in kalbi garip bir ritimle çarpmaya başlamıştı. “Bir kurye getirdi, ‘Deniz Hanım’a elden teslim edin’ dedi. İçinde sadece bu vardı.” Deniz, titrek parmaklarıyla zarfı açtı. İçinden çıkan