Hikayeler

O gece, edebiyat ödülünü alırken, alkışlar sağır edici bir gürültüye dönüşmüştü kulaklarımda, boğazımda ise başarı hissi yerine acı bir yumru vardı. Sahneye çıktım, ışıklar gözümü kamaştırdı. Elif, eşi ve aynı zamanda menajerim, salonun en ön sırasında gururla gülümsüyordu. Gözlerinde parlayan ışıltı, benim için duyduğu o saf, koşulsuz sevgiye aitti; biliyordum. Ama içimdeki yumru, o ışıltıya

O pazar sabahı, kahvaltı masasında güneşi yansıtan gümüş çatalın parıltısı, Ayşe’nin kusursuz sandığı hayatının yüzeyindeki ilk çatlağı gizliyordu sanki. Murat, eşi, kızı Elif’le birlikte neşeyle gazeteleri karıştırırken, Ayşe her zamanki gibi kahvaltı sofrasını düzenliyordu. Yıllar süren evliliklerinin getirdiği o sakin, güvenli liman hissine alışmıştı. Murat başarılı bir mimardı, Elif pırıl pırıl bir lise öğrencisiydi ve

O sabah, Ayşe’nin hayatındaki her şey, mutfak masasına bırakılmış o bembeyaz zarfla birlikte paramparça oldu. Güneş henüz tam doğmamıştı; pencereden sızan cılız ışık, zarfın üzerindeki hastane mührünü ve acil ibaresini loş bir gölge gibi vurguluyordu. Elleri titreyerek zarfı açtığında, yıllardır kalbinin en derin köşesinde, kilitli bir odada sakladığı o acımasız gerçeğin, gün yüzüne çıkmak için

Alkışlar kulaklarını sağır ederken, Emre Atay’ın zihninde yankılanan tek ses yirmi yıl öncesine aitti. Sahnedeki spot ışıkları, ceketindeki altın iğneler, elindeki prestijli “Yılın Mimarı Yaşam Boyu Başarı Ödülü”… Hepsi birer illüzyondu. Gerçek olan, ciğerlerinde yanan sızı ve kalbindeki ağır taştı. Buradaydı, zirvedeydi, ama bu zirve, bir zamanlar en yakın arkadaşı olan Can’ın sırtına basarak çıkıldığı

Yirmi yıl. Göz kapakları bir anlığına titredi, takvimdeki bu kuru kelimeye inat, acısı sanki dünmüş gibi taptazeydi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nin koridorlarında yankılanan ayak sesleri, Elif Profesör’ün zihnindeki o günün gürültüsünü bastırmaya yetmiyordu. Adana’daki o kalabalık pazar yeri… Bayram telaşı, rengârenk kumaşlar, simitçinin tiz sesi… Ve avucundaki minicik elin birden boşalması. Defne. O biricik kızı.

Elif’in elleri, cilalı ahşap masaların üzerinde kusursuz bir ritimle dans ediyordu; parmak uçları, göz ardı edilen bir dünyanın tozunu silerken, zihni bambaşka bir dünyanın mimarisini çiziyordu. Saat gecenin bir buçuğuydu. “Efsane Mimarlık” ofisinin koridorları, günün gürültüsünden arınmış, sadece onun adımlarının ve temizlik malzemelerinin hışırtılarının yankılandığı geniş bir boşluğa dönüşmüştü. Bu, Elif’in haftalık dört gece süren

Elif, pencerenin pervazına dirseğini dayamış, gri şehrin puslu silüetini izliyordu. Akşamüstüydü ve hava, henüz karar vermemiş bir ruh hali gibiydi; ne tamamen kararmış ne de gün ışığını yitirmişti. Elinde soğumuş bir çay fincanı duruyordu, dudaklarına götürüp götürmemek arasında gidip gelen tereddüdü, hayatının her köşesine sızmış bir hal gibiydi. Otuz yedi yaşındaydı ve hayatının, bir zamanlar

Ayşe, avuç içlerine sinmiş tarçın ve gülsuyu kokusuyla gülümsedi. Şekerpare Tatlıları dükkanı, haftanın her günü olduğu gibi bu Salı sabahı da mis gibi kokuyordu. Pencereden sızan güneş ışıkları, tezgâhtaki şerbetli tatlıların üzerindeki parıldayan fıstıkları aydınlatırken, Ayşe’nin yorgun ama dingin yüzüne vuruyordu. Elli beş yaşındaydı. Saçlarına düşen aklar, alnındaki çizgiler, hayatın ona çizdiği yolları fısıldar gibiydi.

Elif’in parmakları, atlas kumaşın üzerinde akıp giden iplikleri adeta dans ettiriyordu. Atölyesinin penceresinden süzülen akşam güneşi, toz bulutlarını ve masanın üzerindeki renkli kumaş parçalarını altın rengine boyarken, zihninde yarattığı desenin her kıvrımında derin bir anlam arıyordu. Sanatını seviyordu; içindeki boşluğu doldurmasa da, en azından susturuyordu. Yirmi dokuz yaşındaydı, başarılı bir tekstil tasarımcısıydı ve hayatında bir

Defne, aynadaki yorgun yüzüne baktı; kırışıklıklar yaşından çok, içine gömdüğü suskunlukların iziydi sanki. Otuz yedi yaşındaydı, ancak ruhu, cam bir fanusun içinde hapsolmuş kelebek gibi kanat çırpmaktan yorulmuştu. On yıldır Emre ile evliydi. Dışarıdan bakıldığında, onlarınki kusursuz bir hayattı: şehrin kalabalığından uzak, yeşillikler içindeki şık bir villa, prestijli işler, düzenli hafta sonu kaçamakları… Ama içeride,