Hikayeler

Ayşe, mutfak masasında duran yıpranmış deftere boş gözlerle bakıyordu. Sayfalar arasında Deniz’in aceleyle aldığı notlar, yarım kalmış çizimler ve şirket adının baş harfleri, “Yakamoz Reklam”, karmakarışık bir halde duruyordu. Akşam olmuş, hava kararmıştı ama kafasının içindeki fırtına dinmek bilmiyordu. Son birkaç aydır bir şeyler ters gidiyordu. İşler kötüye gitmişti, Deniz gergindi, evdeki huzur her geçen

Vapurun penceresinden denize dalmışken, omzuna dokunan elin sahibi yılların sisini dağıtacak bir fırtınanın başlangıcıydı. Elif, kalbine aniden dolan o tarifsiz ürpertiyle döndüğünde, geçmişinden fırlayıp gelmiş, hiç eskimeyen o tanıdık yüzle karşılaştı. Demir. Zamanın cilasıyla biraz daha olgunlaşmış, çizgileri derinleşmiş ama gözlerindeki o hüzünlü parıltı aynı kalmıştı. İstanbul’un griliği bir anda renklenmiş, vapurun motor sesi bile

Cemil Bey’in hayatı dışarıdan bakıldığında kusursuz bir mimari eseri andırıyordu: sağlam temeller, estetik bir cephe, her detayı özenle düşünülmüş. Şehrin en saygın mühendislik firmalarından birinin kurucusu ve baş mimarıydı. Uzun yıllar süren azmi, zekası ve titiz çalışmaları sayesinde, İstanbul’un siluetine damga vuran birçok projenin altında imzası vardı. Eşi Elif, zarif ve anlayışlı bir kadındı; iki

Elif, Fikirtepe’deki dar sokağın sonunda durup, şehrin parlayan siluetine baktı. Geceye karışan gökdelenlerin soğuk ışıkları, yaşadığı yoksul mahallenin üzerine bir gölge gibi düşüyordu. Onlar yukarıda yükselirken, Elif’in dünyası her geçen gün daha da dibe batıyordu sanki. Hukuk fakültesini burslu kazanmış olmasının gururu, akşamları çalıştığı restoranın mutfağından yayılan yağ kokusuyla karışıp genzine dolan umutsuzluğu bastıramıyordu çoğu

Her sabah, Esenler’deki dar sokaklardan boğazın serin rüzgarına doğru süren otobüs yolculuğu, Elif için yalnızca iki nokta arasını değil, iki ayrı dünyayı birbirine bağlıyordu. Yirmili yaşlarının başındaki Elif, Edebiyat Fakültesi’ni birincilikle bitirmiş, umutları ve hayalleri cebinde, cebi ise genellikle boş bir genç kadındı. Babası Cemil Amca, emekli bir fabrika işçisiydi, annesi Ayşe Teyze ise bütün

Yıllar sonra bile o anı hatırladığında, Ayhan’ın midesine buz gibi bir yumruk inerdi. Başarı dolu hayatının, lüks ofisinin, göz alıcı karısı Elif ve akıllı oğlu Emre ile kurduğu kusursuz dünyanın altında, paslı bir çivi gibi duran o an. Kimselere anlatmadığı, kendiyle bile yüzleşmeye korktuğu bir an. Ama bu sabah, o çivi sanki daha derin bir

Elif’in hayatı, pürüzsüz bir cilaya sahip, pahalı bir mobilya parçası gibiydi; göz alıcıydı, sağlamdı, herkesin hayranlığını kazanıyordu ama dokunduğunda soğuktu ve içinde derin bir boşluk yankılanıyordu. Her sabah aynı saatte uyanır, yatağın sol tarafından kalkıp eşofmanlarını giyer, mutfağa geçerdi. Murat’ın kahvesini tam istediği gibi, ne çok sıcak ne de ılık, köpüklü ve tek şekerli hazırlar,

Elif, her sabah olduğu gibi, mutfağın pırıl pırıl tezgahında kahvaltı hazırlarken, dışarıdan vuran güneş ışıklarının tül perdelerden süzülüp yer yer toz parçacıklarını aydınlatmasını izliyordu. Tost makinesinden gelen cızırtı, çaydanlığın fokurtusu ve en önemlisi, yan odadan gelen yedi yaşındaki oğlu Can’ın uykulu mırıldanmaları, ona bu kusursuz görünen hayatın bir kanıtı gibiydi. Yüksek mimar olarak başarılı bir

Demir’in telefonu çaldığında, henüz İstanbul’un yoğun trafiği başlamamıştı, şehir hafif bir gri tülün altından uyanıyordu. Ekranda “Bilinmeyen Numara” yazısını görünce kaşlarını çattı. Bu saatte arayan iş arkadaşı olamazdı, kişisel bir meselesi de yoktu kolay kolay. Genellikle asistanı Sibel, tüm kişisel olmayan iletişimini düzenlerdi. “Buyurun?” dedi otoriter sesiyle, uykusuzluğun hafif hırıltısını gizleyerek. Karşı taraftan gelen ses,

Gözlerini kapa, bir an için her şeyi unut ve yeniden nefes al, Elif, fısıldıyordu iç sesi, ama neye yarar ki, Demir’in adını gördüğü o an, unutmaya çalıştığı her şey bir tsunamiden daha yıkıcı bir kuvvetle geri dönmüştü. Telefonun ekranında parlayan “Demir” ismi, yedi yıllık sessizliği delip geçen bir şimşek gibiydi. Elif’in elindeki eski, işlemeli fincan