Hikayeler

İstanbul’un boğaz manzaralı, cam duvarlarla çevrili ofisinde, Selim Bey her zamanki gibi düşünceliydi. Önünde uzanan şehrin ışıltısı, ardında bıraktığı gölgenin karanlığını bastıramıyordu. Elli iki yaşındaydı, iş dünyasında bir dev sayılıyordu. İnşaat sektöründe kurduğu imparatorluk, küçük bir Anadolu kasabasından çıkıp gelen Selim için baş döndürücü bir başarı hikayesiydi. Ama o hikayenin sayfaları arasında, kimselere anlatmadığı, her

Elif’in parmakları titreyerek ekranı kaydırdı. Gözlerini kısarak, o profil fotoğrafındaki gence baktı. Yirmili yaşlarının sonlarında, yakışıklı, kararlı bir ifade. Ama Elif’i asıl çarpan, o gözlerdeki tanıdık ışıltıydı; kendi gençliğinden, ayna karşısında defalarca gördüğü, unutmaya çalıştığı o bakış. Profil adı: Mert Arslan. Mesaj kutusunda okumadığı bir bildirim duruyordu: “Merhaba, rahatsız ettiğim için özür dilerim. Sizinle konuşmak

Can, taşradaki eski evin daracık, güneş görmeyen koridorunda durmuş, tozla kaplı aynadaki kendi siluetine bakıyordu. Yılların yorgunluğunu taşıyan bu ayna, sanki sadece yansıttığı yüzü değil, ruhunu da sömürüyordu. Çocukluğundan beri bu evde, annesi Fatma Ana ve ablası Ayşe ile paylaştığı her an, her neşe, her hüzün, sanki bu aynanın çatlaklarında gizliydi. Ama bu kez, aynanın

Zeynep’in hayatı, duvarları özenle örülmüş, pencereleri daima belirli bir açıdan güneşi alan bir ev gibiydi. Dışarıdan bakıldığında kusursuz, hatta imrenilesi; ama içeride, her eşyanın yeri belli, her günün akışı önceden yazılmış, beklenmedik rüzgarların uğramadığı, sessiz bir dinginlik hüküm sürüyordu. Kırkına merdiven dayamış, ilkokul öğretmenliği gibi kutsal bir mesleği icra eden Zeynep için bu rutin, hem

Ayşe, annesi Zeynep’in vefatından sonra geride kalan evi toplamaya çalışıyordu. Her bir eşya, duvarlara sinmiş her anı, onun için geçmişe açılan bir kapıydı. Dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir hayat sürmüştü Ayşe. Kırk iki yaşındaydı, biricik kızı Elif on altısına basmış, kocası Murat ise her zaman yanında sağlam bir kaya gibi durmuştu. Ama annesinin eşyalarını tasnif

O kâğıt parçasını elime aldığımda, yirmi yıllık kardeşlik bağımızın mürekkebiyle değil, ihanetin pasıyla yazıldığını anladım. Üzerindeki soğuk mühür, bankanın amblemi ve o korkunç ibare: “İcra Takibi Başlatılmıştır.” Nefesim kesildi, kalp atışlarım kulaklarımda uğuldadı. Bu bir rüya olmalıydı, bir yanlışlık. Ama avucumdaki kâğıdın gerçekliği, midemde donmuş bir yumruk gibi oturuyordu. “Kerem, ne oldu?” Elif’in sesi uzaktan,

Deniz’den gelen o kısacık telefon, Elif’in yıllardır üzerine titizlikle inşa ettiği duvarları bir anda tuzla buz etmişti. “Babam iyi değil, anne. Lütfen gel.” Titrek bir fısıltıydı, ama Elif’in kulağında bir çığlık gibi yankılanmıştı. Yirmi yıl… Tam yirmi yıl sonra, Elif o sese, kendi kanından canından bir parçaya böylesine muhtaç olacağını hiç düşünmemişti. Bavulunu hazırlarken elleri

Elif’in elleri, fırından yeni çıkmış sıcacık simit hamuruna uzanırken, yüzünde içten bir gülümseme belirirdi. Burası, her sabah günün ilk ışıklarıyla birlikte uyanan, kahve kokusuyla sarılı, “Sıcak Mola” adlı küçük kafeydi. Burası sadece bir iş yeri değil, Elif ile kocası Kerem’in ortak hayallerinin, uykusuz gecelerinin ve sarsılmaz inançlarının birleşimiydi. Elif, mutfağın yaratıcı ruhu, tariflerin sihirbazıydı. Kerem

Elif’in hayatı, boğazına kadar uzanan bir nehir gibiydi; sakin görünse de derinlerinde sürekli bir akıntı, bitmek bilmeyen bir çaba vardı. Her sabah, soğuk metronun metal kokusuyla güne başlar, ayakları onu Taksim’deki eski, yüksek katlı bir binanın üçüncü katına taşırdı. Bir muhasebe bürosunda altı yıldır aynı masada, aynı defterlerle boğuşuyordu. Otuz sekiz yaşındaydı ve hayatının en

Elif, “Nar Ağacı”nın o sıcak, ahşap barında oturmuş, loş ışığın altında parlayan bakır cezvelere ve duvardaki eski İstanbul fotoğraflarına bakarken, içinden tarifsiz bir huzur geçiyordu. Burası, onun kanıyla, teriyle ve tüm hayalleriyle yoğurduğu, hayatının meyvesiydi. Geniş camlardan süzülen akşamüstü güneşi, masaları hafifçe aydınlatıyor, içeriyi dolduran kahve kokusu ve kısık sesli caz müziği, Elif’in ruhunu okşuyordu.