Hikayeler

Elif, ipek tüllerin ve dantellerin arasında, hayatının en özel parçasını inceliyordu. Beyaz gelinliği, çocukluğundan beri kurduğu tüm hayallerin ete kemiğe bürünmüş haliydi. Her bir dikişinde, annesi Ayşe’nin sabrını, babası Metin’in gururunu ve nişanlısı Arda’nın ona duyduğu koşulsuz sevgiyi görüyordu. Düğünlerine sadece iki hafta kalmıştı. Her şey kusursuzdu, olması gerektiği gibiydi. Mükemmel bir aileye, sevgi dolu

Mimar Ahmet Eren, eli titremesine engel olmaya çalışarak salondaki kalabalığa baktı. Bu gece, hayatının doruk noktasıydı. Yıllardır süren emeklerinin, uykusuz gecelerinin, her bir çizdiği projenin taçlandığı an. Şehrin en prestijli mimarlık ödülünü alacaktı. Sahneye doğru ilerlerken, eşi Zeynep’in gurur dolu bakışlarını, kızı Elif’in gözlerindeki hayranlığı yakaladı. Onlar, bu başarının en büyük parçasıydı. Onlar için kurduğu

Elif, podyumun ışıkları altında parıldayan metal ve camın uyumuna bakarken, yüzünde profesyonel bir gülümseme taşıyordu. Tasarladığı gökdelen rezidansının örnek dairesinin açılış kokteyliydi. Etrafı tebrikler, alkışlar ve flaşlarla çevriliydi. Herkes onun genç yaşına rağmen elde ettiği bu başarıyı konuşuyordu: Birincilik ödülü almış, sektörde adından söz ettiren en genç mimar-iç mimar unvanını kazanmıştı. Ama Elif’in içinde, tüm

Elif’in hayatı, 12 Mayıs gününe takılı kalmış bir sarkaç gibiydi. Her yıl o gün geldiğinde, İstanbul’un kalabalık sokakları, boğazın pırıltısı, hatta yanında uyuyan kocası Can’ın sıcaklığı bile ruhundaki o donmuş boşluğu ısıtmaya yetmezdi. 12 Mayıs, yirmi üç yıl önce, dünyasına bir anlığına giren ve sonra aniden, acımasızca koparılan kızı Rüya’nın doğum ve ölüm günüydü. Ona

Herkes, Elif’in hayatını bir mimarın kusursuz çizimi gibi görüyordu; oysa içeride, çürümeye yüz tutmuş bir temel gizliydi. Pırıltılı ofisinde, İstanbul’un yeni sembollerinden biri olacak gökdelen projesinin maketi karşısında dururken, eli titredi. Yanından geçen genç stajyer Ege, “Her şey yolunda mı Elif Hanım? Oldukça yorgun görünüyorsunuz,” diye sordu. Elif, zoraki bir gülümsemeyle başını salladı. “Sadece biraz

Elif, porselen bir bebek gibiydi; dışı kusursuz, içi çatlaklarla dolu. Her sabah uyandığında, güneşin Kadıköy’deki dairesinin geniş pencerelerinden sızan ışığıyla yeni bir güne değil, özenle inşa ettiği, her tuğlasını kendi elleriyle yerleştirdiği bu hayata uyanıyordu. Eşi Can, başarılı bir mimar, kızı Defne, henüz yedi yaşında, hayat dolu ve gülüşüyle her şeyi unutturan bir melek. Elif’in

Aylin, pazar sabahlarının o boğucu sessizliğini hiç sevmezdi. Genellikle Demir’le birlikte kahvaltı edip günün planlarını konuşurlardı ama son aylarda, o planların yerini Demir’in iş gezileri, acil toplantıları ve hiç bitmeyen telefon görüşmeleri almıştı. Evleri, bir zamanlar sıcak sohbetlerin, kahkahaların yankılandığı bir yuvadan çok, Demir’in arada uğrayıp uyuduğu, Aylin’in ise duvarların sessizliğini dinlediği bir bekleme odasına

Elif’in Berlin’deki dairesinin geniş camlarından süzülen gri kış ışığı, parlak parkeleri aydınlatıyordu. Elindeki mimarlık dergisinin kapağında kendi tasarımı olan bir gökdelenin fotoğrafı vardı. Gurur duyması gerekiyordu, herkes onu bu başarıları için tebrik ediyordu ama Elif’in içinde, derginin cilalı sayfaları kadar soğuk, derin bir boşluk vardı. Boşluğun adı Can’dı. Ve Demir. Yıllar önce, hayallerinin peşinden koşarken

Elif, uyandığında yastığının yanındaki boşluğa baktı. Can’ın sıcaklığı çoktan yatağı terk etmişti. Saat henüz altı buçuktu. Onun gibi bir sabah insanı için bile erkendi. Elif gülümsedi. Can hep böyleydi; enerjisi, bitmek bilmeyen hırsı, her şeye erken başlama arzusu. İşte bu yüzden “Çizgi Mimarlık”ı kurduklarında, iki genç mimarın hayallerine sığmayan ofisleri, hızla şehrin en prestijli projelerine

Elif’in parmağındaki pırlanta, Zeynep’in gözlerini kamaştırırken, içindeki buruk tat, mutluluğun tuzlu bir damlası gibi diline yayılıyordu. En yakın arkadaşının hayatının aşkını bulmuş olması onu sevindirmeliydi, ama Can’a ilk baktığı an, bu tebessümün arkasına gizlenen bambaşka bir fırtınanın sinyallerini almıştı bile. Can, Elif’in onu tanıştırdığı o ilk akşam, sıcak bir gülümsemeyle elini uzattığında, Zeynep’in avucunda kalan