Hikayeler

Elif, Boğaz’ın pırıltılı sularına bakarken, göğsünün derinliklerinde hep o tanıdık düğümü hissederdi. Her şey yolundaydı. Fazlasıyla yolundaydı hatta. Geniş pencerelerinden Marmara Denizi’nin lacivertine karışan gökyüzü, modern mimarinin incelikleriyle donatılmış evinin huzuru, kocasının her sabah kahvaltı masasına bıraktığı notlar, ilkokul çağındaki kızı Mine’nin neşeli kahkahaları… Elif bu hayatı tırnaklarıyla kazıyarak var etmişti. Kadıköy’ün ara sokaklarındaki o

Aslı, Emre’nin yaka cebinden sarkan, parıltılı, küçük, inci detaylı tokayı gördüğünde kalbinde garip bir sızı hissetti. Kendisine ait değildi, bunu biliyordu. Emre, işten dönmüş, yorgun argın koltuğa çökmüştü. Aslı yanına yaklaştı, tokaya uzanırken Emre hafifçe irkildi. “Bu ne?” diye sordu Aslı, sesindeki tınıyı kendisi bile tanıyamamıştı. Emre’nin yüzünde anlık bir panik belirdi, sonra hızla toparladı.

Selim’in kalbi, o gece aldığı ödülle değil, salonun en arkasındaki loş köşede oturan kadının silüetiyle çarpıyordu. Parlak ışıklar, alkışlar, meslektaşlarının tebrikleri bir anda anlamsızlaştı. Sahneden inerken gözleri yine oraya kaydı ama kadın çoktan gitmişti. Tuhaf bir tanıdıklık hissiydi bu; bir anı parçası, bir fısıltı gibi. Oysa Selim, bu hissi otuzlu yaşlarının başında, yükselişinin zirvesindeyken, bütün

Can’ın çalışma masasının kilitli çekmecesindeki o eski, solmuş fotoğraf, Elif’in yıllardır üzerine titrediği hayatının mükemmel tuvaline düşen ilk, koyu lekeydi. Bir cumartesi sabahı, Can golf oynamaya gitmiş, Elif ise evrak düzenlerken yanlışlıkla anahtarı çekmecede unutulmuş kilitli gözü keşfetmişti. Merak, her zaman ketum olan kocasının bu küçük sırrına yenik düştü. İçinde, neredeyse unutulmuş anıları taşıyan tozlu

Deniz kenarındaki o kafede, güneşe karşı kadeh kaldırırken, Emre dostunun gözlerindeki gölgeyi fark edemedi. Bilseydi, o kadehleri hiç kaldırmaz, gelecekteki yıkımın şerefine değil, yitip giden masumiyetin yasını tutardı. Ama o an, sadece zaferin tatlı esintisi vardı havada. Yankı Mimarlık, Emre ve Levent’in kurduğu, küçücük bir ofisten İstanbul’un sayılı firmaları arasına giren şirketleri, hayatlarının en büyük

Zeynep, ofisin cam kapısının önünde durmuş, yağmur sonrası yıkanmış İstanbul’un parıldayan siluetine bakıyordu. Yüzünde, yorgunluğun ardında gizlenmiş, uzun zamandır beklenen bir zaferin gülümsemesi vardı. Az önce telefon gelmişti; “Güneşkent Projesi” ihalesini kazanmışlardı. Yılların emeği, uykusuz geceler, tartışmalar, çizimler, hayaller… Hepsi bu tek kelimeyle, “kazandık”, anlamını bulmuştu. Bu sadece bir ihale değildi; Zeynep’in küçük mimarlık ofisini,

Leyla, elinde şampanya kadehiyle İstanbul silüetine bakarken, gözleri buğulanmıştı. Marmara Denizi’nin parıltısı, şehrin ışıklarıyla dans ediyor, Boğaz Köprüsü’nün asil duruşu geceye ayrı bir ihtişam katıyordu. Karşısında duran Murat’ın gözlerinde de aynı ışıltı vardı; gurur, mutluluk ve belki biraz da kurnazlık… Leyla o an bunu fark edemeyecek kadar sarhoştu zaferin şarabıyla. Az önce imzaladıkları sözleşme, “Anka

Zeynep, İstanbul’un Çukurcuma sokaklarını saran eski ahşap kokusunu severdi. Restorasyon projesi üzerinde çalıştığı metruk bir konakta, tavan arasındaki tozlu pencereden dışarı süzülen akşam güneşine bakarken, geçmişin keskin, buruk kokusu burnuna çalınıyordu. Başarılı bir mimar olarak hayatı dışarıdan bakıldığında kusursuzdu. Lüks dairesi, prestijli projeleri, özenle seçilmiş dostlukları… Ancak içindeki o boşluk, yirmi beş yıldır her gece

Elif, çamaşır suyu kokan o merdivenleri her gün biraz daha yorgun adımlarla çıkardı. Katları çıktıkça genzine dolan temizlik malzemesi kokusu, boğazına oturan bir yumruya dönüşürdü zamanla. Gözleri, her bir basamağın yıpranmış mermer yüzeyine takılırdı. Bu merdivenler, onun hayatının ta kendisiydi; her basamak bir yük, her kat bir direniş. Yirmi sekiz yaşındaydı Elif, ama omuzlarında taşıdığı

Elif Gündüz, açılış konuşmasını yapmak üzere podyuma doğru ilerlerken, üzerinde taşıdığı zümrüt yeşili elbisenin etekleri her adımıyla hafifçe dalgalanıyordu. Alkış tufanı kulaklarını sağır ederken, gülümseyen dudaklarının ardında, yıllardır kimseye göstermediği bir boşluk taşıyordu. Gündüz Sanat Galerisi’nin en prestijli sergilerinden biriydi bu akşam, genç ve yetenekli bir ressamın ilk kişisel sergisi. Elif, sanat dünyasının zirvesindeydi, başarılı,