Hikayeler

Yıllar, Elif’in mimarlık kariyerini pürüzsüz bir mermer gibi parlatmıştı; oysa içindeki çatlak, ilk depremde ortaya çıkmayı bekleyen bir fay hattı gibi derindi. Şimdi, İstanbul’un kalbinde yükselen bu devasa kentsel dönüşüm projesinin başında dururken, kazandığı tüm itibar, elde ettiği tüm başarılar, görünmez bir el tarafından çırılçıplak soyuluyor, geçmişin buz gibi rüzgarı tüm benliğini üşütüyordu. Otuz dokuz

Telefon çaldığında, ekranda beliren ismin kalbine bir hançer gibi saplanacağını Elif henüz bilmiyordu. Demir. Eski eşi. Yıllardır hayatından çıkardığı, özenle kurduğu mesafeyi her an yıkabilecek tek adam. Elif, titreyen eliyle telefonu kulağına götürdü. “Demir?” sesi kendi kulaklarına bile yabancı gelmişti. “Elif, Ayaz iyi değil.” Demir’in tok, her zamanki gibi kontrolcü sesi bu sefer çatlamıştı. Kelimeler,

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan İstanbul’u penceresinden seyrederken, kahvesinin buharı yorgun yüzünü ısıtıyordu. Eylül rüzgarı hafifçe esiyor, ağaçlardaki sararmış yaprakları dans ettiriyordu. On iki yaşındaki oğlu Can’ın okul hazırlıkları için her sabah kurduğu rutin, hayatının değişmez ve en değerli parçasıydı. Elif, Can’ın hayatına girmesiyle birlikte dağılan her şeyi toparlamış, küllerinden yeniden doğmuştu. Ama bazen, özellikle

O e-postayı gördüğünde kalbi, yıllar sonra ilk kez, eski bir melodinin ritmiyle atmaya başladı. Yirmi yıl önce kilitlediği, paslı bir sandığı zorla açmaya çalışan anahtarın uğultusu gibiydi bu his. “Mert ve Aylin’in Düğünü – 23 Eylül” yazıyordu konu satırında, altında da tanıdık bir isim: Banu. Elif, parmaklarının ucundaki soğukluğu hissetti. Mert ve Aylin’in düğünü, İstanbul’daki

Elif, kapının kolunu tuttuğunda parmak uçları buz kesti. Buraya gelmek, eski bir mezarı kazmak gibiydi. Gözlerini kaçırmak istese de, cam kapıdan içerideki hareketli koridora istemeden takılı kaldı bakışları. Defne’nin küçücük elleri, annesinin pantolon paçasını sımsıkı tutuyordu. Sekiz yaşındaki Defne, koca dünyada annesine tutunmaktan başka bir yol bilmeyen, narin ama bir o kadar da güçlü bir

Ayşe, Nişantaşı’ndaki o lüks dairenin kapı zilini her çaldığında, sol kolundaki pazar poşetinin içinde taze kokan domatesler bile anlamsız bir lüks gibi geliyordu. Bu, onun İstanbul’uydu: Bir yanda Gaziosmanpaşa’nın dar sokaklarında çürüyen umutlar, diğer yanda şehrin göbeğinde yükselen cam kulelerde parlayan, ulaşılmaz hayaller. Bu daire, ikincisinin somut bir kanıtıydı. Can’ın dairesiydi. Bir saatlik özel ders

Yirmi iki yıl. Yirmi iki yıl boyunca her sabah aynı nefes kesen boşlukla uyandı Ayşe, yatağın bir yanı hep soğuk kaldı. Kocası Murat’ın yanındaki yer, bazen ona yabancı bir diyardan seslenir gibi gelirdi. Parmakları, terzi atölyesindeki dikiş makinesinin pedallarına alışmış ritminde gidip gelirken, zihni hep aynı soruya takılırdı: “Acaba nerede? Nasıl?” Elif’in küçücük, kırmızı rugan

Doktorun dudaklarından dökülen her kelime, soğuk bir neşter gibi kesiyordu içimi. “Eşiniz Can Bey… maalesef kurtaramadık.” Dünya ayaklarımın altından kayıp giderken, Can’ın o sabahki gülen yüzü, bana son kez sarılışı canlandı gözümde. Birkaç saniye önce her şeyin paramparça olduğu bu koridorda, onunla birlikte son nefesimi vermeliydim sanki. Gözlerim buğulu, dizlerim titreyerek duvara tutunmaya çalışırken, aynı

Elif, eliyle tül perdenin kenarını sıyırdı, şehrin ışıklarının Boğaz’a vuran ışıltısına baktı. Yanı başında uyuyan Can’ın düzenli nefes alışverişi, hayatının kusursuz senfonisiydi. Onu uyandırmadan dikkatlice yataktan çıktı, mutfağa yöneldi. Parmak uçlarında hareket ederken bile, içindeki o tanıdık, usulca kemiren gerilim kendini belli ediyordu. Dört yıl önce Can’la evlendiğinden beri hayatı bir peri masalına dönmüştü: Zenginlik,

Yirmi iki yıl. Yirmi iki yıl, kalbindeki o ince sızı hiç dinmemiş, her nefeste adını fısıldamıştı. Elif, mutfak penceresinden bahçedeki leylak ağacına bakarken, mor çiçeklerin o keskin, tanıdık kokusu genzini yakıyordu. Sanki her bahar, o çiçeklerle birlikte geçmişin hayaleti de yeniden canlanıyor, ciğerlerine dolan havayla birlikte ruhuna işliyordu. Kızı Defne’nin kahkahaları salondan yükseldiğinde, Elif’in yüzünde