Hikayeler

Elif’in kusursuz görünen hayatı, aynanın çatlamasına benzerdi; her an dağılacak gibi duran, incecik bir sırla tutunan cam kırıkları. Eylül Mimarlık’ın başarılı ortağı, prestijli projelerin mimarıydı. Evinde, mimari dergilerden fırlamış gibi duran, boğaz manzaralı modern dairesinde, kocası Demir’in sevgi dolu bakışları ve on yaşındaki kızı Defne’nin şen kahkahaları eşlik ederdi her sabahına. Dışarıdan bakıldığında, her şeyi

Elif, nişan yüzüğünün soğukluğunu parmağında hissederken, karşısındaki aynadan yansıyan mutlu kadının kendisi olup olmadığını sorguluyordu. Neşeli kalabalık, annesinin ısrarlı gülümsemeleri ve Murat’ın kendinden emin bakışları arasında, bir gelinlik giymiş bir kadının sırtında, bir ömür boyu taşıyacağı kefenin ağırlığını hisseder gibiydi. Yarın bu yüzük resmileşecekti, Murat’la hayatları birleşecekti. Herkesin beklediği, annesinin hayal ettiği, kendisinin ise sadece

Elif, mutfak penceresinden yağmurun dövdüğü gri İstanbul silüetini izlerken, elindeki fincanın sıcaklığı parmaklarına değil, ruhuna işliyordu sanki. Kırkına merdiven dayamış bedeninde yorgunluk, ruhunda ise kabullenilmiş bir hüzün vardı. Bugün Ayşe gelecekti. Küçük kız kardeşi. Hayatının en parlak eseri, en büyük gururu. Kapı zili çaldığında Elif, dudaklarında sıcak bir gülümsemeyle kapıya yürüdü. Karşısında duran genç kadın,

Bir sanat galerisinin loş koridorunda, hayat denen o koca oyunun en acımasız senaristi, Can’a ansızın eski bir sahneyi izletiverdi. Elif. Yıllar, sanki onun üzerinden hiç geçmemiş, sadece saçlarına biraz daha olgun bir ışıltı, duruşuna ise daha güçlü bir zarafet katmıştı. Sanki zamanda donup kalmış, sonra daha da güzelleşerek yeniden hayat bulmuştu. Can’ın avuç içleri terledi,

Elif, o kahve fincanını her tuttuğunda parmak uçlarında dolaşan sızıyla yaşadı yirmi iki yıl. Ne sıcak kahve ne de avucunun içini yakan cam, evladının yokluğunu dindirebilmişti. Her yudum, yutkunması gereken bir keder parçasıydı. O sabah, dükkanın vitrinini silerken, yansımasındaki kadına baktı. Gözlerinin kenarındaki ince çizgiler, acının haritasıydı. Yirmi iki yıl önce, küçücük Kerem’inin avuçlarına sığan

Emre, gece geç saatlere kadar mimarlık ofisinde, devasa bir maketin başında eğilmiş çalışıyordu. Elleri, küçük ağaçları, minyatür bankları ve minik insan figürlerini titizlikle yerleştirirken, zihni gündüz yaşanan toplantının uğultusuyla doluydu. “Asma Koru” projesi… Şehrin merkezine nefes aldıracak, yeşili ve insanı odağına alan, tam da Emre’nin idealist ruhuna uyan bir tasarımdı. İstanbul Üniversitesi’nden mezun olduğundan beri,

Elif, toprağın acı kokusuyla karışmış nergislerin keskin rayihasını ciğerlerine çekerken, babası Metin’in adı yeni kazınmış mermer taşın soğukluğuna dokundu. Henüz yirmi sekiz yaşındaydı ve hayatının en sağlam direği yıkılmıştı. Babası, ressam Metin Alaca, bir sabah kalp krizi geçirmiş ve ardında boş bir stüdyo, yarım kalmış bir tuval ve Elif’in yüreğinde kapanmaz bir boşluk bırakmıştı. Cenazeden

Elif’in hayatı, her sabah aynı saatte kalkan bir vapur gibiydi; rutin, beklentisiz, bazen sisli bir hüzünle dolu. Kırk sekiz yaşındaydı, bir muhasebe firmasında evrak düzenlemekle geçen monoton günlerin ve tek başına yenen akşam yemeklerinin üzerine çökmüş, görünmez bir ağırlık taşıyordu. Parmakları, bir zamanlar piyano tuşlarında veya şarkı notalarında dans eden o zarif dokunuşunu çoktan kaybetmiş,

Elif, hayatının her köşesini özenle dizayn ettiği gibi, acılarını da belirli raflara kaldırmayı öğrenmişti. Beş yıl önce, Mert’ten boşandığında, sanki kalbinden değil, bir organını ameliyatla aldırmış gibi hissetmişti. İyileşmesi zaman almış, kan kaybı durmuş, yara izi kalmıştı ama artık en azından ağrımıyor sanıyordu. İstanbul’un kalabalık sokaklarında, gri bir ekim öğleden sonrasıydı. Elindeki kahvenin buharı gözlüğünü

Ayşe, mutfak penceresinden sızan öğle güneşinin, toz zerreciklerini havada nasıl bir dansa kaldırdığını izlerken, kalbinin sıkıştığını hissetti. Bu, uzun zamandır tanıdık bir histi; göğsünün kafesine sığmayan, açıklanamayan bir ağırlık. Son birkaç aydır, annesi Zeynep Hanım’ın Alzheimer’ı ilerledikçe bu his daha da keskinleşmişti. Sanki annesinin hafızası, yılların birikintisini toprağın altından yüzeye çıkaran bir deprem gibi, Ayşe’nin