Hikayeler

Fatih’teki o iki odalı, güneş görmez apartman dairesinde, Ayşe’nin ömrü baharları saymakla geçmişti sanki; her bahar bir öncekine eklenmiş, ama hiçbiri yeşertememişti kendi hayallerini. Oysa şimdi karşısında oturan, ellerini dizlerine kavuşturmuş, pahalı takım elbisesi içinde bile çocuksu bir gurur taşıyan Emre, kendisi için birikmiş tüm baharların müjdesini veriyordu adeta. Emre, ülkenin en başarılı kalp cerrahlarından

Emre’nin elleri, yirmi beş yıl önce rahmetli ninesinin mutfağındaki kiremit fırının sıcaklığını hiç unutmamıştı; şimdi ise kendi köşe başında, paslanmaz çelikle çevrili bu modern dünyada aynı ateşi yakmaya çalışıyordu. Kadıköy’ün arka sokaklarından birinde, terk edilmiş bir kuru temizlemeciyi kendi elleriyle, gecelerce uykusuz kalarak dönüştürdüğü “Köşe Başı Mutfak” adlı lokantasının ilk açılış gününe dakikalar kala, kalbi

Elif’in parmakları, eskiz defterinin pürüzsüz sayfasında dans ediyor, kurşun kalemin ucu ince, kararlı çizgilerle Kadıköy’ün ara sokaklarından birinde gördüğü yaşlı bir simitçinin hüzünlü yüzünü çiziyordu. Odasının penceresinden sızan gri İstanbul ışığı, her detayı aydınlatırken, kapının aniden açılmasıyla irkildi. Annesi Ayşe, içeri girdiğinde, her zamanki gibi, sanki Elif’in nefes alma biçimi bile onaylanmayan bir şeymiş gibi,

Ayşe’nin hayatı, çoğu insana göre kusursuz bir dengeye sahipti. Sabahları, henüz uyanmayan şehrin dinginliğiyle birlikte, mutfağından yayılan taze kahve kokusu, Metin’i ve üniversite son sınıf öğrencisi kızı Elif’i uyandırırdı. Gündüzleri, yıllardır severek yaptığı resim kursu öğretmenliği, yaratıcı ruhunu beslerdi. Akşamları, ailece yenilen yemekler, paylaşılan günün hikayeleri… Her şey olması gerektiği gibiydi, yıllar önce yaşanan o

Ayşe, yemek masasındaki gümüş çatal-bıçak takımının soğuk parıltısına takılmıştı gözünü. On yıl önce Serkan’la evlendiğinde, bu takımlar hayata dair en büyük lüksleri temsil ediyordu. Şimdi ise, zengin sofralarının, steril beyaz duvarların ve özenle seçilmiş sanat eserlerinin arasında, boğucu bir mükemmellikten ibaretti her şey. Serkan, karşısında, günün haberlerini anlatıyordu; iş dünyasındaki son gelişmeler, yeni bir ortaklık,

Her sabah uyandığında ilk aklına gelen, yirmi yıl önce bıraktığı o minicik ayak izlerinin nereye gittiğiydi. Elif, İstanbul’un kalabalık sabah trafiğinde arabasını kullanırken, radyodan yükselen neşeli pop müziğe inat, zihninin derinliklerindeki o acımasız sessizliğe hapsolmuştu. Yüzündeki hafif makyaj ve özenle seçilmiş kıyafetleri, onun başarılı bir grafik tasarımcı olduğunu haykırıyor, ancak gözlerindeki o eskimiş keder, en

Elif, mimarlık ofisinin cam bölmelerle ayrılmış ferah odasında, şehrin gürültüsünü filtreleyen ses yalıtımına rağmen kalbinin atışlarını duyuyordu. Dosyanın sayfalarında gezdirdiği gözleri, kelimeleri takip etmiyor, zihni buz gibi bir şokun pençesinde debeleniyordu. Onu yıllar sonra, üstelik tam da karşısında, bu proje toplantısında göreceğini aklının ucundan bile geçirmemişti. Can. Yılların acımasız akışına rağmen yüz çizgileri, bakışlarındaki o

Mürdüm rengi kadife perdelerin ardına süzülen akşam güneşinin son ışıkları, Elif’in ruhundaki puslu boşluğa dolmak yerine, onu daha da belirginleştiriyordu. Yine o büyük davetlerden birindeydi, yine şık bir elbise içinde, elinde buz gibi bir kadeh şarap, etrafında anlamsızca akıp giden fısıltıları dinliyordu. Başarılı bir mimardı, adı duyulmuş projelerin altından kalkmış, saygı gören bir kadın. Ama

Aylin, gecenin bir yarısı, odasının loş ışığında kalemini beyaz kağıt üzerinde usulca gezdiriyordu. Eskiz defterinin sayfaları, yıllar öncesinden kalma bir hayalin tozlu izlerini taşıyordu. Sivri çatılar, geniş pencereler, modern çizgiler… Hayalindeki o mimari şaheserler, parmak uçlarından süzülüp kâğıda döküldükçe, kuru temizlemecide geçen günün tüm yorgunluğu buharlaşıyor, yerine bir anlık hürriyet hissi çöküyordu. Yıpranmış defterin hemen

Elif’in hayatı dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir tabloydu; Boğaz’a nazır şık bir ev, başarılı bir iş adamı olan eşi Cihan, hafta sonu davetleri, yurt dışı tatilleri… Her şey tıkırında, her şey olması gerektiği gibiydi. Ama Elif, her yeni güne uyanırken ruhunda büyüyen o tarifsiz boşluğun, o derinden gelen sessizliğin farkındaydı. Cihan’ı seviyordu, buna emindi. Ama