Hikayeler

Selim Eren, ellilerinin başında, şehrin en görkemli gökdelenlerinden birindeki camlı ofisinin koltuğuna gömülmüştü. Altın rengi güneş, İstanbul’un siluetini kucaklıyor, Boğaz’ın pırıltısı, lüks dekorasyonla çevrili odasına yansıyordu. Masasında duran antika saat, tik taklarıyla zamanın acımasız akışını fısıldıyor gibiydi. Dışarıdan bakıldığında, Selim Eren’in hayatı kusursuzdu. Eren Holding’in kurucusu ve CEO’su olarak iş dünyasının zirvesindeydi. Eşi Ayşe, zarif

Elif’in hayatında her şey olması gerektiği gibiydi, bir tek kalbindeki o tarif edilemez boşluk dışında. Sahip olduğu her şeyi tutkuyla inşa ettiği mimarlık kariyeriyle kazanmış, İstanbul’un kalabalık ritmine uyum sağlamış, kendi ayakları üzerinde dimdik duran genç bir kadındı. Lüks sayılabilecek bir dairede oturuyor, sosyal çevresi genişti. Ama bazen, en sakin akşamlarında, penceresinden Boğaz’ın ışıklarına bakarken,

Onun için hayat, özenle döşenmiş bir sergi salonuydu; her köşesi titizlikle düşünülmüş, her detayı kusursuz bir uyum içinde. Emre, kırklarının ortasında, İstanbul’un en gözde mimarlık firmalarından birinin kurucu ortağıydı. Eşi Zeynep, sıcak gülüşlü bir ilkokul öğretmeni, kızları Ela ise sekiz yaşında, hayatlarına neşe katan bir kelebekti. Boğaz’a nazır lüks daireleri, bahçeli yazlıkları, kariyer basamaklarını hızla

Demir’in kalbi, o yaz akşamı boğazdan esen serin rüzgarla değil, karşısında oturan genç kadının gözlerindeki pırıltıyla ürpermişti. Can, tek oğlu, yıllar sonra ilk kez hayatına bir aşk getirmişti ve bu aşk, Elif’ti. Elif, adının aksine narin değil, toprağa sıkıca tutunmuş bir zeytin ağacı gibiydi; kökleri derin, dalları rüzgara karşı dimdik. Mimar olan Demir, kendisini bildi

Duvarların gölgesinde saklanan sırların ağırlığı, Emre’nin omuzlarına geçmişin ağır yükü gibi çökmüştü. Yıllar sonra, mimarlık ofisi tabelasından çok uzak, küçük bir şantiyenin tozlu katlarında, elinde kazma kürek, tuğla taşırken buldu kendini. Betonun soğuk, acımasız gerçekliği, eskiden düşlediği gökdelenlerin camından yansıyan parlak imajdan çok uzaktı. Emre, bir zamanlar parlak bir kariyere sahip, adı anıldığında sektörde heyecan

Telefon çaldığında Elif, mutfakta özenle dizdiği porselen tabakları bırakıp ekrana baktı. Tanımadığı bir numara. Genellikle açmazdı ama içindeki tarifsiz bir dürtü onu parmağını kaydırmaya itti. “Alo?” dedi, sesi kendi kulağına bile tedirgin geliyordu. Hattın diğer ucundan gelen çatallı, yaşlı ses, beyninin en ücra köşelerine kilitlediği bir anıyı, paslı anahtarla açılan bir sandık gibi dağıttı. “Elif…

Can’ın elleri, yılların bilgeliğiyle sertleşmiş ceviz ağacının yüzeyinde dans ederken, atölyenin loş ışığında toz zerrecikleri havada asılı kalıyordu. O an, dışarıdaki İstanbul’un kaosu, trafikteki kornalar, insan seli, dökülen binaların gürültüsü birer hiçti. Sadece o ve bitmek üzere olan rahle vardı. Üzerindeki oyma motifler, asırlar öncesinden kalma bir duanın fısıltısını taşıyordu sanki. Can, her kıvrımıyla tek

Elif, cumartesi öğleden sonra Kaan’ın çalışma odasındaki dağınıklığı toplarken, eski ahşap çekmecenin en dibinde, buruşuk bir kâğıt yığınının altında minik, eski model bir cep telefonu bulduğunda, kalbi aniden durmuş gibi hissetti. Avucunun içinde hafifçe titreyen bu tuhaf cisim, modern hayatlarının cilalı yüzeyine ait değildi. Kaan’ın her zaman en son model teknolojiye meraklı, dijital dünyayla iç

Elif, yılların acısını demlenmiş bir çay gibi içinde taşıyan, gözlerinde hüzünlü bir parıltıyla parlayan kadındı. Moda’daki küçük, eski kitapçı dükkanı, onun sığınağı, anılarının sessiz tanığıydı. Gecenin karanlığına karışan yağmur damlalarının cama vuruşu, ruhunun derinliklerindeki fısıltıları uyandırırken, elindeki davetiyeye takıldı bakışları. On yıl. Dile kolay, bir ömür gibi uzun gelen on yıl. “Demir Aslan ve ailesinin

İstanbul’un gri semtlerinden birinde, küçük bir atölyenin dikiş makinesi sesiyle yankılanan havasında, Elif’in elleri ustaca kumaşları birleştiriyordu. Parmaklarının ucunda, yılların verdiği pratikle neredeyse kendi iradeleriyle hareket eden bir beceri vardı. Ancak zihni, diktiği kumaşın desenlerinden çok uzaktaydı. Bugün Aras’ın günüydü. Küçük kardeşi, yurt dışında doktora eğitimini başarıyla tamamlamış, memlekete dönmüştü ve bir üniversitede kadrolu öğretim