Hikayeler

O küçük, paslı anahtar, Elif’in yıllardır inşa ettiğini sandığı huzurlu yuvayı yerle bir etmeye yetti. İlkbahar temizliği için tavan arasına çıkmış, köşe bucak her yeri havalandırıp düzenlerken, eski bir sandığın arkasına sıkışmış, ahşap işlemeli, kilitli bir kutu bulmuştu. Yıllardır orada durduğunu hiç fark etmemişti. Murat’a ait olmalıydı. Evlendiklerinden beri tüm eşyalarını ortak bellemişlerdi, hiç böyle

Ayşe, mutfak penceresinden sokağı seyrederken, elindeki demli çaydan yükselen buharın yüzünü ısıtmasına izin verdi. İstanbul’un kasvetli Nisan sabahı, penceresinin camını ince bir yağmur perdesiyle kaplamıştı. Yedi yaşındaki kızı Elif’in odasından gelen çizgi film sesleri, Ayşe’nin içinde yankılanan sessizliği ara sıra deliyordu. Parmakları, demliğin sıcak porseleninde oyalanırken, zihni yıllar öncesine, gençliğin rüzgârıyla savrulduğu, aşkın doruklarında salındığı

Boğaz’ın serin rüzgarı teras kattaki lüks ofisin geniş camlarına usulca vururken, Emir elindeki mimari maketle gururla gülümsedi. Karşısında oturan yatırımcılar, İstanbul’un siluetine değer katacak bu iddialı projeyi dikkatle inceliyorlardı. Emir Okyay Mimarlık’ın son üç yıldaki yükselişi baş döndürücüydü. Yirmi yıl önce bu şehrin kuytu bir gecekondu mahallesinde, tenekeden damı akan bir evde hayata tutunmaya çalışan

Başarı, Selim Arıkan’ın dilinde her zaman keskin bir tadı olan bir kelime olmuştu; şimdi ise o tadın metalik bir burukluğa dönüştüğünü hissediyordu. Boğaz Köprüsü’nün ışıkları, geniş camlı rezidans dairesinin penceresinden içeri süzülüyor, yemek masasının üzerindeki kristal kâselerde binbir renge bürünüyordu. Karısı Ayşe, piyanist parmaklarıyla zarifçe çatalını tutuyor, Elif ise on iki yaşının tüm merakıyla babasına

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir çiğdem gibiydi; narin, mütevazı ve çoğu zaman kimsenin fark etmediği bir güzellikte. Otuz sekiz yaşındaydı, ne evlenmiş ne de şehirden ayrılmıştı. Kasabanın eski taş sokaklarından birinde, annesinden kalma küçük, şirin bir kitapçı-kafe işletiyordu. Raflar eski kitap kokusuyla, havadaki kahve kokusuyla, Ayşe’nin zaman zaman çiziktirdiği karakalem eskizlerinin de yayıldığı bir

Elif, nişanlısı Demir’le oturduğu kafenin penceresinden dışarıyı seyrederken gülümsedi. Masanın üzerinde duran açılmış düğün davetiyeleri, hayatının bu en mutlu döneminin elle tutulur bir kanıtıydı. Her şey olması gerektiği gibiydi; sevdiği bir mesleği (grafik tasarımcıydı), Demir gibi anlayışlı, yakışıklı bir nişanlısı, onu seven ve destekleyen harika bir ailesi vardı. Çocukluğundan beri biriktirdiği hayaller, teker teker gerçek

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin en sessiz köşelerinden birinde, her günkü gibi yorganının ağırlığını üzerinden atıp pencereye yürüdü. Perdeleri araladığında, yeni doğan güneşin cılız ışıkları, küçük salonlarının tozlu zeminine vuruyordu. Bu evde yaşayan üç can için, her yeni gün, her biri kendi içinde sakladığı bir yükün fısıltısıyla başlıyordu. Ayşe’nin yükü, diğerlerinden daha derine

O gece, mutfakta soğuyan mezeler, Murat’ın kahkahaları ve Can’ın gözlerindeki o tanıdık hüzün, Elif’in yıllardır üzerine titrediği dünyayı tuzla buz etmeye yetmişti. Peynir tabağındaki kurutulmuş domatesler, Murat’ın annesinin tarifiyle yaptığı mercimek köfteleri, Ayşe’nin çocuk odasından gelen hafif mırıltıları… Her şey olması gerektiği gibiydi. Mükemmel. Belki de bu kusursuzluk, Elif’in ruhunda büyüyen çatlağı daha görünür kılıyordu.

Elif’in hayatı, düzenli bir rafa usulca yerleştirilmiş eski bir fotoğrafın içinden, ikiye bölünmüş gibiydi. Kerem’le olan on iki yıllık evlilikleri, özenle döşenmiş evleri, kariyerlerindeki başarıları, her şey kusursuz bir uyum içindeydi. Ta ki o cumartesi sabahına kadar. Kerem’in eski, yıpranmış bir çekmecede unuttuğu o fotoğrafı bulana kadar. Fazla düşünmeden çekmeceyi düzenlemeye başlamıştı Elif. Tozlu, unutulmuş

Annesi Ayşe ile arasındaki buzdağını kırmak için hayatı boyunca ne kadar uğraşsa da, Elif her seferinde dalgaları elleriyle tutmaya çalışan bir çocuk gibi hissediyordu: nafile. Ayşe, her zaman nazik, düzenli, evine bağlı bir kadındı; ancak gözlerinde her an ulaşılamaz bir hüzün barındırırdı. Bakışları, sanki uzak bir ufka dalmış gibi, çoğu zaman boşluğa sabitlenirdi. Elif, bu