Hikayeler

Ayşe’nin hayatı, özenle kurulmuş bir saat mekanizması gibi işliyordu. Her şeyin yeri belliydi, her anın bir amacı vardı. Sabahları kocası Metin ve üniversiteye giden kızı Elif ile lise çağındaki oğlu Can’a kahvaltı hazırlamakla başlar, ardından ev işleri, haftalık alışveriş ve komşularla kısa kahve sohbetleriyle devam ederdi. Akşamları ise mutlaka dört kişilik bir aile yemeği sofrası

Zeynep, rahminde can bulmasını arzuladığı o mucizeyi beklerken, hayatının başka bir yerinde görünmez bir çatlağın derinleştiğinden habersizdi. Sabahın ilk ışıkları yatak odalarına sızarken, Emre’nin yanağına küçük bir öpücük kondurdu. “Geç kalma bugün, kliniğe gideceğiz,” diye fısıldadı. Emre homurdanarak kolunu Zeynep’in beline sardı, uykulu gözlerle baktı. “Merak etme, işten kaçar gelirim.” Bu rutin, son bir yıldır

Elif, kocasının adını taşıyan tabelanın parlaklığını gururla, ama aynı zamanda tuhaf bir boşlukla izliyordu. Yeni açılan “Gölgeler Parkı”nın açılış kurdelesini keserken Hakan’ın yüzündeki kendinden emin gülümseme, etraftaki kalabalığın alkışları, kameraların flaşları… Her şey mükemmeldi. Mükemmel bir aile tablosu, başarılı bir iş adamı, örnek bir eş ve anne. Peki ya bu tablonun içindeki fırça darbeleri, renkler

Duvar saati gece yarısını vururken, Elif elindeki şarap kadehini hafifçe Can’ınkine dokundurdu. Kristallerin çıkardığı o ince, tiz ses, Elif’in kulaklarında on yıldır süregelen bir melodi gibiydi; aşklarının, emeklerinin ve birlikte kurdukları her bir hayalin sesi. “On yıl,” diye fısıldadı, gözleri Can’ın lacivert irislerinde parıldıyordu. “Sanki dün gibi.” Can gülümsedi, o bildiği, içini ısıtan gülümsemeyle. “Ve

Yirmi yedi yıldır aynı rüyayı görüyordu Elif, elinde taşıdığı minik bir beşik, yağmurda ıslanmış bir yol ve uzaklaşan bir trenin vagonlarına asılı kalan hayaller. Her sabah aynı hüzünle uyanır, soluk bir anı gibi ruhuna sinen o soğuk havayı ciğerlerinde hissederdi. Saatlerce boş duvara bakardı, sonra bir fincan kahveyle hayatın sıradan akışına tutunmaya çalışırdı. İstanbul’un kalabalık

Leyla, kahve kokusuyla uyanmanın yıllardır süregelen monotonluğunda, kalbinin bir köşesinde hep aynı melankolik tınıyı duyuyordu. Lüks bir evin, sevgi dolu bir ailenin kadınıydı; dışarıdan bakıldığında her şeye sahip gibiydi, oysa içeride bir şey eksikti, adı konulamaz bir boşluk. Sabah güneşi geniş salonun parkelerini aydınlatırken, o elindeki dergiyi bile göz ucuyla inceliyor, zihnindeki karmaşadan kaçmaya çalışıyordu.

Ayşe, kocasının kahvesini karıştırırken elinin titrediğini fark etti. Murat, son birkaç aydır akşam yemeklerinde tabağındaki yemeği düşünceli bir şekilde ileri geri ittiriyor, telefonunu herkesten sakınır gibi tutuyor ve geceleri uykusunda fısıltılarla konuşuyordu. Ayşe, ilk başlarda iş stresi olduğunu düşündü, başarılı bir mimar olan Murat’ın projeleri her zaman yoğundu. Ancak bu sessiz gerginlik, evlerinin her köşesine

Masif meşe çalışma masasının çekmecelerinden sızan küf kokusu, kırk yıllık bir yalanın tozunu da beraberinde getirecekti, Elif henüz bilmiyordu. Can’ın vefat eden halası Zehra’dan kalan bu antika parça, Can’ın çocukluğundan kalma, kimsenin pek dokunmadığı eşyalarla doluydu. Elif, titiz bir iç mimar olarak, o masanın çalışma odasındaki yerini almadan önce her santimini temizlemek, geçmişin izlerini silmek

Elif, kampüsün kafeteryasında, kütüphane mesaisi sonrası yorgun argın oturmuş, soğumuş çayını karıştırırken, gözleri camdan dışarıdaki yağmur damlalarına takılmıştı. Her bir damla, cam yüzeyinde kısa bir yolculuk yapıyor, sonra bir diğeriyle birleşip kayboluyordu. Tıpkı kendi hayatındaki umut kırıntıları gibi, bir an belirip sonra hızla eriyen. Hukuk fakültesinin burslu öğrencisi olmak, İstanbul Üniversitesi’nin o prestijli kapılarından içeri

Toprak sarsıldığında, Ayşe’nin dünyası da sarsıldı. O kasvetli, gri sabahın dehşeti, üzerinden yirmi yıl geçmesine rağmen zihninde ilk günkü gibi canlıydı. Henüz yedi yaşındaki kızı Elif’in sıcak bedenini kundaklayan battaniyeyi bir anlığına bile bırakmamıştı. Depremin ilk şoku geçtiğinde, evlerinin yıkıntıları arasında panikle Elif’i aramış, o her santimetreyi kazırken kalbi kulaklarında atmıştı. Sonra, o an geldi: