Hikayeler

Elif, mutfak masasının üzerinde duran iki zarfın arasında sıkışmış hissediyordu. Sol elindeki zarf, kariyerinde uzun zamandır hayalini kurduğu bir yükselişin, yurt dışı eğitim ve iş teklifinin parlak vaatlerini içeriyordu. Saçlarının arasına düşen güneş ışınları, odanın tozlu havasında parıldarken, sağ elindeki diğer zarf, kardeşi Can’ın konservatuvar ücretlerinin son ödeme tarihini ve astronomik bir sayıyı gösteriyordu. Dışarıdan

Siyah önlüğüyle loş koridorlarda süzülürken Ayşe, her gece yeniden var olan görünmezliğinin zırhına bürünürdü. Artemis Sanat Galerisi, gündüzleri şehrin en elit kesiminin zevkine hitap eden bir pırıltılar diyarıyken, geceleri Ayşe’nin süpürgesi ve bezinin hışırtısından başka ses barındırmayan devasa bir boşluğa dönüşürdü. Onu galerinin sessiz şahitlerinden ayıran tek şey, nefes alıyor olmasıydı belki de. Bu gece,

Yılların tozuyla kaplanmış eski ahşap dolabın en alt çekmecesini açarken, Elif’in zihni çok uzaklardaydı. Yarın nişanlısı Can ile yeni evlerine taşınacaklardı. Anneleri Ayşe, evin altını üstüne getirmiş, Elif’in çocukluğundan kalma her bir eşyayı gözden geçirmesini sağlamıştı. Biriktirme huyuna yıllarca söylenmişti Ayşe, ama şimdi, Elif’in eski eşyaları arasında kaybolduğunu görmek onu tuhaf bir hüzünle doldurmuştu. Elif,

Elif, sabahları aynada gördüğü kadını her zaman tanırdı. Kırklı yaşlarının başında, bakımlı, başarılı bir mimar. Üzerinde hafifçe bol duran, kaliteli kumaşlardan yapılmış giysiler. Uzun zamandır aynı kuaförün şekil verdiği, omuzlarına dökülen koyu renk saçlar. Gözlerinin kenarındaki ince çizgiler, zamanın ve uykusuz gecelerin değil, daha çok içsel bir yorgunluğun izleriydi. On iki yıldır Levent’le evliydi. Levent,

O ilk cümleyi Ayhan’ın zihninde yankılanan bir çığlık gibi duymuştu, tam yirmi yıldır. Çığlık sessizdi, sadece kendi iç dünyasında, ruhunun en karanlık köşesinde yankılanıyordu. Dört mevsim, yirmi kez dönse de dünya, o anki soğuk, o anki telaş, o anki donmuş korku hiç eksilmemişti. Ayhan şimdi otuzlu yaşlarının sonundaydı, başarılı bir müteahhit, sevgi dolu bir eş

Emre, elindeki yıpranmış evrak çantasının sapını daha sıkı kavradı. Beyaz gömleği özenle ütülenmiş, lacivert ceketi ütüsüz kalmış pantolonuna göre fazlasıyla şıktı. Taksim’in kalabalık ara sokaklarından, her biri binlerce dolar eden markaların vitrinlerini sıyırarak geçtiğinde, nefes alış verişi hızlanmıştı. Bugün, hayatının dönüm noktasıydı. Akdeniz Mimarlık. İstanbul’un en prestijli, en eski, en “seçkin” firmalarından biri. Burslu okuduğu

Siyahın en koyu tonuna bulanmıştı dünya, Elif için. Kocası Can’ı, ansızın, acımasız bir trafik kazasında kaybedeli altı ay olmuştu ve Elif’in ruhundaki boşluk her geçen gün daha da büyüyordu. Evin her köşesi Can’la dolu anılarla doluydu, duvardaki fotoğraflardan, okuduğu kitapların sayfaları arasına sıkışmış notlara, hatta sehpada unutulmuş kahve fincanına kadar. Her şey, Can’ın varlığını, yokluğunun

Zeynep’in sabahları, güneş henüz Ege’nin zeytinlikleri üzerindeki sis perdesini aralamadan, soğuk bir avuç suyun yüzüne çarpmasıyla başlardı. Yirmi sekiz yaşındaydı ama aynadaki yorgun gözleri, çizgileri derinleşen alnı, taşıdığı yükün yirmi sekiz yıldan çok daha fazlasına tekabül ettiğini fısıldıyordu. Kahvaltıya oturmadan önce annesinin odasına uğrar, uyuyup uyumadığını kontrol ederdi. Emine Hanım, romatoid artritin pençesindeki bedeniyle genellikle

İsmail Bey’in vefatının üzerinden kırk gün geçmişti, ama Zehra Hanım için sanki koca bir ömür araya girmiş gibiydi. Zaman, tıpkı evlerinin köhneleşen duvarları gibi, ruhunda da derin izler bırakmış, her köşeye bir ağırlık sinmişti. Oğulları Emre ve kızları Elif, annelerinin kederini paylaşmak için buradaydılar, ama aynı zamanda kaçınılmaz görevin, yani merhum babalarının çalışma odasını düzenlemenin

Elif’in parmak uçları, keten tohumu yağının pürüzsüz dokusunu hissettiğinde, zamanın akışını unutuyordu. Tuvalin bembeyaz yüzeyine fırçasını değdirmeden önce derin bir nefes aldı. Bu nefes, yılların yorgunluğunu, bastırılmış arzuları ve üzerine sinmiş toprak kokusunu taşıyordu. Küçük stüdyosu, eski bir apartmanın çatı katında, İstanbul’un gürültüsünden bir nebze olsun uzak, kendince bir sığınaktı. Pencerelerden giren hafif rüzgar, tozlu