Hikayeler

Elif’in parmakları, yılların yorgunluğunu taşıyan yıpranmış bir fotoğrafın kenarında titriyordu; kararmış, soluk renkli bu karede, kucağında uyuyan üç günlük bir bebek vardı, gözleri kapalı, minicik elleri yumuk yumuk. Otuz yıl olmuştu. Otuz yıl, Elif’in ruhunda hiç kapanmayan bir yara, her nefeste hissedilen bir vicdan sızısıydı. Bugün, o yarayı sarmak için ilk adımı atıyordu. Köy otobüsü,

Elif, mutfak penceresinden sokağı seyrederken, aynadaki yansımasının üzerine çöken ince bir tül hissetti. Kırkına merdiven dayamış bir kadının, yaşamın alışkanlıklarıyla örülmüş, dingin ama bir o kadar da boş bakışlarıydı bunlar. Sabahın erken saatleriydi, kızı Ayşe henüz derin uykusundaydı ve kocası Cenk her zamanki gibi işe gitmek üzere hazırlanıyordu. Kahvaltı masası sessizdi, sadece çatal bıçak sesleri

Deniz’in cep telefonunu her zamankinden farklı bir telaşla cebine attığı an, Elif’in içindeki o tarifsiz sızı, ilk defa somut bir şekil aldı. Genelde masada bırakırdı telefonunu, mesajlar gelince uyanık kalan ekranı umursamazdı bile. Ama bu akşam, yemekten sonra salonda otururlarken gelen bildirim sesiyle irkilmiş, hemen telefona uzanıp, Elif daha ne olduğunu anlamadan hızla cebine atmıştı.

Zeynep, elindeki fincanı tezgaha bırakırken sıcak çamur kokusunu ciğerlerine çekti. On beş yıl sonra nihayet hayalini kurduğu seramik atölyesini açmıştı. Burası sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda babasının ani vefatıyla buz tutmuş ruhunun yeniden yeşerdiği bir sığınaktı. Her fincan, her vazo, her heykelcik parmaklarının arasında şekillenirken, geçmişin acılarıyla ördüğü kabuk yavaşça çatlıyordu. Akşam olmuş,

O sabah, Elif için, sıradan bir salıdan çok öteydi; hayatının tünelinde ansızın beliren o kırık ışık, gölgelerle dolu bir geçmişin kapısını aralayacaktı. Yıllarca titizlikle ördüğü, her bir taşı özenle yerleştirilmiş, mimarı olduğu bu düzenli hayat, annesinin ani rahatsızlığıyla sarsılmıştı. Ayşe Hanım, her zaman dimdik duran, otoriter ve ne istediğini bilen bir kadındı; kırk yıl düşünse

Can, çocukluğundan beri bir yabancı gibi hissederdi. Ne babası Cemil’in kalıplaşmış esnaf mantığına ne de annesi Elif’in sessiz, sabırlı kabullenişine tam olarak uyum sağlayabilmişti. Evleri sıcak ve düzenliydi, eksik bir şey yoktu; yine de Can’ın ruhunda hep bir boşluk, adlandıramadığı bir köksüzlük duygusu vardı. O, kelimelerin ve fotoğrafların dünyasına sığınan, içe dönük bir genç adamdı.

Elif, yıllardır peşini bırakmayan o rüyanın aksine, çelik ve cam kulelerin gölgesinde değil, toprağın ve yeşilin kokusunu hissedeceği bir projeyi hayal ediyordu. Mimarlık ofisindeki masasında, metropolün gri silüetine inat, yeşil bir dokunuşla nefes alacak yeni bir şehir parkı projesinin dosyasını karıştırdı. “Pendik Yaşam Vadisi Kentsel Dönüşüm Projesi.” Kalabalık metropolün ortasında nefes alacak bir vadi yaratma

Yirmi iki yıl. Yirmi iki yıl, bir kadının ruhuna saplanan paslı bir hançer gibiydi. Leyla, her nefes alışında o hançerin ucunu hissediyor, her güneş doğuşunda acının tazelendiğini biliyordu. Bodrum’un küçücük bir sahil kasabasındaki sade, beyaz badanalı evinin penceresinden Ege’nin lacivertine bakarken, gözlerinde dalgalanan tek renk hüzündü. Oğlu, Emir. Hayalini kurduğu, karnında taşıdığı, kokusunu içine çekemediği

Ayşe, mutfak tezgahına bırakılmış, üzeri mühürlü kahverengi zarfı ilk gördüğünde kalbinin bir anlığına teklediğini hissetti. Üzerinde sadece annesinin adı yazılıydı, ama Ayşe biliyordu; evin tüm yükü gibi, bu zarfın da adresi aslında oydu. Annesinin son zamanlardaki zihinsel karmaşası, Alzheimer’ın ilk fısıltıları, her yeni sorumluluğu daha da ağırlaştırıyordu. Zarfı eline aldı, soğuk ve resmi dokunuşu içini

Gölgenin uzadığı anlardı, sadece duvarlarda değil, ruhunun kuytu köşelerinde de. Elif, ellerini soğuk mermer tezgaha yaslamış, gün batımının kızıla boyadığı mutfağına boş gözlerle bakıyordu. Yirmi yıllık evliliği Mert’le, yirmi beş yıldır süren dostluğu Cemre’yle… Hayatının iki sağlam direğiydi onlar. O direklerin artık çürümeye yüz tutmuş olduğunu, hatta belki de hiç sağlam olamadıklarını ilk ne zaman