Hikayeler

Elif’in hayatı, pırıl pırıl cilalı bir piyano gibiydi; her tuşu yerli yerinde, her notası kusursuz bir armoniyle çalıyordu. Güzel bir evlilik, parmak ısırtan bir mimarlık kariyeri, pırıl pırıl bir kız çocuğu, Deniz… Gecenin bu geç saatinde, Deniz’in minik elleriyle çizdiği bir resmi buzdolabının kapağına asarken, Murat’ın arkadan sarılışıyla içini saran huzur, adeta bir kalkan gibi

Murat, İstanbul’un Çengelköy sırtlarında, Boğaz’a nazır, geniş pencerelerinden grileşen şehri selamlayan modern dairesinde, bir pazar sabahının o aldatıcı sakinliğinde bile huzursuzdu. Eşi Zeynep, mutfaktan kahve kokusuyla karışık neşeli bir melodi mırıldanırken, yedi yaşındaki kızı Elif salonun ortasında duran oyuncak evini yeni bir mimari eser edasıyla düzenliyordu. Her şey, dışarıdan bakıldığında kusursuzdu. Başarılı bir mimarlık firmasının

Elif, pencere pervazındaki sardunyaların kurumuş yapraklarını okşarken, parmak uçlarındaki acıyı değil, ruhundaki yirmi yıllık sızıyı hissediyordu. Sabahın ilk ışıkları, derme çatma evinin tek odasına süzülürken, Elif’in yüzündeki derin çizgileri daha da belirginleştiriyordu. Yirmi yıl… Dile kolay, bir ömür gibi. O sabah, bir çığ gibi üzerine yuvarlanan, hayatının en acı gününün üzerinden tam yirmi yıl geçmişti.

Deniz Akyüz, kürsüye doğru ağır adımlarla yürürken alkışların sağır edici uğultusunu duyuyor, ama bir yanılsama gibi geliyordu her şey. Akyüz Mimarlık’ın son projesi, kentsel dönüşüm ödüllerinde büyük ödülü almıştı. Proje, tarihi dokuyu modern estetikle harmanlayan, çevreye duyarlı ve topluma faydalı bir başyapıt olarak nitelendiriliyordu. Mikrofonu ayarlarken gümüş yansımalı kupanın soğuk metalini parmak uçlarında hissetti. Tam

Elif, mutfak penceresinden sokağı seyrederken, beş yaşındaki kızı Defne’nin kahkahalarıyla dolan salonun sıcaklığına gülümsedi. Can’ın, eşinin, onun hayatındaki kayalık olduğunu düşünürdü hep; sarsılmaz, güvenli, her fırtınada limanı. On üç yıllık evliliklerinde nice zorluklar atlatmışlardı. Can’ın ilk iş kurma denemesi battığında, Elif mimarlık ofisinde sabahlara kadar çalışmış, birikimlerini ortaya koymaktan çekinmemişti. Can da aynısını yapardı, biliyordu.

Elif’in elleri, on altı yaşından beri boya yerine deterjan kokuyordu, kanvas yerine ütü buharı görüyordu. Oysa bir zamanlar, parmak uçları renklerle dans eder, ruhu fırça darbelerinde nefes alırdı. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanıp, şehrin henüz uykulu sokaklarında, çamaşır ve ütü işlerini yaptığı evlere doğru yol alırken, cebindeki kurşun kalemle otobüs biletinin arkasına rastgele karalamalar yapardı. Bu

Elif’in hayatı, mimari bir çizim kadar kusursuz görünüyordu; her çizgi yerli yerinde, her ölçü eksiksiz, her detay özenle düşünülmüş. Mesleğinde titiz bir mimar, özel hayatında ise Can’la olan beş yıllık evliliğinde tam anlamıyla bir uyum yakalamıştı. Sabahları Can’ın hazırladığı kahve kokusuyla uyanmak, işten yorgun döndüğünde onun sıcacık gülümsemesiyle karşılaşmak, hafta sonları boğazda yürüyüşler yapıp hayallerini

Güneş, bahçe katı dairemizin geniş camlarından içeri süzülürken, mutfaktan gelen taze demlenmiş çay kokusuyla değil, karnımdaki ince sızıyla uyanıyordum bu sabahlar. Elif, kırkına merdiven dayamış, kariyerinde belirli bir noktaya gelmiş, ayakları yere sağlam basan bir avukattı. Ama bu ‘sağlamlık’, aylardır her sabah tekrarlanan tüp bebek tedavilerinin getirdiği kırılganlığı örtmeye yetmiyordu. Emre, yedi yıldır hayat arkadaşım,

Ayşe’nin elleri, yılların ve yaşanmışlıkların incelikle işlediği birer harita gibiydi. Her bir çizgide, yıpranmış tırnak etinde, kireçlenmeye başlayan parmak ekleminde, iki evladını tırnaklarıyla kazıyarak getirdiği bir hayatın izleri vardı. O eller, sabahın köründe yoğurduğu hamuru şekillendirmiş, gecenin geç saatlerine kadar okunan kitapların sayfalarını çevirmiş, her kış örülen atkıların ilmeklerini atmış ve her şeyden önemlisi, kocasının

Cem’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir heykel gibiydi; her detayı özenle yontulmuş, parlak ve sağlam. İstanbul’un kalbinde, gökdelenler arasında yükselen modern plazalardan birinin en üst katında, kendi inşa ettiği başarılı bir holdingin CEO’su olarak oturuyordu. Pencerelerden Boğaz’ın pırıltılı manzarası, onun için her sabah yeni bir zaferi müjdeliyordu. Evinde, zarif karısı Ayşe ve iki pırıl pırıl