Hikayeler

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir İstanbul apartman dairesinde, mutfak masasının başında oturmuş, bayat ekmeğini çayına banıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı ve hayatı, her sabah aynı saatte kalkan bir tren gibi, aynı raylar üzerinde monoton bir düzenle ilerliyordu. Eskişehir’de bir sigorta şirketinde müşteri temsilcisiydi. İşini seviyor muydu? Hayır. Katlanıyor muydu? Evet. Çünkü o, Ayşe’ydi; katlanmayı, sabretmeyi,

Elif, avucunda sıktığı ultrason görüntüsüne bakarken dudaklarında acı tatlı bir tebessüm belirmişti. Tüp bebek tedavisinin son turuydu bu, üçüncü ve belki de son şansları. Kırklı yaşlarının başında, gençlik hayalleriyle bugünkü gerçekleri arasında sıkışmış hisseden her kadın gibi, o da kendi içindeki fırtınalarla boğuşuyordu. Can, hayatının en büyük desteği, yanı başındaydı her zaman. Onun sabırlı bakışları,

Elif, İstanbul’un bitmek bilmeyen kargaşasında, mimarlık fakültesinin ders notları arasında kaybolmuştu. Kiralık küçük öğrenci evinin penceresinden şehre bakarken, elindeki telefon titredi. Gelen mesajla birlikte her ayın on beşi gibi, hesabına “Eğitim Desteği” başlığıyla yatırılan üç bin lirayı gördü. Yüzünde minnettar bir gülümseme belirdi, kim olduğunu bilmediği o yardımsever eli hep merak ederdi. Bu burs, onun

Elif, kızı Defne’nin ilkokul yıl sonu gösterisinde, minik bedenlerin sahnedeki cıvıltısıyla doluyken bile içindeki o keskin sızıyı bastıramıyordu. Gözleri, kalabalık veli grubunun arasında huzursuzca dolaşıyor, sanki geçmişten fırlayıp gelmiş bir hayaletin kendisini bulacağını biliyormuş gibi bir beklentiyle titriyordu. Sonra, tam da en az beklediği anda, gösterinin bittiğini işaret eden alkışlar arasında, giriş kapısının pervazına yaslanmış

Ahmet Usta’nın elleri, ömrünü ahşaba vermiş bir demirci edasıyla değil, bir heykeltıraşın narinliğiyle dokunurdu cilalı ceviz masaların, eskimiş sandalyelerin ruhuna. Küçük atölyesi, Çukurcuma’nın arka sokaklarından birinde, tozlu ama huzurlu bir sığınaktı. Sabahın ilk ışıklarıyla kalkan talaş kokusu, onun için taze demlenmiş çaydan daha uyandırıcıydı. Yüzündeki derin çizgiler, sadece yaşanmışlığın değil, aynı zamanda yüreğinde taşıdığı sessiz

Emre, boğaz manzaralı, şehrin en gösterişli iş kulesinin yirmi beşinci katındaki ofisinde, viski kadehini dudaklarına götürürken bile içindeki o boşlukla mücadele ediyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeye sahipti: Milyon dolarlık projeler, uluslararası ödüller, sosyetenin parlayan yıldızı olarak tanınan güzel bir eş, Ayşe, ve her genç mimarın hayalini kurduğu o pırıltılı kariyer. Ama her gece, özellikle de

Elif’in parmakları, yılların alışkanlığıyla hamurun içine daldı, unun ve mayanın ılık kokusu burnunu doldurdu. İzmir’in dar, tarihi sokaklarından birinde, asırlık bir binanın zemin katında, kendisi gibi eski ve köklü olan “Ege Mis Kokulu Fırın”ın sahibiydi. Elli iki yaşına merdiven dayamıştı, saçlarına düşen aklar, alnındaki derin çizgiler hayatın ona neler yaşattığının sessiz tanıklarıydı. Sabaha karşı dördüncü

Elif’in hayatı, dar bir patikaydı; her iki yanı dikenli çalılarla çevrili, ancak ucunda oğlu Can’ın gülüşüyle aydınlanan bir ışık vardı. Yirmi dokuz yaşındaydı, dul ve tek başına Can’ı büyütme mücadelesi veriyordu. Sabah erkenden kalkar, komşu teyzeye Can’ı bırakır, temizliğe giderdi. Akşam Can’ın okulu bittiğinde onu alır, eve gelir, yemek hazırlar, derslerine yardım ederdi. Hayatı, bu

Masada her zaman olduğu gibi neşe vardı, ama Elif’in gözleri Cem’in eline, sonra Zeynep’in ona uzattığı tabağa takıldı ve o neşenin altında gizlenen çatlağı hissetti. Cumartesi akşamları ablası Zeynep ve eniştesi Cem’in evinde toplanmak, ailenin değişmez ritüeliydi. Zeytin ve peynir tabakları, renkli salata kaseleri, Zeynep’in özenle hazırladığı ana yemek… Her şey kusursuzdu. Tıpkı Zeynep’in hayatı

Ayşe, her gün gün doğmadan uyanır, karanlıkta fırının kapısını açarken, hayatın ona sunduğu acı tatlı her şeyi bir anlığına unutur gibi olurdu. Fırının mayalanmış hamur, sıcak ekmek ve taze demlenmiş çay kokusu, dışarıdaki İstanbul’un gürültüsünü, içindeki dinmeyen sızıyı bastıran en güçlü melodiydi onun için. Küçük, mütevazı fırını, Haliç’e nazır dik bir yokuşun ortasında, daracık bir