Çalıntı Hayaller

Gölgenin uzadığı anlardı, sadece duvarlarda değil, ruhunun kuytu köşelerinde de. Elif, ellerini soğuk mermer tezgaha yaslamış, gün batımının kızıla boyadığı mutfağına boş gözlerle bakıyordu. Yirmi yıllık evliliği Mert’le, yirmi beş yıldır süren dostluğu Cemre’yle… Hayatının iki sağlam direğiydi onlar. O direklerin artık çürümeye yüz tutmuş olduğunu, hatta belki de hiç sağlam olamadıklarını ilk ne zaman sezmişti, hatırlamıyordu. Belki de bir süredir göğsünde taşıdığı o anlamsız ağırlık, bu sessiz çürümeyle ilgiliydi.

Elif, kırklarının ortasında, başarılı bir peyzaj mimarıydı. Yaptığı her bahçeye ruhundan bir parça katardı; bitkilerin diliyle konuşmayı, toprağın sırlarını dinlemeyi severdi. Mert, bir inşaat mühendisiydi. Sakin, mantıklı, güven veren bir duruşu vardı. Onunla tanıştığı o üniversite yıllarını, kaderin bir cilvesi gibi görürdü Elif. Cemre ise, çocukluk arkadaşı, hayatının diğer yarısıydı adeta. Elif’in durgun suyuna, Cemre’nin fırtınalı rüzgarı her zaman eşlik etmişti.

Son aylarda, o rüzgarın yönü değişmiş gibiydi. Cemre, başarılı bir iletişim danışmanı olmuştu, parıltılı dünyaların insanıydı. Ama ne zaman bir araya gelseler, Elif’in hissettiği o eski samimiyet yerini tuhaf bir gerginliğe bırakıyordu. Cemre’nin gözlerinde sürekli bir kaçamak ifade, Mert’in ise aşırı derecede sessizleşmesi… Her şey Elif’in içinde büyüyen o rahatsız edici şüpheyi besliyordu.

Bir akşam, Mert iş gezisindeyken, Elif eski eşyaları düzenlemek için kilerden indirdiği bir koliyi açtı. İçinden çıkan eski fotoğraflar, üniversite yıllarına ait hatıra defterleri… Gülümsedi, gençlik hallerine bakarken. En alta saklanmış, üzerinde “Biyolojik Bahçecilik Bursu Başvurusu” yazan kalın bir zarf ilişti gözüne. Kalbi hızla çarptı. Bu zarfı hatırlıyordu. Çok parlak bir geleceğin kapılarını açacak, Londra’da bir üniversitede hayallerinin peşinden gitmesini sağlayacak o bursun başvurusu… Yıllarca neden kabul edilmediğini merak etmiş, büyük bir hayal kırıklığıyla vazgeçmişti. O bursu alamadığı için şehir değiştirmek zorunda kalmış, orada Mert’le tanışmıştı. Kaderin bir oyunu sanmıştı hep.

Zarfı titreyen elleriyle açtı. İçindeki belgeler eksiksizdi. En altta, başvuru formunun arkasına iliştirilmiş küçük, yıpranmış bir not kağıdı vardı. Cemre’nin el yazısıydı. “Elif, bunu görmeni istemezdim ama bilmelisin. Burs komitesiyle konuşulmuş. Başvurun hiçbir zaman masalarına ulaşmadı. Üzgünüm. M.”

Elif’in nefesi kesildi. “M.” Kimdi bu M? Mert mi? Hayır, Mert o zamanlar hayatında yoktu. Zaten not kağıdı Cemre’nin yazısıyla olduğu için Cemre’ye ait olmalıydı. Ama neden Cemre bu notu buraya koymuştu? Ve neden “M.” ile bitirmişti? Elif’in zihni bir anlığına tamamen kilitlendi. Yıllar önce kapandığını sandığı bir kapı, yeniden, acımasızca aralanıyordu.

Gecenin bir yarısıydı. Mert’i aradı. Sesindeki gerginliği gizleyemedi. “Mert, eve geldiğinde konuşmamız gereken önemli bir şey var.” Mert’in uykulu sesi, “Ne oldu Elif? Her şey yolunda mı?” diye sordu. Elif, “Yolda değil. Hiçbir şey yolunda değil,” diye fısıldadı ve telefonu kapattı.

Ertesi gün Mert eve geldiğinde, Elif mutfakta, zarf elinde onu bekliyordu. Mert’in yüzündeki yorgun ifade, zarfı görmesiyle soldu. Gözleri kaçamak bir şekilde zarfa takıldı, sonra Elif’in gözlerine baktı. O an Elif, Mert’in de bir şeyler bildiğini anladı. İçindeki buz dağı çözülürken, bir lav patlaması gibi öfke yükseldi.

“Bu ne Mert?” diye sordu, sesi donuktu. “Yirmi beş yıl önce hayatımın akışını değiştiren, beni bambaşka bir yola sürükleyen bir belgenin, nasıl olup da Cemre’nin elinden çıkan bir notla birlikte, kilerde bulunabildiğini bana açıklar mısın?”

Mert, boğazını temizledi. “Elif… lütfen sakin ol.”
“Sakin mi olayım? Kaybettiğim bir hayalin, çalınan bir geleceğin orta yerinde mi? Bana her şeyi anlatacaksın. ŞİMDİ!”

Mert derin bir nefes aldı, gözlerini kaçırdı. “O yıllarda, sen Cemre’yle aynı burs için başvurmuştun. İkinizin de şansı çok yüksekti. Cemre, o bursu senden daha çok istediğini, bunun onun için tek şans olduğunu söylüyordu. Hırslıydı… Ben de o dönem onun çevresindeydim, yakın arkadaşımdım. Bir gün, o bursun başvuru evraklarının postalanacağı gün, Cemre’nin elinde senin zarfınla gördüm. Panik içindeydi. Senin zarfını postalamadığını, gizlice kenara ayırdığını söyledi. Kendi başvurusunun kabul edildiğini, seninkinin ise kaybolduğunu düşüneceklerini… Beni de susturması için yalan söyledi. Eğer bunu açıklarsam, ikimizin de başını belaya sokacağını, okuldan atılabileceğimizi… O zamanlar gençtim, korktum. Cemre beni tehdit etti. Sonra… sonra sen gittin. Ben de kısa süre sonra senin yanına geldim, orada tanıştık. Seni çok sevdim Elif. Eğer sana gerçeği söyleseydim, o an her şey biterdi. Senin güvenini kaybederdim. Korktum…”

Mert’in sözleri Elif’in kulaklarında yankılanıyordu ama beyni gerçekliği reddediyordu. Cemre. Çocukluk arkadaşı Cemre. Onu bu hayale ihanet edecek kadar kıskanmış mıydı? Ve Mert… Mert bu ihaneti yıllarca bilerek, sessizce mi yaşamıştı? Onların evliliği, Mert’in sırrının üzerine kurulu bir yalan mıydı?

“Yalan mı söyledin bana Mert?” Elif’in sesi titremişti. “Yirmi yıl boyunca, hayatımızın temelini bu yalanın üzerine mi kurdun?”

Mert’in gözleri doldu. “Seni kaybetmekten korktum Elif. Cemre, benim üniversiteden eski arkadaşımdı, ondan uzak durmaya çalışıyordum ama bu sır bir pranga gibiydi. Yıllarca içimde taşıdım. Her baktığımda, o zarf aklıma geliyordu. Sana her anlattığımda seni kaybedeceğimi düşündüm. Affet beni.”

Elif odada dolandı durdu, başı dönüyordu. Her köşe, her eşya, Mert’in dokunduğu, Cemre’nin oturduğu her sandalye, birer yalan anıtı gibi duruyordu. Cemre’nin kendisini kıskandığını tahmin ederdi belki, ama böyle acımasız bir ihanet… Ve Mert’in sessizliği. Bu ikisi, Elif’in tüm geçmişini baştan yazıyordu.

“Cemre’yle konuşacağım,” dedi Elif, sesi soğuk bir kararlılıkla.

Cemre’yi aradı. Cemre’nin sesindeki neşe, Elif’in soğuk tonuyla birlikte soldu. Elif onu ertesi gün, kimsenin olmayacağı bir kafede, öğleden sonra çağırdı.

Cemre, Elif’i görünce her zamanki sıcak gülümsemesiyle masaya oturdu. “Ne oldu canım, yüzünden düşen bin parça? Mert mi üzdü seni yine?”

Elif, Cemre’nin maskesinin arkasındaki gerçeği artık görüyordu. Yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirdi. “Bugün önemli bir şey buldum Cemre. Eskiden kalma bir hatıra. Belki sen de hatırlarsın.”

Elif çantadan yıpranmış zarfı çıkardı ve masanın üzerine koydu. Cemre’nin yüzündeki kan çekildi. Gözleri zarfın üzerinde takılı kaldı, sonra Elif’e baktı. O gözlerdeki dehşeti, şaşkınlığı ve nihayetinde bir teslimiyeti gördü Elif.

“Bu… bu ne?” Cemre’nin sesi fısıltı gibi çıktı.

“Bu, benim Biyolojik Bahçecilik Bursu başvurum, Cemre. Yirmi beş yıl önce, hayatımın akışını değiştirecek olan o bursun başvurusu. Ve işte bu da senin el yazınla yazılmış küçük bir not. Üzerinde ‘M.’ yazıyor.”

Cemre, bir anlık şaşkınlığın ardından kendini toparlamaya çalıştı. “Elif, ben… ben bunu hatırlamıyorum. Ne alakası var şimdi?”

“O zaman ben sana hatırlatayım Cemre. O gün, sen benim zarfımı postalamadın. Kendi başvurunun garantilenmesi için benimkini ortadan kaldırdın. Beni, hayallerimden, geleceğimden ettin.” Elif’in sesi yükseliyordu. “Ve Mert, Mert de bunu biliyordu.”

Cemre’nin yüzü bembeyaz oldu. “Hayır! Mert… Mert sana mı söyledi? İnanma ona Elif, yalan söylüyor!”

“Hayır Cemre. Yirmi yıldır Mert’le aynı yalanın içinde yaşayan sensin. Ben artık kör değilim. Mert bana her şeyi anlattı. Neden yaptın Cemre? Neden?”

Cemre’nin gözlerinden yaşlar akmaya başladı. “Kıskandım Elif! Hep kıskandım! Sen her şeyin en iyisini elde ederken, benim hep çabalamam gerekti. O burs benim için bir çıkış yoluydu. Sana çok kızıyordum, her şeyi kolayca elde ediyorsun sanıyordum. Ben o anki hırsıma yenik düştüm. Sadece… sadece bir anlık bir hataydı. Sonra çok pişman oldum. Ama geri dönemezdim. Biliyordum ki bunu öğrenirsen beni asla affetmeyeceksin.”

Elif, Cemre’nin pişmanlığını görse de içindeki acı o kadar büyüktü ki, bir anlık hatanın bedelini yirmi beş yıl boyunca ödediğini düşündü. Bu sadece bir anlık hata değildi; bu, bir ömrün çalınmasıydı.

“Bir anlık hata mı?” Elif’in sesi şimdi sertti. “Ben o hata yüzünden bambaşka bir şehirde, bambaşka bir hayata başladım. Belki iyi bir hayat kurdum, ama bu senin çaldığın hayalin gölgesindeydi. Senin yüzünden güvendiğim adam, senin ihanetini benden sakladı. Şimdi bana gelip ‘bir anlık hataydı’ diyorsun. Yirmi beş yıllık yalan mı bu?”

Cemre hıçkırıklarla ağlıyordu. “Biliyorum, biliyorum. Bana ne dersen de haklısın. Özür dilerim Elif. Ne olur beni affet.”

Elif, masadaki zarfı aldı. “Affetmek mi? Ben bu zarfı, bu notu yirmi beş yıl sonra buldum Cemre. Yirmi beş yıl boyunca, içimde taşıdığın bu sırrı bana söylemek bir yana, sürekli yanımda oldun, güldük, eğlendik, dertleştik. Ve ben her seferinde o kıskançlığını, o hırsını içten içe hissettim, ama adı neydi, anlayamadım. Şimdi anladım. Sen benim dostum değildin, bir gölgeydin.”

Elif oturduğu yerden kalktı. “Bu masada benim için ne sen varsın, ne de sana olan güvenim. Hayatımın en büyük dersini, en yakın sandığım iki kişiden aldım.”

Arkasını dönüp kafeden çıktı, Cemre’nin hıçkırıklarını ardında bırakarak. Dışarıdaki güneşli hava, içindeki fırtınayla çelişiyordu. Şimdi sıra Mert’teydi.

Eve döndüğünde Mert kapıda onu bekliyordu. Yüzünde kederli bir ifade vardı. “Konuştun mu Cemre’yle?”

Elif başını salladı. “Konuştum. Ve her şeyi anladım. Sen de dinle Mert. Seni sevdim. Çok sevdim. Ama bu evin temeli, çürük bir yalanın üzerine kurulu. Benimle evlendiğin gün, zaten benimle ilgili bir gerçeği sakladığını biliyordun. Bu sır, bizim her güzel anımıza gölge düşürdü, sen fark etmesen de benim ruhumda bir boşluk yarattı.”

Mert Elif’in elini tutmaya çalıştı ama Elif elini çekti. “Ne olacak şimdi Elif?”

“Bilmiyorum Mert. Bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey, bu yalanın ağırlığı altında artık nefes alamıyorum. Benim kendi kendime verdiğim bir söz var. Çalınan hayallerimden sonra bile, kendi bahçemi, kendi ellerimle yeniden inşa edeceğim. Ve bu bahçede, gölgeye yer olmayacak.”

Elif, bahçesine çıktı. Kendi elleriyle diktiği güller, zambaklar, mor salkımlar… Şimdi her biri sanki ona sessizce bir şeyler fısıldıyordu. Toprağın altında derinlere uzanan kökler gibi, hayatın da görünmeyen, acı veren bağları vardı. Yıllarca güvendiği insanların sessiz ihaneti, hayatının bahçesini darmadağın etmişti. Ama tıpkı her mevsimde yeniden açan çiçekler gibi, o da kendi küllerinden yeniden doğacaktı. Belki yalnızdı şimdi, ama artık gözleri açıktı. Ve bu, özgürlüğün ilk adımıydı.