Hikayeler

Otobüs, Ege’nin taze kekik kokan yollarında ağır ağır ilerlerken, Ayşe pencereden dışarıya, griye çalan zeytin ağaçlarına, lacivert denize bakıyordu. Her viraj, çocukluğundan kalma bir anıyı zihnine taşıyordu; ilk gençlik aşkının masumiyeti, sahildeki gizli buluşmalar, geleceğe dair edilen o bitmeyen yeminler. Tam on beş yıl geçmişti. İstanbul’un beton yığınları arasında boğuşurken, bu kokuyu, bu manzarayı unutmuştu.

Elif o sabah, güne uykusuzluğun bıraktığı ağırlıkla değil, tarif edilemez bir boşluk hissiyle uyandı. Kerem yan odada tıraş olurken suyun şırıltısı, Elif’in yatağında, yorganın pamuksu yumuşaklığına rağmen kalbine işleyen bir rahatsızlığa dönüştü. Oysa her şey normaldi, değil mi? Aynı ev, aynı adam, aynı İstanbul sabahı. Ama Elif’in ruhu, kapısı aralık kalmış bir odanın esen rüzgarı

Elif, mutfak penceresinden sokağa bakarken elindeki sıcak çay bardağının buğusunu hissediyordu. Aşağıda, Ayşe’nin okul servisinden inip neşeyle arkadaşlarına el sallayışını izledi. Demir’in kahve kokusuyla karışan tıraş makinesi sesi banyodan geliyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi; olağan, düzenli ve yıllardır ilmek ilmek ördüğü bu yaşamın her detayı kusursuzdu. Ama Elif, o kusursuzluğun ince bir buz tabakası

O gün, denizin mavisi bile boğuk gelmişti Elif’e. İstanbul’un o her zamanki şatafatlı ışıkları bile, içinde büyüyen o garip, adlandırılamayan boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Deniz, kocası Deniz… Adı gibi sakin, derin ve güven vericiydi hep. Yedi yıldır süren evlilikleri, bir yaz rüyası gibiydi. Ne eksikti ki? Sevgi dolu bir ev, rahat bir yaşam, her akşam kapının

Ayşe, pencereden İstanbul’un ışıl ışıl siluetine bakarken göğsünde tatlı bir heyecan kabardı. Yan odadan gelen televizyon sesi, Mert’in sevdiği futbol yorumcusunun coşkulu analizleriyle doluydu. Beş yıllık evlilikleri, yarın bankaya yatıracakları yeni evlerinin kaporasıyla taçlanacaktı. Burası, her şeyi paylaştıkları küçük, samimi bir kiracı eviydi, ama yeni daireleri, o Boğaz manzaralı, geniş, ferah yuvaları, geleceğe dair tüm

Elif’in elleri, her gün aynı ritüelle can bulan bir melodi gibiydi. Parmağındaki unlu, hafif çatlak derisi, parfe kalıplarını kusursuzca doldururken titremezdi. “Gül Pasta Evi”nin loş, vanilya ve tarçın kokan mutfağında, sabahın ilk ışıkları sokağa vurmadan çok önce, o çoktan iş başı yapmış olurdu. Burası, İstanbul’un eski mahallelerinden birinde, zamanın yıpratamadığı ender köşelerden biriydi. Vitrindeki taptaze

İstanbul’un Balat sokakları, eski ile yeninin, tarihin tozlu sayfalarıyla modern zamanların çelik ve cam binalarının acımasız mücadelesine sahne olan bir coğrafyaydı. Bu mücadelenin tam ortasında, “Kahve Hane-i Kadim” adını taşıyan, küçücük, iki katlı, ahşap bir bina duruyordu. Dış cephesi zamanın ve şehrin yüzünde bıraktığı her kırışıklığı taşısa da, kapısından içeri giren herkesi saran tarçın, kakule

Dr. Emre, neşterini titremeyen bir elin kesinliğiyle tutarken, kalabalık ameliyathane ekibinin nefesini tutmuş bakışlarını üzerinde hissetti. Her damla ter, her yorgunluk emaresi, çelik mavisi önlüğünün altında gizliydi. Kalbi durmuş bir hastanın göğsünde, ince bir iplik gibi atardamarları ustalıkla birleştiriyor, hayatın kırılgan ritmini yeniden kurmaya çalışıyordu. Monitörler düzenli bip sesleriyle yaşama dönüşün müjdesini verirken, Emre alnındaki

Cem, ellerindeki nasırları parmaklarıyla yoklarken, rüzgarın taşıdığı toz ve çimento kokusu ciğerlerine doluyordu. Kaskının altından ter damlaları şakağından süzülüyor, gözlerini yakıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şantiyenin uğultusu, her gün olduğu gibi zihninin arka planındaki umutlu fısıltıları bastırmaya çalışıyordu. Oysa Cem’in zihninde canlananlar, bu beton yığınları değil, onların ardındaki incelikli detaylardı. Mimarlık fakültesini burslu kazanmış, gündüzleri

Kemal Bey’in 65. yaş günü yemeği, her zaman olduğu gibi, kalabalık ve yapmacık bir neşeyle doluydu. Boğaz’a nazır, eski bir yalıda oturan aile, sofradaki en pahalı mezelerden, en iyi şaraplara kadar hiçbir şeyi eksik etmemişti. Ama Kemal Bey, gümüş rengi sakalları ve yorgun gözleriyle, bu parıltılı kalabalığın içinde yalnızdı. Uzun zamandır taşıdığı ağır yük, omurgasını