Hikayeler

Ayhan, Boğaz’a nazır ofisinin dev camından İstanbul’u seyrederken, elindeki sıcak çay bardağının buğusuyla şehrin silüeti hafifçe flulaşıyordu. Elli yaşına merdiven dayamış, saçlarına düşen aklarla daha da karizmatikleşmiş, ülkenin önde gelen mimarlarından biriydi. Tasarımları ödül alıyor, adı saygıyla anılıyordu. Evinde güzel karısı Deniz ve henüz lisede olan pırıl pırıl kızı İpek’le, dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir

Yemek masası, Ayşe’nin hayatındaki her önemli kararın tartışıldığı, her suskunluğun yankılandığı bir arena gibiydi. O gece de öyleydi. Ortadaki taze fasulye yemeği buharı yükseliyor, Murat Bey’in yeni aldığı zeytinyağının kokusu havaya yayılıyordu ama kimse yemeğe dokunmuyordu. Can, tabağındaki yiyeceklerle anlamsız desenler çizerken, Ayşe kocasının yanından oğluna, Elif ise annesiyle kardeşinin arasında gidip gelen gergin havaya

Elif, yılların yıpratıcı yorgunluğunu gözaltı morluklarında taşısa da, kızının çizimleriyle dolu duvarlara her baktığında yüreğine umudun sıcak bir dalgası yayılırdı. Zeynep’in ellerinden çıkan her fırça darbesi, annesinin hayal kırıklıklarını süpürüp atan, gri dünyasına renk katan bir melodi gibiydi. Özellikle o İtalyan Lisesi’nin ilanını gördüğünden beri Zeynep’in gözleri farklı parlıyordu; Roma’daki o prestijli sanat okulu, genç

Elif, hayatının her santimetrekaresini titizlikle planlamış, her köşesini incelikle cilalamıştı. Otuz iki yaşındaydı, başarılı bir mimar, nişanlısı Can’la harika bir ilişkisi vardı ve her şeyden önemlisi, ailesiyle, özellikle de babası Selim’le kurduğu bağ, onun için bir sığınak, bir güç kaynağıydı. Emekli edebiyat öğretmeni babası, her zaman dürüstlüğün, bilgeliğin ve sarsılmaz ahlaki değerlerin timsali olmuştu. Onun

Yirmi yıl geçmişti, ama zaman, o günün soğuk ve karanlık izini Elif’in ruhundan silmeye yetmemişti. Sanki dünmüş gibi, her sabah uyandığında ilk aklına gelen, o tozlu, kanlı, çığlıklarla dolu enkaz kokusu ve kucağından kayıp giden küçük bedenin hissiydi. Gözlerini açar açmaz, yatağın boş yanına uzanan eli, yirmi yıl önce oracıkta bıraktığı boşluğa bir kez daha

Emre’nin konser salonunu dolduran alkış tufanı, Can’ın küçük mobilya dükkanının önünden geçen tramvay sesinden fersah fersah uzaktaydı, ama aynı şehrin, aynı geçmişin çocuklarıydılar. Emre, pırıltılı sahnelerin, uluslararası turnelerin aranan ismi, “Türk gitarının virtüözü” lakabıyla tanınan bir sanatçıydı. Can ise, Ankara’nın eski bir sokağında, babadan kalma marangoz dükkanını ayakta tutmaya çalışan, elleri ahşap tozuyla kabaşmış, gözleri

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanıp penceresinden Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, hayatının kusursuz bir tabloya benzediğini düşünürdü. Henüz otuz beşindeydi, başarılı bir mimardı, şehrin en prestijli projelerinde imzası vardı. Yanı başında uyuyan Mert, hayatına aşk, huzur ve koşulsuz bir güven katmıştı. Beş yıldır evlilerdi ve her geçen gün birbirlerine daha sıkı bağlanıyorlardı. Geniş, modern daireleri, yüksek

Kerem, eli kahve fincanında, boğazı kurumuş bir halde, ofisinin tepeden tırnağa camla kaplı duvarından İstanbul’a bakıyordu. Şehrin her yanına yayılan ışıltılı silüeti, yıllarca süren amansız mücadelesinin, zirveye tırmanışının birer nişanesi gibiydi. Yirmi beş yıl önce bu şehirde küçük bir odadan ibaret olan ofisi, şimdi bir gökdelenin en üst katında, en görkemli manzarayı sunuyordu. Ama bugün,

Metin’in ofisinin panoramik camından İstanbul, adeta avucunun içindeydi; parıldayan bir kolye gibi boğaz, göğe uzanan binalar, hareket eden karınca sürüsü misali insan kalabalığı… Her şey Metin’in mimarlık imparatorluğunun gölgesinde kalıyordu sanki. Yıllar süren azmin, uykusuz gecelerin ve keskin zekânın ürünü olan bu tablo, Metin için bir zafer anıtıydı. Eli, kadife kaplı patron koltuğunun kenarına yerleşmişti,

Can, gece yarısını çoktan geçmiş olmasına rağmen çalışma masasında, önündeki devasa bina maketiyle adeta savaş veriyordu. Şehrin en prestijli projelerinden birinin son aşamasıydı bu; modern bir kütüphane kompleksi. Her santimetrekaresinde babası Metin’in ona öğrettiği titizliği, estetiği ve fonksiyonelliği yansıtmaya çalışıyordu. Metin, sadece başarılı bir mimar değil, aynı zamanda Can’ın gözünde bir fener, bir pusulaydı. Yedi