Hikayeler

O gün, gökyüzü bile kızıla boyanmış, Balat’ın o daracık, tarih kokan sokaklarına bir felaket perdesi inmişti. Ayşe, Elif’in minicik elini son kez hissettiğinde, henüz üç yaşındaki kızının “Anne!” çığlığı yangının uğultusunda kaybolmuştu. Alevler, ahşap evin her köşesini sararken, Ayşe kendini kızını korumak için siper etmiş, son ana kadar o minicik bedeni göğsüne bastırmıştı. Ancak yangının

Zeynep, otuz dört yaşının o olgun hüznüyle, annesi Elif’in hatırasına sarılıyordu. Cenazenin üzerinden henüz bir hafta geçmişti ve ev, Elif’in yokluğuyla doluydu sanki; sessizliğin her köşesinde onun kokusu, sesi, dokunuşu asılı kalmıştı. Annesi vefat etmeden önceki son konuşmalarında, Zeynep’in eline eski, kadife kaplı küçük bir sandık tutuşturmuş, gözlerinin içine derin derin bakarak, “Bunu sadece sen

Aylin’in hayatı, birçokları için özenilecek bir tabloydu. Otuz sekiz yaşında, başarılı bir mimar, şehrin en gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır dairelerinde sevgi dolu kocası Emre ve yedi yaşındaki cıvıl cıvıl kızı Elif’le yaşıyordu. İşinde sağlam bir duruşu, evinde huzuru vardı. Emre, karizmatik ve girişken bir iş insanıydı; dışarıdan bakıldığında her zaman yüzü gülen, hayata pozitif

Mutfaktaki fayanslara dökülen kahve kokusu, evin sessizliğini bastırmaya yetmiyordu. Fincan, az önce elimin kaymasıyla yere düşüp paramparça olmuştu ve her bir cam kırığı, aslında paramparça olan hayatımın bir metaforu gibiydi. Emre, çalışma odasından yükselen kısık telefon sesiyle meşguldü. Son zamanlarda hep meşguldü. Ya işiyle ya da sessizliğiyle. Aramızdaki mesafe, kırılan fincanın parçaları gibi genişliyor, her

Can’ın hayatı, mimari bir çizim gibiydi; kusursuz oranlarda, öngörülebilir ve her detayı titizlikle planlanmış. Sabahları yedi buçukta kalkar, karısı Elif’le kısa bir kahvaltı yapar, küçük Defne’yi okula bırakır ve şehrin kalbindeki ofisine giderdi. Akşamları ise eve dönüş yolu, her moloz yığınının, her sıkışık trafiğin bir sonraki günün tekrarına hazırlık sinyali gibiydi. Yirmi yıldır aynı düzen,

Ahmet Yılmaz, Boğaz manzaralı ofisinin camından İstanbul’a bakarken, şehrin karmaşasında kendi dinginliğini arıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeye sahip, başarılı, saygın bir iş insanıydı. Çelik-iş sektöründeki holdingi, son yıllarda yaptığı dev yatırımlarla adından söz ettirmiş, Forbes dergisi onu sıkça manşetlerine taşımıştı. Karısı Zeynep, zarafeti ve sosyal sorumluluk projelerindeki aktif rolüyle örnek bir eşti. Kızları Defne ise

Elif, aynadaki yansımasına bakarken, gelinlik prova eden diğer kadınların coşkusundan uzak, tuhaf bir boşluk hissetti. Beyaz kumaşın dokunuşu pamuk gibi yumuşak, tüllerin ağırlığı neredeyse hissedilmezdi ama kalbinin üzerindeki yük, tonlarca kurşun ağırlığındaydı. Bir hafta sonra, çocukluğundan beri tanıdığı, ailesinin onayladığı, iyi kalpli Kerem’le evlenecekti. Her şey hazırdı; salon, davetiyeler, hatta annesinin (Ayşe Hanım) özenle hazırladığı

Elif, İstanbul Boğazı’na nazır dairesinin geniş penceresinden, lacivert denizin üzerinde süzülen martıları izlerken, hayatının her santimetrekaresini ilmek ilmek işlediği bir nakış gibi görüyordu. Mimarlık ofisi, ülkenin en prestijli projelerine imza atıyordu. Eşi Mert, başarılı bir avukat, anlayışlı ve her zaman destekleyiciydi. Sosyal çevresi elit, hobileri seçkin, gardırobu kusursuzdu. Her şey, yirmi yıl önce geride bıraktığı

Ela, elindeki bordo şarap kadehinin soğukluğunu parmak uçlarında hissederken, kalabalığın gürültüsünü aşan piyano sesine kulak vermeye çalışıyordu. Şehrin en prestijli sanat galerilerinden birindeki bu mimarlık sergisi, onun son beş yılını kapsayan projelerinin vitriniydi adeta. Büyük projeler, uluslararası ödüller, eleştirmenlerden tam not… Herkes onu konuşuyordu. Gülümsüyor, kutlamaları kabul ediyor, ancak içinde hiç dinmeyen bir uğultu vardı.

Elif, İstanbul’un nefes kesen manzarasına yukarıdan bakarken, elindeki buzlu kahvenin soğukluğunu bile hissetmiyordu. Şehrin o bitmek bilmez gürültüsü bile, zihnindeki dipsiz sessizliği bozmuyordu. Yıllarca kovaladığı her şeye ulaşmıştı; prestijli bir reklam ajansında kreatif direktörlük, yüksek bir maaş, moda dergilerinden fırlamışçasına bir yaşam… Ama o parlak cephenin ardında, bir fısıltı gibi sürekli tekrarlanan o soru vardı: