Hikayeler

Elif, yıllar sonra dahi, o baharın kokusunu burnunda hissederdi. Ihlamur ve yağmur karışımı, taptaze bir umut kokusu. Ancak o bahar, beraberinde bir kırılmayı da getirmişti. Üniversite sonuçları açıklanmış, her şey değişmişti. Şimdi ise mutfak penceresinden sızan İstanbul’un soğuk ayazına inat, demlenen çayın buharına bıraktı kendini. Karşı komşunun penceresinden Can’ın kahkahaları yankılanıyordu; bu kahkahalar, Elif’in içindeki

Ayşe, mutfak adasında durmuş, pırıl pırıl parlayan mermer yüzeye yansıyan kusursuz silüetine bakıyordu. Yüzü, yılların getirdiği ince çizgilerle bezeli olsa da, gözlerindeki o diri pırıltı ve vakur duruşu, kırklı yaşlarının ortasında bile hala dikkat çekiciydi. Ellerinde tuttuğu tel süzgeçten akan su, yıkanmakta olan taze nanelerin üzerinden usulca geçiyor, akşam yemeği için hazırladığı cacığın ferah kokusu

Gülizar Teyze’nin ahşap merdivenleri, Ayşe’nin her adımında iç çekerek gıcırdıyordu; sanki evin her köşesi, yılların biriktirdiği sırları fısıldar gibiydi. Annesinin vefatından sonra Kenan’ın evi satışa çıkarma aceleciliği Ayşe’nin canını sıkıyordu. Bu ev, sadece tozlu eşyalarla dolu bir mekan değil, aynı zamanda kocası Kenan’ın annesiyle, yani Gülizar Teyze ile ilgili anılarının da sığınağıydı. Ayşe, günlerdir bu

Elif’in kusursuz hayatı, cam bir fanusun içindeki narin bir çiçek gibiydi; ta ki o çatlak belirene dek. İstanbul’un göz alıcı siluetine nazır, Boğaz Köprüsü manzaralı ofisinde, yirmi yıllık başarılı kariyerinin zirvesindeydi. Her sabah aynı ritüelle güne başlar, aynı markanın kahvesini içer, toplantılarını aynı özenle yönetirdi. Evliliği de, Emre ile paylaştığı yedi yıllık huzurlu limanı da,

Elif’in elleri, bir zamanlar hayat verdiği renkli tuvaller yerine, şimdi sadece soğuk klavye tuşlarına dokunuyordu. Parmak uçlarında biriken nasırlar, o eski fırça darbelerinden çok uzaktı. Pencereden sızan akşam güneşi, tozlu odanın içinde dans ederken, Elif’in gözleri boşluğa takılı kaldı. Dışarıda, şehrin uğultusu, tıpkı içindeki gibi hiç dinmeyen bir melodiydi. Telefonu titredi. Ekranda parlayan isimle kalbi

Zeynep’in hayatı, titizlikle işlenmiş eski bir Hereke halısı gibiydi; her ilmeği yerli yerinde, deseni kusursuz. Boğaziçi Üniversitesi’nde edebiyat kürsüsündeki saygın konumu, Kanlıca’daki Boğaz manzaralı dairesi, hafta sonu rutinleri – her şey, büyük bir özenle örülmüş bir düzenin parçasıydı. Otuz sekiz yaşındaydı ve bu düzen, ona huzur veriyordu. Her sabah yedi buçukta kalkar, kahvesini yudumlarken gazetesini

Elif, Esenyurt’taki tek göz odalı kiralık dairesinin penceresinden, gri ve kalabalık şehri izlerken elindeki davetiyeye bir kez daha baktı. Davetiye, parıltılı, lüks bir kağıda basılmıştı ve mürekkep kokusu bile buram buram zenginlik ve başarı kokuyordu. Kız kardeşi Selin’in Kapadokya’da açtığı butik otelin “Grand Opening” partisiydi. Gözlerinde ne bir kıskançlık ne de bir pişmanlık vardı, sadece

Elif’in hayatı, boğazdaki yalısına vuran güneş gibi parlıyordu; kusursuz, pırıl pırıl ve kimsenin erişemeyeceği kadar yüksek. Sabah kahvesini yudumlarken, karşısındaki lacivert sulara dalar, her şeyin bu kadar düzenli ve dingin olduğuna şükrederdi. Yirmi dokuz yaşındaydı, başarılı bir iç mimar, zengin ve karizmatik bir iş adamı olan Cem’le evliydi ve şehrin en prestijli çevresinde kendine sarsılmaz

Elif, Boğaz’a nazır dairesinin geniş penceresinden sızan ilk sabah ışıklarıyla uyandığında, her şeyin yolunda olduğuna dair o tanıdık, sakin inancını hissetti. Yatağın diğer tarafında, Emre’nin düzenli nefes alışverişi, hayatının bir ritimle aktığının sessiz bir kanıtıydı. Dışarıda, İstanbul’un bitmeyen gürültüsü henüz uyanmamış, şehrin silueti sisler içinde, bir ressamın fırçasından çıkmış gibi duruyordu. Elif’in mimarlık ofisi son

Emre’nin telefonu çaldığında, elindeki mimari çizimleri bırakıp ekrana bakmadan açtı. “Buyurun, Emre Erensoy Mimarlık.” Karşıdan gelen ses, yılların pasını taşıyan, tanıdık ama bir o kadar da yabancıydı. “Emre… Ben Ayşe.” Telefon elinde ağırlaştı. Ayşe. O isim, göğsünde on yıllardır gizli kalmış bir sızıyı anında canlandırdı. “Ayşe… Sen miydin? Yıllar oldu…” Kelimeler boğazında düğümlendi. En son