Hikayeler

Emre, Alsancak’taki dükkanında, zamanın ve hikayelerin kokusunu soluyarak yaşıyordu. Eski mobilyaların, tozlu bibloların ve sessiz saatlerin arasında, kendi geçmişinin de bir parçası gibi duruyordu. Dükkanın tavanından sarkan, yüz yıllık antika bir avize, her akşamüstü güneş batarken dükkanın loş ışığını kehribar rengi bir aydınlığa boğar, Emre’nin kırk beş yaşını devirmiş yüzündeki çizgileri daha da belirginleştirirdi. Yıllardır

Elif, aynadaki yansımasına baktığında gülümsedi. Bugün otuz beşinci doğum günüydü ve hayatında her şey tam da hayal ettiği gibiydi. Şehrin en gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır, modern bir villada yaşıyordu. Kendi kurduğu iç mimarlık şirketi son derece başarılıydı ve tutkuyla bağlı olduğu işinde zirvedeydi. En önemlisi, üniversite yıllarından beri hayat arkadaşı olan Mert vardı; kendisini

Ayşe Hanım’ın doktoru, teşhisin soğukluğunu sesindeki nazik tınıyla bile ısıtamıyordu. “İleri evre…” kelimeleri, Elif’in beyninde buzdan bir hançer gibi donup kaldı. Annesi, her daim dimdik duran, çevresine güven veren Ayşe Hanım, şimdi solgun bir gölgeye dönüşmüştü hastane yatağında. Elif, titreyen elleriyle annesinin kırışmış elini tuttu. Sanki o buz gibi hançer, onun parmaklarını da dondurmuştu. Can,

Ebru teknesinin suyu, Rıza Usta’nın ruhu gibi durgundu; yıllardır kimse dalmamıştı içine, ne bir renk ne de bir desen can bulmuştu o derinlikte. Üsküdar’ın dar, eski bir sokağında, zamanın ve kaderin unuttuğu bir köşede saklanan atölyesi, adeta onunla birlikte hapsolmuştu geçmişin tozlu raflarına. Pencereden giren cılız gün ışığı, duvarlardaki kurumuş fırçalara, solmuş çiçek desenli eski

Ayşe, mutfak tezgahında doğradığı domateslere bakarken elindeki bıçağın keskinliğinden çok, bu akşamın getireceği keskinliği düşünüyordu. Kalbi, boğazına düğümlenmiş bir yumruk gibi atıyordu. Metin’le evlendikleri günden beri, hatta öncesinden gelen bir sırrın gölgesi, bugün bu sofrada bir zehir gibi yayılacaktı. Elif’in çocukları için hazırladığı minik sandviçlerin yanına, Can’ın en sevdiği zeytinyağlıları eklerken, elleri istemsizce titredi. Bu

Defne, parktaki salıncakta Ada’nın kahkahalarını dinlerken, hayatının rayına oturduğuna inanmıştı. Beton bloklar arasına sıkışmış bu küçük yeşil alan, onun ve sekiz yaşındaki kızının sığınağıydı. Sabahları erken kalkar, kurumsal bir firmada insan kaynakları departmanındaki işine gider, akşamları Ada ile ilgilenir, hafta sonları ise parklar, kütüphaneler arasında mekik dokurdu. Bu düzen, güvenli, öngörülebilir ve her şeyden önemlisi,

Ayşe, annesinin evinin kapısını her açtığında, zamanın donduğu bir müzeye girermiş gibi hissederdi. Her köşe, her eşya, yılların birikmiş sessizliğini fısıldardı kulağına. Annesi Elif, tıpkı bu ev gibiydi; dingin, biraz eskimiş ama içinde derin, okunmayı bekleyen hikayeler saklı. Ayşe ise, modern dünyanın hızlı ritminde nefes alıp veren, başarılı bir mimar. İstanbul’un gökdelenleri arasında kendi imparatorluğunu

Ayşe, yemek masasında her zaman olduğu gibi Can’ın tabağını biraz daha zenginleştirirken, büyük kızı Elif’in kaşlarını hafifçe çattığını fark etti. Çatılmış kaşlar, aslında “Yine mi anne? Ben de senin evladınım unutma,” demekti, Ayşe bunu bilirdi. Yirmi iki yaşındaki Elif, üniversiteyi yeni bitirmiş, hayatına yön vermeye çalışan genç bir kadındı; kendi ayakları üzerinde durmak için çabalarken

Elif, kırk iki yıllık hayatının her günü, sabahın ilk ışıklarıyla uyanırdı. O sabah da aynıydı; yatak odasının penceresinden sızan soluk gün ışığı, Boğaz’ın lacivert sularına vurup odaya dans eden pırıltılar gönderiyordu. Ancak Elif’in gözleri, o pırıltıların ardındaki sisli geçmişe takılı kalmıştı. Burnuna gelen anlık toprak kokusu, yağmur sonrası yıkanmış çam kokusu, onu yine yıllar öncesine,

Zeynep, toprağın altında yatan hayatı çıplak gözle değil, parmak uçlarıyla hissetmeye alışmıştı. Yıllarca süren uğraşının, kurduğu peyzaj mimarlığı ofisinin adını “Filiz” koyması da tesadüf değildi. Her yeni fide, her budanan dal, onun için hayata tutunmanın, yeniden yeşermenin bir sembolüydü. Toprak kokusu, içindeki fırtınaları dindiren tek sığınaktı. O fırtınanın en büyüğü ise on altı yıl önce,