Hikayeler

Elif’in hayatı, boğazın pırıltılı suları kadar duru, mimar eliyle çizilmiş gibi kusursuzdu, ta ki o eski ad yeniden fısıltıyla dudaklara değene kadar. Her sabah uyandığında, eşi Can’ın sevgi dolu bakışları ve altı yaşındaki kızları Defne’nin şen kahkahalarıyla güne başlıyor, İstanbul’un kalbindeki o modern villalarında, hayatın tüm güzel renklerini bir tablo gibi yaşıyordu. Başarılı bir mimarlık

Elif, aynadaki yansımasına baktığında, gördüğü kadının kendi olamayacağına inanmakta zorlanıyordu. Gözlerinin altındaki hafif morluklar, makyajla ustaca gizlenmiş olsa da, ruhundaki yorgunluğu ele veriyordu. Otuzlu yaşlarının ortasında, incecik, zarif bir kadın. Saçları her zaman özenle yapılı, giyimi her zaman şık ve pahalıydı. Cem’in eşiydi. Cem, İstanbul’un en başarılı mimarlarından biriydi. Herkes Elif’in hayatına imrenirdi; boğaz manzaralı

O yedi katlı gökdelen, Cem’in gururu olduğu kadar, her gece uykusunu kaçıran, vicdanının betonlaşmış bir anıtıydı adeta. Çelik ve camdan yükselen bu modern yapı, şehrin siluetine yeni bir çentik atmış, Cem İnşaat’ın adını bir kez daha zirveye taşımıştı. Cem, kırklarının ortasında, karizmatik duruşu, keskin zekası ve demir gibi iradesiyle tanınan başarılı bir iş adamıydı. Ama

Ayşe, eski demir kapının ardında açan mor salkımlı begonyalarına bakarken, nihayet kendi nefesiyle var olabildiğini hissetti. Otuz yedi yaşındaydı ve hayatı boyunca ilk kez, sadece kendi istekleri için bir şeyler yapabiliyordu. Sabahın erken saatlerinde küçük serasını açıyor, yeni fidelerin toprağını havalandırıyor, her bir saksıya annesinden miras kalan sevgiyi ve kendi hayallerini ekiyor gibi hissediyordu. Kendi

Toprak henüz tazeydi, bir yıl geçmiş olsa da rüzgarın taşıdığı hışırtı Can’ın adını fısıldıyor gibiydi. Emre, mermerin soğuk yüzeyine dokundu. “Can, dostum,” diye mırıldandı, sesi kurumuş yapraklar gibi çatırdayarak. “Sözümü tutuyorum, biliyorsun.” Ama bu söz, her geçen gün daha karmaşık, daha ağırdı. Aslı’ya ve minik Elif’e göz kulak olmak, bir yemin gibi zihnine kazınmıştı. Fakat

Elif, kocasının sırtını döner dönmez, masadaki kristal kâseye uzanıp avuç dolusu bademi ağzına attı; tuzlu, sert ve biraz da acı. Tıpkı son birkaç yılı gibiydi. Emre, telefonunda önemli bir işle meşgul, her zamanki gibi işine, kariyerine, hırslarına gömülmüştü. On beş yıllık evlilikleri, özenle dekore edilmiş bu geniş salon gibi, dışarıdan kusursuz görünse de içinden bir

Elif, telefonun çalmasıyla irkildiğinde, hayatının geri kalanının bir daha asla eskisi gibi olmayacağını henüz bilmiyordu. Karşıdaki hastane görevlisinin donuk sesi, babası Nejat Bey’in ciddi bir rahatsızlık geçirdiğini, durumunun kritik olduğunu söylüyordu. Yıllardır aralarında ince, görünmez bir duvarla yaşayan, birbirine yabancılaşmış bu iki insan için, bu haber yıkım değil, daha çok garip bir hesaplaşmanın başlangıcıydı. Elif,

Annemin kokusu, o soluk pudra ve taze demlenmiş çay karışımı, nihayet o evden silinmeye başlamıştı. Üç aydır buradaydım, hayatın akışını dondurup annemin geride bıraktığı eşyaları, hayatının izlerini kategorize ediyordum. Her bir objenin dokusunda, renginde, kokusunda, onun varlığına dair bir parçacık arıyordum. Elif, kırklı yaşlarının başında, modern mimar kıyafetleri içinde, bu eski evin tozlu köşelerinde kendini

Elif Erdem, elindeki cam bardağın soğukluğunu parmak uçlarında hissederken, İstanbul’un ışıklarını izliyordu. Şehrin altında, kendi içindeki depremlerin sesini bastırmak için yükselen bir uğultu vardı. Yarın, hayatının en önemli sunumlarından birine çıkacaktı; kentsel dönüşüm projesi “Hayat Vadisi” için hazırladığı master planını, şehrin önde gelen isimlerine tanıtacaktı. Otuz dokuz yaşında, sektörün en saygın kadınlarından biriydi. Adı, estetik

Elif, sahnedeki ışıkların altında parlayan ödülü sıkıca tutarken, salonu dolduran alkış seslerinin beyninin en kuytu köşelerine ulaşamadığını hissetti. Yüzünde kusursuz bir gülümseme vardı, kameralara profesyonelce poz veriyordu ama içeride bir yerlerde, yılların pasını atmakta zorlanan, derinden gelen bir sızı vardı. “Yılın Mimarı” ödülünü almıştı, ülkenin en prestijli projelerine imza atmış, adını mimarlık camiasına altın harflerle