Hikayeler

Deniz, elindeki iğne batarken hissettiği acıyla yıllardır taşıdığı yükün keskinliğini bir kez daha hissetti. Küçük, eski atölyenin loş ışığında kumaşlara işlediği her dikiş, ruhuna atılmış görünmez birer ilmek gibiydi. Gün batımının kızılı camlardan içeri süzülüyor, tozlu havada dans eden zerrecikler, zamanın ne denli acımasız olduğunu fısıldıyordu. Akşam oluyordu ve annesinden gelen telefon, yıllardır biriken o

Elif, kristal bardakların şıngırtısı ve boğuk sohbet seslerinin birbirine karıştığı o büyük balo salonunda, elindeki kadehi yavaşça çevirirken, hayatının son birkaç yıldır çizdiği kusursuz yörüngeyi bir kez daha düşünüyordu. Onu izleyenlere göre o, genç yaşına rağmen kariyerinde zirveye tırmanmış, şehrin en gözde mimarlık ofislerinden birinin ortağı, zarafeti ve aklıyla göz dolduran, eşi Can ile birlikte

Zeynep, elleri çamurla kaplı, eski kil atölyesinin loş ışığında dönen çarkın başında öylece durdu. Formunu yitirmiş, eğri büğrü bir çamur yığınına bakıyordu. Sanki parmaklarının ucundaki o his, tıpkı hayatındaki gibi, ne tutunabiliyor ne de akıp gidebiliyordu. Dışarıda Kasım ayının gri, boğucu havası cama vururken, içeride Zeynep’in ruhunda bitmeyen bir sonbahar hüküm sürüyordu. Kulaklarında incecik, hayali

Oysa her şey, o evin mimarı olmakla başlamıştı; soğuk, mermer bir ihtişamın ardında yatan görünmez bir ruhla tanışmakla. Emre, Demirci ailesinin Boğaz’daki yalısının son rötuşlarını denetlerken, her bir odaya yayılan sessizliğin kendi içindeki boşluğu yankıladığını hissetmişti. Otuz sekiz yaşındaydı, başarılı bir mimar, Aylin’le evliliği yıllardır sürüyordu ama içinde bir şeyler donuklaşmıştı. Günler birbirini kovalıyor, projeler

Zeynep’in parmakları, tuvalin pürüzsüz yüzeyinde takılıp kalmıştı, tıpkı annesinin gözlerine her baktığında hissettiği o görünmez duvar gibi. Atölyenin loş ışığında, bitmek bilmez bir gölge düşüyordu içindeki yaratma arzusuna. Annesi Ayşe, genç bir kadınken tuvalin başında aynı bu aşkla oturur, fırçalarla renkleri dans ettirirmiş. Zeynep, bunu hep, anneannesinin ara sıra ağzından kaçırdığı nostaljik cümlelerden ve annesinin

Ayşe, sabahın erken saatlerinde yatağının kenarında, güneşin doğuşunu izliyordu. Turuncuya boyanmış gökyüzü, İstanbul’un siluetine romantik bir perde çekiyordu. Ama Ayşe’nin içinde romantizmden eser yoktu; sadece ağır, boğucu bir his vardı. Son birkaç aydır Murat, eşi, bu evdeki varlığıyla yokluğu birleşmiş gibiydi. Gündüzleri yoğun iş hayatının koşturmacası, geceleri ise yorgun bahanesiyle erkenden uykuya dalan bir gölgeye

Yirmi bir yıl. Yirmi bir yıl her sabah aynı boşlukla uyanılır mıydı bir insan? Elif, Çukurcuma’daki “Eski Hikayeler” dükkanının penceresinden İstanbul’un gri gökyüzüne bakarken, bu sorunun cevabını yıllar önce bulmuştu: Evet, uyanılırdı. Hem de her sabah, göğsündeki o görünmez bıçak darbesi yeniden hissedilerek. Zaman, Kerem’i ondan alalı sanki dün gibiydi ama aynı zamanda bin yıl

Elif, o gece, hayatının en anlamlı anlarından birini yaşadığını sanıyordu. Boğaz’ın serin rüzgarı yüzünü okşarken, Demir’in elini sıkıca tuttu. Parmağındaki pırlanta yüzük, ay ışığında, tüm birikmiş hayallerini yansıtır gibi parlıyordu. On beş yıllık evlilikleri, yıllardır ilmek ilmek ördükleri mobilya tasarım atölyeleri, kızı Defne’nin yurt dışı üniversite hayalleri… Hepsi bu parıltılı akşamda bir araya gelmişti. Elif

Umut, Elif’in mimarlık ofisinin camlarında, şehrin puslu silüetine inatla tutunmuş bir ışıltıydı; ta ki o eski, paslı anahtar cebinden kayıp da masanın üzerine düşene dek. Kalabalık ofisin uğultusu arasında, küçük metal parçasının ahşapla buluşma sesi, bir çekiç darbesi gibi yankılandı Elif’in zihninde. Yirmi yıl öncesinden fırlayıp gelmiş gibiydi. Kimselere fark ettirmeden, titrek bir el ile

O sabahki telefon, Elif’in hayatının sıradan akışını acımasızca böldü; karşıdaki ses, annesinin artık eskisi gibi olmadığını fısıldıyordu. “Elif Hanım, annenizin hali hiç iyi değil. Konuşmaları iyice karıştı, bazen bizi bile tanımıyor,” dedi komşuları Fikriye Teyze’nin telaşlı sesi. Elif, İstanbul’un boğucu trafiğinde, elindeki direksiyonun soğukluğunu bile hissedemeyecek kadar şaşkındı. Annesi Ayşe, hep dik duran, iradeli bir