Hikayeler

Herkesin unutmak için yanıp tutuştuğu anlar vardır; Can için bu, yirmi yıl önce kilitli bir kapının arkasına bıraktığı, paslanmış bir anahtarla sakladığı bir sızıydı. İstanbul’un göbeğinde, Boğaz’a nazır ofisinde, yükselen binaların maketleriyle çevrili sandalyesinde otururken bile o sızı, beyninin kuytu köşelerinden sızıp duruyordu. Başarılı bir mimardı Can, ismi duyulmuş, projeleri ödüller almıştı. Ama bu parlak

Ayşe Hanım, masanın karşı köşesinde oturan, gür sakalları ve hafif bükülmüş omuzlarıyla zamana meydan okuyan eşi Orhan’a baktı. Yanında, parlak gözleriyle hukuk bürosundaki son zaferini anlatan kızı Elif ve onun karşısında, mühendislik projelerinden bahseden oğlu Can… Sanki bir tablodan fırlamış gibiydiler, pırıl pırıl, gelecek vaat eden, birbirine bağlı bir aile. Ayşe Hanım’ın yüzünde huzurlu bir

Kürsüde, alkışlar arasında duran Onur Tuna, göz kamaştırıcı bir binanın mimarı olarak Türkiye’nin en prestijli mimarlık ödülünü alıyordu. “Pusula Kuleleri” adını verdiği, Haliç’in kıyısında yükselen bu çelik ve cam devi, sadece İstanbul’un siluetini değiştirmekle kalmamış, aynı zamanda Onur’un kariyerini de Everest’in zirvesine taşımıştı. Parlak spot ışıkları altında gülümsüyordu, karizmatik duruşu, kendinden emin tavırları ve mimarlığın

Elif, sabahın erken saatlerinde, İstanbul siluetinin ayaklarının altına serildiği Boğaz manzaralı ofisinde, elindeki zarfa bakıyordu. Kırklı yaşlarının başında, zarafeti ve başarısıyla tanınan bir isimdi. Modern mimarinin öncüleri arasında gösteriliyor, projeleri dergi kapaklarını süslüyor, ismi uluslararası arenada saygıyla anılıyordu. Ama şimdi, parlak, mühürlü zarfın içindeki davetiye, kusursuz görünen bu dünyanın altındaki fay hattını titretiyordu. Zarfı yavaşça

Ayşe, Mert’in sadece bir arkadaş değil, ruhunun diğer yarısı olduğuna uzun zaman önce inanmıştı. Çocuklukları aynı mahallenin tozlu sokaklarında, aynı oyunların neşesinde ve aynı hayallerin fısıltılarında geçmişti. Mert, Ayşe’nin abisi yokluğunda her zaman sığındığı liman, sırlarını paylaştığı kuyu, en kötü anlarında bile yüzünü güldüren yoldaşı olmuştu. Otuz beş yaşına merdiven dayamış Ayşe için Mert, ailesinden

Koridorun soğuk, antiseptik kokusu, Defne’nin ruhuna işlemiş bir kederle harmanlanıyordu. Beşinci kattaki bu bölüm, onun son altı ayda ikinci evi haline gelmişti. Her gün aynı saatte gelip, aynı sandalyeye oturur, aynı sessizliği dinlerdi. Murat, hayatının neşesi, kahkahası, dayanağı olan Murat, şimdi o beyaz çarşafların altında, derin ve anlamsız bir uykudaydı. Uyanacağı günü beklemek, kum saati

Elif’in hayatı, ustaca inşa ettiği bir yapıt gibiydi; dışarıdan kusursuz, içeride ise çatlakları ustaca gizlenmiş. Her sabah, yatak odasının Fransız balkonundan İstanbul’un boğucu ama büyüleyici siluetine bakarken, bu kusursuzluğun bedelini hissederdi. Başarılı bir mimar, Kerem gibi ilgili bir eş, Ada gibi pırıl pırıl bir kız çocuğu… Tüm bunlar, yıllar önce derin bir çukura gömdüğü karanlık

Her sabah güneş, Yeniyurt’un dar sokaklarına düşmeden, Elif’in yüzüne vururdu. Perdesi yırtık pencereden sızan o ilk ışık hüzmesi, uyandırma servisi gibiydi; yeni bir günün, bitmek bilmez mücadelelerin habercisi. Banyo aynasındaki yorgun ama kararlı yansımaya baktı. Yirmili yaşlarının başında, üniversite öğrencisiydi. Hukuk okuyordu, adalet arayışını hayatının merkezine koymuştu, ama şimdilik tek adaleti, babası Mehmet Usta’nın derme

Elif, annesinin salondaki o eski, ahşap sandığa her dokunuşunda, yıllardır süregelen o görünmez duvarın biraz daha yükseldiğini hissederdi. Ahşap soğuktu, tıpkı annesi Ayşe’nin ona karşı mesafeli duruşu gibi. Ne zaman annesinin yüzünde bir tebessüm görse, arkasından mutlaka bir gölge düşer, o anlık aydınlık kaybolurdu. Bu bayram tatili de farklı değildi; İstanbul’un boğucu trafiğinden kaçıp annesinin

Güneşin ilk ışıkları Balat’ın dar sokaklarına vurduğunda, Elif’in dükkânında her zaman bir telaş başlardı. Bakımsız pencerelerden süzülen soluk ışık, tozlu raflardaki antika eşyaların üzerindeki pırıltıları yakalar, eski ahşabın, paslı metalin, unutulmuş camın kokusu havaya karışırdı. Burası sadece Elif’in dükkânı değil, aynı zamanda merhum kocası Kemal’den kalan son hatıraydı. Dükkânın üst katındaki küçük evde, kızı Zeynep