Hikayeler

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan Adana’nın boğucu sıcağında, aslında ne kadar buz gibi bir kararın eşiğinde olduğunu biliyordu. Gün batımında kızıl bir kora dönüşen şehrin aksine, onun içi ayaz kesmişti. Kardeşi Can’ın kahkahasını duyduğunda, içindeki ayazın titremesi duruldu, yerini sıcak bir acıya bıraktı. Can, oturdukları mütevazı evin küçük avlusunda, annesi Ayşe Hanım’a hararetle bir şeyler

Elif, doktorun buz gibi kelimelerinin koridorda yankılanışını duyarken, etrafındaki her şeyin sisli bir rüyaya dönüştüğünü hissetti. “Böbrek nakli gerekli, Elif Hanım. Durumu hızla kötüleşiyor.” Dr. Aslı’nın şefkatli bakışları bile bu acı gerçeği yumuşatmaya yetmiyordu. On yaşındaki oğlu Can’ın ufacık bedeni, bir kez daha hayatla pençeleşmek zorundaydı. Elif’in zihni, onlara bu haberi Can’ın üç yaşındayken konulan

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir bahçıvan edasıyla yatak odasının perdesini araladı. Güneş, henüz tam olarak uyanmamış şehrin siluetine nazikçe dokunurken, Ayşe’nin kalbinde, her zaman olduğu gibi, hafif bir huzur kıpırdanıyordu. On sekiz yıldır süren evliliği, iki pırıl pırıl evladı, Murat’ın başarılı iş hayatı ve bahçesindeki her biri özenle seçilmiş rengarenk çiçekleri… Her şey, sanki

Elif, Demlik Cafe’nin camından sızan güneş ışıklarıyla aydınlanan tezgaha yaslanmış, elindeki fincanın sıcak buğusunu içine çekiyordu. Burası, sadece bir kafe değil, Mert’le aşklarının ve hayallerinin somutlaşmış haliydi. Üç yıl önce, sıfırdan, elleriyle kurmuşlardı her şeyi. Elif’in sıcakkanlılığı, Mert’in iş zekası birleşmiş, Kadıköy’ün kalabalık ara sokaklarından birinde, sıcak bir yuva gibi bir yer yaratmışlardı. Sabahları mis

Aylin, yıllar önce yutmaya çalıştığı o acı lokmanın boğazında düğümlendiğini her nefeste hissederdi; tıpkı o gece, Elif’in kokusunun rüzgârla savrulup gitmesi gibi. Oysa şimdi, pencerelerinden Boğaz’ın pırıltısı görünen geniş salonunda, Hakan’ın elinden aldığı sıcak kahvesini yudumlarken, hayatının kusursuz bir tablo gibi görünmesi gerekiyordu. İki harika çocuk, başarılı bir mimarlık kariyeri, her detayına özenle dokunduğu bir

Masa, Ayşe Hanım’ın özenle hazırladığı mezelerle, Kemal Bey’in kırk yıllık evliliklerinin simgesi beyaz lilyumlarla dolup taşıyordu. Gelenekselleşen yazlık ev toplantısı, bu defa onların kırkıncı yıl dönümlerine denk gelmiş, çifte bir bayrama dönüşmüştü. Deniz, evin büyük kızı, pratik zekası ve annesinden aldığı titizlikle her şeyi organize etmişti. Can, ortanca çocuk, müziği ayarlamış, arka planda hafifçe çalan

Elif, Mert’in gözlerindeki o güven dolu parıltıya her baktığında, hayatın ne kadar da kusursuz akabileceğine bir kez daha ikna olurdu. Onlar, çoğu arkadaşının imrenerek baktığı, birbirine delice aşık ve uyumlu bir çiftti. Üç yıldır evliydiler ve her günleri, titizlikle ördükleri ortak bir geleceğin tuğlalarını döşemekle geçiyordu. En büyük hayalleri, şehrin gürültüsünden uzak, içinde küçük bir

Elif, pencerelerinden Boğaz’ın gri sularının göründüğü modern dairesinde, beyaz şarap kadehini dudaklarına götürürken bile o tanıdık boşluğu hissediyordu. İstanbul’un bu lüks semtinde, hayallerindeki kariyere sahip, başarı basamaklarını tırmanmış genç bir kadın olarak dışarıdan bakıldığında her şeye sahipti. Ama aynaya her baktığında gördüğü, gözlerinin derinliklerindeki yorgunluk ve hiç dinmeyen bir özlemdi. Otuz beş yaşındaydı ve hayatının

Annemin hastane kokusu sinmiş yatak odasına her girdiğimde, zamanın değil, sırların ağırlığını taşıdığımı hissederdim. Fatma Hanım, yani annem, yatağında küçülmüş, solgun bir çiçek gibi yatıyordu. Aylardır devam eden amansız hastalık, onu tanıdığım o güçlü, her şeyi bilen kadından eser bırakmamıştı. Saçları dökülmüş, gözlerinin feri sönmüştü; ara sıra açılan gözleri bile boşluğa takılı kalıyordu. Oysa ben

O sabah, zeytinliğin serinliğinde yürürken, Aylin parmaklarının ucunda hissettiği toprağın, yıllardır sırtında taşıdığı ama asla yük saymadığı bir mirasın ağırlığı olduğunu biliyordu. Gözlerini kısarak ilerideki tepelere baktı; Ege’nin yakıcı güneşi ufukta belirmeye başlamış, altın rengi ışıklarını bin yıllık zeytin ağaçlarının gümüşi yapraklarına vuruyordu. Bu ağaçlar, nesiller boyu ailelerinin ekmeği, kimliği, sessiz tanıkları olmuştu. Çocukluğunu, ilk